DINKY
1981 - 1997

M'n kleine ranke prinsesje. Een  poesje van 8 maanden dat een ellendige start  had. Ze werd van het ene naar het andere huis doorgeschoven, veel aan haar lot overgelaten. Kreeg geloof ik wel wat te eten maar daar hield het mee op. Via Stichting Dieren onder Dak kwam ze bij ons om Poeki gezelschap te houden want we werkten lange dagen en Poeki liep maar te zoeken en te roepen naar Tijger.

Dinky en Poeki werden goeie maatjes. Ze was een echt poesje: ze wilde geen polonaise aan haar lijf, liefst niet optillen en dan desnoods alleen met je handen om haar bovenlijf en met haar koppie en scherpe nagels van je af gewend. Ze was nooit ziek, bleef samen met Poeki keurig op de Hill's c/d en stapte later mee over naar de k/d. Ze genoten allebei van het buiten zijn op het balkon, kijken naar de vogels en vliegen probeeren te vangen. Ze was altijd sneller dan Poeki.

Na de dood van Poeki  dacht ik nog een paar jaar met Dinky door te kunnen gaan. In die tijd werkte ik nog maar halve dagen, en was heel veel thuis. Maar binnen een week begon Dinky in te storten, braakte alles uit, een onderzoek wees uit dat ook zij een ernstig nierprobleem had en een week later was ze er niet meer. Het ging zoals ze altijd geleefd had: blijf van m'n lijf en laat me met rust. Door haar heb ik geleerd dat je ook goed moet kijken naar de grenzen die je kat zelf aangeeft.




Een favoriete plek waar ze bijna onzichtbaar was (zwart op zwart)


Een prinsesje hoort op een zijden kussentje


Zo klein en rank, zo lief en pittig