FLUTD-home Inleiding De diagnose Tests Voeding
Problemen Fortekor & Semintra
Tips Links Laatste fase

 
LAATSTE FASE,
ALS HET EINDE NADERT......

Tja, wanneer weet je dat het echt niet meer verder kan zo ...... je katje wankelt naar z'n voerbakje, eet 2 hapjes, wankelt weer terug, en gaat verder slapen. 
Voor de een is dit onacceptabel, en voor de ander nog niet. Als je voor een nierkat zorgt dan ontstaat er vaak een heel intense band. De zorg is vaak zo intensief - als je daarvoor kiest - dat het een deel van je leven gaat worden. 

Het is verstandig om van tevoren bij jezelf te rade te gaan wat je wilt doen als je vindt dat het zo niet langer kan. Overleg indien mogelijk met de dierenarts welke criteria je zou moeten hanteren. En kijk of die stroken met je gevoel. 

Ga er niet van uit dat je kat je altijd zal vertellen of het tijd is of niet. Het bepalen van het moment is zo ontzettend moeilijk. Niets en niemand kan je daar echt bij helpen. Ikzelf heb 2 keer een katje moeten laten inslapen. En beide keren heb ik toch echt mijn eigen maatstaven gehanteerd, heb ik geprobeerd om een goed beeld voor ogen te houden van wat mijn kat te wachten stond, en heb ik ze heel veel lijden bespaard. Mijn eigen gevoel kwam op de tweede plaats....ik heb daarna lopen schreeuwen van verdriet...... 

Als "mijn kat leidt een leven" verandert in "mijn kat lijdt aan het leven" ...... dan is het voor mij tijd geworden. Maar dat is mijn heel persoonlijke opvatting. 

Ik wens je veel sterkte als de tijd komt, maar wens van harte dat dat nog heel lang zal duren. En vergeet niet in de tussentijd: 

KNUFFEL JE KATJE !!!!!!!


 
Adviezen:
  • denk na over wat je nog wel en wat je niet meer acceptabel vindt voor je kat.
  • realiseer je dat die grenzen waarschijnlijk zullen verschuiven, en dat ze misschien niet acceptabel zijn voor je diernarts.
  • denk na over wat er moet gebeuren als je denkt dat het niet meer gaat.
  • overleg met de dierenarts waar je op moet gaan letten zodat je weet dat het tijdstip nadert.
  • sommige dierenartsen komen aan huis om je kat in te laten slapen. Als je dat wilt, informeer daar dan van tevoren naar.
  • vraag aan je dierenarts wat er precies gebeurt als een katje bij hem inslaapt: procedures verschillen per dierenarts.
  • bedenk van tevoren wat je na het overlijden wilt en informeer wat er mogelijk is: mee naar huis nemen en zelf begraven, crematie, begraven op een begraafplaats of iets anders.
  • zorg dat je weet waar je terechtkunt als je kat in een crash (crisis) geraakt.
  • laat je door niemand onder druk zetten (ook niet door je dierenarts) om je kat te laten inslapen. Jij bent de enige die dat mag en kan bepalen. Uiteraard heb je wel de instemming en hulp van je dierenarts daarbij nodig. Hij mag jou nooit onder druk zetten, maar jij mag ook niet eisen. Dan zul je een andere dierenarts moeten zoeken.

 
De laatste fase van mijn Poeki en Dinky:

Poeki kreeg ik toen hij een kitten was, en hij was m'n grote liefde. Dinky was ruim 6 maanden en over haar herkomst wist ik niets. Hun hele leven waren we bij elkaar, beiden hadden FLUTD (blaasprobleem) en stonden op dieet.

In 1997 waren ze bijna 18 en 17 jaar oud. Dinky mankeerde verder nooit iets, en Poeki was al vanaf z'n 14e nierpatient. Hij had CNI Chronische Nier-Insufficientie maar was nog in vrij goede conditie. Hij kreeg 4 jaar lang om de andere dag een lage onderhoudsdosis Prednisolon en een nierdieet wat prima werkte. Verder kreeg hij niets. Het laatste jaar braakte hij veel. Toch droogde hij niet uit. Primperid hielp niet echt. Hij was heel gemakkelijk te pillen, te verzorgen en te hanteren. 

Uiteindelijk begon het langzaam bergafwaarts te gaan: hij werd zwakker en kon niet meer op bed springen. Ik maakte een opstapje naast het bed. Hij snapte het onmiddellijk, maar wou wel pertinent aan de andere kant van het bed er af. Ik was als de dood dat hij z'n poten zou breken, dus werd aan de andere kant een afstapje gemaakt. En toen was het goed.

De laatste twee maanden sliep ik op een kampeerbedje in de buurt van de kattenbakken om te weten wat hij 's nachts deed. Hij sliep op een verwarmingskussentje, en werd steeds rustiger. Toch at hij nog, was knuffelig en leek wel tevreden. Ook het braken viel wel mee. Kleine uitstapjes naar de bak en naar z'n voerbak. Hij stopte met eten en begon weer te braken. Toen hij op een nacht in de kattenbak omviel, en even later doodongelukkig aan het voeteneind van m'n kampeerbed nog een keer moest poepen (hij kon de bak niet meer halen) toen wist ik dat het tijd geworden was. Dit was voor hem niet meer leven maar lijden. Hij kwam niet meer van z'n bedje, en staarde depressief voor zich uit. Ik maakte een afspraak om hem na het weekend in te laten slapen. Zodoende had ik nog tijd om afscheid te nemen. Ik leefde in een soort cocon, een luchtledig…. We konden nog in het zonnetje zitten op het balkon, allebei voor ons uitstarend…..

Twee uur voor de afspraak begon hij opeens te eten, en deed net als vroeger een zwakke uitval naar de stofzuiger. Ik begon onmiddellijk te twijfelen….was het toch te vroeg?  Maar even later braakte hij alle eten en drinken er uit, en viel even om. Ik wist dat er misschien nog wel wat rek in zat, maar dat wou ik hem toch niet aandoen. Hij is heel rustig en vredig met z'n koppie in m'n hand bij de dierenarts ingeslapen. Jankend bracht ik hem in de auto naar het crematorium, om hem 2 dagen later weer op te halen. In z'n urntje.

Ik moest verder met Dinky, die haar vriendje zocht en hem constant riep, dag en nacht. Ze begon eten te weigeren. Uit m'n werk vloog ik naar huis om zo snel mogelijk bij haar te zijn. Ze zocht en zocht…. Na een week ging ik naar de dierenarts: ze kreeg een oppepper maar ik kon haar niet pillen. Ik mocht haar ook nauwelijks oppakken. Ze was eigenzinnig, een fel dametje, tolereerde nooit gerommel aan haar lijf, maar ze was oh zo lief. Ze begon te niezen: water te niezen. Maar ze had geen niesziekte. En toen begon ze te braken,, at nauwelijks meer. Aan het einde van de 2e week na Poeki's overlijden, nog voor het weekend, ging ik weer naar de dierenarts. Hij onderzocht en kon maar 1 nier voelen. Bloedonderzoek wees uit dat haar nierwaarden nog slechter waren dan die van Poeki: zijn overlijden had haar blijkbaar in een crisis gestort. De dierenarts bood aan om nog een spuit Prednisolon te zetten en even af te wachten. Maar ik wist onmiddellijk dat dit voor haar slechts rekken van een lijdensweg was. Ik besloot haar ter plekke te laten inslapen. Ze stond nog vief op haar pootjes, maar de ellende zou alleen maar groter worden, en ze accepteerde niets. Ze wou leven op haar manier, en dat respecteerde ik.
En dus, voor de tweede keer in twee weken, liet ik - nu zonder voorbereiding - een katje inslapen en was ik alles kwijt……

Poeki had ik meteen naar het crematorium gebracht, maar van Dinky moest ik eerst rustig afscheid kunnen nemen. Brullend van verdriet reed ik met haar naar huis. We kwamen heelhuids aan. De volgende dag heb ik haar toen  weggebracht.
Van beide katten heb ik lange tijd de urntjes bewaard, tot ik een mooie plek wist om ze te begraven.


 
© M.A. de Boer 2002-2013. Alle rechten voorbehouden. 
Niets mag worden overgenomen van deze website in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke toestemming van de auteur.