MARGALI'S WEBLOG

dinsdag 22 april 2008

Pijn-mismanagement

Ik heb weinig te zeggen de laatste weken. De dagen vormen een aaneenschakeling van pijn, erge pijn en hl erge pijn. Ik red het niet meer met de trukendoos die ik bij PijnManagement tot m'n beschikking heb gekregen .... en wat ik probeer heeft meestal niet het gewenste resultaat. Vooral m'n gebruik van pijnstillers maakt me niet blij, maar soms weet ik niet meer waar ik het zoeken moet. Afleiding, beetje beweging, allemaal goed maar niet lang vol te houden. Rusten gaat moeilijk; 's nachts word ik wakker van de pijn. M'n SI-gewricht is ontstoken, de bursitis in m'n heup is gelukkig redelijk op z'n retour, de kalkafzetting op de pees van m'n heup schijnt ook een flink aandeel in de pijn te hebben. Kortom: BALEN!

Ik ht het dat m'n gedachten zo overheerst worden door pijn. Er bestaat meer in dit leven. Zoals daar is: eindelijk echt thuiswerken!! Jawel: ik heb afgelopen weekend eindelijk toegang tot het computersysteem gekregen zodat ik nu echt aan de slag kan. Twee jaar voor gevochten.....waarschijnlijk betekent het de redding van m'n baan.

Enne ....als ik nou toch even aan het klagen ben: Benneke eet weer niet. En ik zie hem ook nog steeds niet plassen. Hij ligt lui uitgestrekt op m'n schoot, dus er is geen sprake van ongemak (ik doel op verstopping) maar ik zal blij zijn als ik straks een plas zie.

donderdag 10 april 2008

Laatste loodjes

Per 1 juli a.s. moet er duidelijkheid zijn op m'n werk. Ik weet wat ik nu (na 2 jaar ziekte) nog aankan, en ook wat ik wil. Of het ook (financieel) mogelijk is zal moeten blijken. Ik ben vol vertrouwen en optimisme, en hoop dat ik dat kan vasthouden want ik ben er nog niet. Er gebeuren steeds weer onverwachte dingen, maar tot nu toe blijf ik overeind.

Over de katten kan ik voor de verandering kort zijn: het gaat goed met ze. Ben heeft sinds een week geen bloed meer in z'n plas, en lijkt nu te stabiliseren. Hij geniet van het zonnetje, net als Joris. Coco geeft daar geen bal om ... gaat zoals altijd haar eigen gang. 's Ochtends vroeg rond 5 uur gaat ze vaak rennen, heen en weer, klimboom in en uit, naar de voorkamer en weer terug. De vrolijkheid en levenslust druipt er af.... ik luister met m'n ogen dicht naar dat geroffel van die pootjes, en smeek de katers in stilte om vooral niet achter haar aan te gaan.

Vorige week startte de laatste fase van mijn ziekteperiode: de nieuwe personeelsmanager is een aardige, kordate jonge vrouw die weet waar ze mee bezig is. Ik ben best een ingewikkeld geval, maar tot nu toe heb ik een goed gevoel over haar.

Ze heeft een prima plan van aanpak: eerst een afspraak bij de bedrijfsarts, en dan met diens advies samen aan tafel gaan zitten, eventueel met de manager van de arbeidsrevalidatie van het Jan van Breemen Instituut erbij (en dat kost geld ....dus ze heeft er iets voor over om het goed te doen).

Het bezoek aan de bedrijfsarts verliep kafka-achtig, te bizar voor woorden. Ik kreeg bij de receptie te horen dat ik niet verwacht werd omdat ik op 1 april beter gemeld was. Dit was natuurlijk een fout, ik weigerde weg te gaan, en kreeg uiteindelijk toch de bedrijfsarts te zien. Die zich dus niet had voorbereid. Geen nood: ik had een stapel papier voor hem meegenomen. Hij slikte even, en zei dat hij maar 20 minuten tijd had. Vervolgens bleken er allerlei fouten in z'n systeem gecorrigeerd te moeten worden: oorzaak van mijn ziekte was "overspannen" waarop ik hem glazig zat aan te kijken ... was nieuws voor mij! Ook stond ik voor een 40-urige werkweek genoteerd....zoveel uur heb ik in geen 20 jaar gewerkt ... ik hoor slechts 18.5 uur per week te werken. Uiteraard werd dit een heel gebrekkig gesprek, maar ik had desondanks het gevoel dat hij m'n verhaal over hoe ik dacht te kunnen werken wel goed oppakte. Gisteren bleek dat te kloppen: hij heeft precies geadviseerd wat ik zelf als haalbaar zie, en dat is 2 x per week naar Houten en 2x per week thuis werken.

Ik heb de personeelsmanager direkt per email op de hoogte gebracht van de gang van zaken. Ze was geschokt en meelevend. Ze heeft nu geregeld dat ik zsm toegang tot het computersysteem krijg zodat ik echt goed thuis kan werken ( yes yes!!) en eind mei gaan we aan tafel zitten om concrete afspraken te gaan maken. Kijken of het lukt, en of ik er van kan rondkomen. Ik heb tenslotte heel dure katjes ....

Ik kreeg vanochtend van de revalidatiearts de uitslag van de echo van m'n heup. Conclusie: de hevige pijn van de afgelopen maanden zal helaas blijvend zijn, maar ik ben goed bezig met manuele therapie en pijnstillers, beetje beweging en beetje extra rust. Hopelijk kan ik het daarmee dragelijk houden, want ik heb nu weliswaar nog veel en vaak pijn, maar het is flink verbeterd. De arts vond dat ik goed aan het managen was ... hah! PijnManagement is zo ongeveer de beste tijdsinvestering geweest die ik ooit gedaan heb. Wees je pijn de baas!