Mijn foto
Naam: marga

maandag 23 april 2007

Gister:

en nu:


Ben moest geschoren worden omdat die prachtig-uitziende Maine Coon-vacht vol met klitten zat: grote keiharde knoeters, dicht op de huid. Hij weigert al jaren zich te laten kammen. Net als vorig jaar augustus moest hij nu weer naar de "kapper". Hij heeft nu een jas van ca. 200 gram uitgetrokken en rent als een overjarig kitten door het huis. Hij vindt het wel een beetje eng nog, maar ook heel heerlijk. Vorig jaar precies dezelfde reaktie. Ik vind hem er zo schattig uitzien: net een jong hondje....

Liesbeth, onze dierenarts, was plotseling voor 3 weken op vakantie gegaan zonder mij eerst toestemming te vragen ;-) en ik vond dat Ben niet langer kon rondlopen met die klitten. Ik moest het dus met plaatsvervangster Marieke doen. Maakte niet uit: ik weet wat er moet gebeuren.

Er moest eerst een bloedonderzoek gedaan worden. Uitslag helaas niet goed: creatinine best wel gestegen, ureum nog net binnen de grenzen, calcium was helaas gestegen naar angstwekkende hoogte, 4.26 (normaalwaarden 2.5 - 3.09) net als in oktober 2005. In de afgelopen periode was die calcium wat gedaald dankzij het gebruik van prednisolon, waar hij helaas weer diabetes door leek te ontwikkelen. Dat laatste is gelukkig (nu) niet zo: hij kwam glanzend door de fructosaminetest heen, en had een glucosemeting van 6.0

Marieke schrok nogal van de calcium, maakte zich zorg over de narcose, maar ik zei dat ik me dat wel bewust was maar toch door wou gaan, met de nodige voorzorg. Want scheren moest écht, en ik wou ook rontgenfoto's laten maken van nieren en blaas. Alles goed verlopen, alleen wou meneer de catheter niet binnenlaten toen zijn blaas met lucht gevuld moest worden voor de rontgenfoto. Ook al was hij van de wereld: hij hield alles dichtgeknepen...."aan mijn lijf geen polonaise meer!! je komt er niet in". Uiteindelijk is het gelukt: Liesbeth moet over 2 weken maar beoordelen hoe de situatie nu is met die steentjes.
Vervolgens heeft Danielle hem vakkundig geschoren, kritisch kijkend dat zijn kraag niet scheef liep. Ze heeft prachtwerk geleverd: hij is een heel leuk hondje geworden. We hebben van 9 tot 12 op de praktijk gezeten, constant bezig, en ik was bekaf.

Thuisgekomen begon Ben als een gek te eten, en rond te huppelen, en te spelen....nog maar 1 uur na de narcose. De andere katten schoten natuurlijk weer in de stress omdat hij er zo vreemd uitzag, maar goed: ik heb een paar dagen vrij genomen om dat in de gaten te houden. Geen zin in een kluwen van vechtende katten, niet met een diabeet met een luchtwegprobleem erbij.