donderdag 10 april 2008

Laatste loodjes

Per 1 juli a.s. moet er duidelijkheid zijn op m'n werk. Ik weet wat ik nu (na 2 jaar ziekte) nog aankan, en ook wat ik wil. Of het ook (financieel) mogelijk is zal moeten blijken. Ik ben vol vertrouwen en optimisme, en hoop dat ik dat kan vasthouden want ik ben er nog niet. Er gebeuren steeds weer onverwachte dingen, maar tot nu toe blijf ik overeind.

Over de katten kan ik voor de verandering kort zijn: het gaat goed met ze. Ben heeft sinds een week geen bloed meer in z'n plas, en lijkt nu te stabiliseren. Hij geniet van het zonnetje, net als Joris. Coco geeft daar geen bal om ... gaat zoals altijd haar eigen gang. 's Ochtends vroeg rond 5 uur gaat ze vaak rennen, heen en weer, klimboom in en uit, naar de voorkamer en weer terug. De vrolijkheid en levenslust druipt er af.... ik luister met m'n ogen dicht naar dat geroffel van die pootjes, en smeek de katers in stilte om vooral niet achter haar aan te gaan.

Vorige week startte de laatste fase van mijn ziekteperiode: de nieuwe personeelsmanager is een aardige, kordate jonge vrouw die weet waar ze mee bezig is. Ik ben best een ingewikkeld geval, maar tot nu toe heb ik een goed gevoel over haar.

Ze heeft een prima plan van aanpak: eerst een afspraak bij de bedrijfsarts, en dan met diens advies samen aan tafel gaan zitten, eventueel met de manager van de arbeidsrevalidatie van het Jan van Breemen Instituut erbij (en dat kost geld ....dus ze heeft er iets voor over om het goed te doen).

Het bezoek aan de bedrijfsarts verliep kafka-achtig, te bizar voor woorden. Ik kreeg bij de receptie te horen dat ik niet verwacht werd omdat ik op 1 april beter gemeld was. Dit was natuurlijk een fout, ik weigerde weg te gaan, en kreeg uiteindelijk toch de bedrijfsarts te zien. Die zich dus niet had voorbereid. Geen nood: ik had een stapel papier voor hem meegenomen. Hij slikte even, en zei dat hij maar 20 minuten tijd had. Vervolgens bleken er allerlei fouten in z'n systeem gecorrigeerd te moeten worden: oorzaak van mijn ziekte was "overspannen" waarop ik hem glazig zat aan te kijken ... was nieuws voor mij! Ook stond ik voor een 40-urige werkweek genoteerd....zoveel uur heb ik in geen 20 jaar gewerkt ... ik hoor slechts 18.5 uur per week te werken. Uiteraard werd dit een heel gebrekkig gesprek, maar ik had desondanks het gevoel dat hij m'n verhaal over hoe ik dacht te kunnen werken wel goed oppakte. Gisteren bleek dat te kloppen: hij heeft precies geadviseerd wat ik zelf als haalbaar zie, en dat is 2 x per week naar Houten en 2x per week thuis werken.

Ik heb de personeelsmanager direkt per email op de hoogte gebracht van de gang van zaken. Ze was geschokt en meelevend. Ze heeft nu geregeld dat ik zsm toegang tot het computersysteem krijg zodat ik echt goed thuis kan werken ( yes yes!!) en eind mei gaan we aan tafel zitten om concrete afspraken te gaan maken. Kijken of het lukt, en of ik er van kan rondkomen. Ik heb tenslotte heel dure katjes ....

Ik kreeg vanochtend van de revalidatiearts de uitslag van de echo van m'n heup. Conclusie: de hevige pijn van de afgelopen maanden zal helaas blijvend zijn, maar ik ben goed bezig met manuele therapie en pijnstillers, beetje beweging en beetje extra rust. Hopelijk kan ik het daarmee dragelijk houden, want ik heb nu weliswaar nog veel en vaak pijn, maar het is flink verbeterd. De arts vond dat ik goed aan het managen was ... hah! PijnManagement is zo ongeveer de beste tijdsinvestering geweest die ik ooit gedaan heb. Wees je pijn de baas!

5 reacties:

Anonymous Nadine zei...

Heel veel sterkte de komende tijd Marga! De duimen draaien voor je, voor een zo gunstig mogelijk afloop ;-)

Heerlijk te horen dat het met Benneke weer goed gaat!

liefs van Nadine.

zaterdag, april 12, 2008 12:18:00 PM  
Anonymous Anoniem zei...

Klinkt al met al goed Marga. Als mensen je maar begrijpen en mee willen werken en denken kom je al een heel eind.
groetjes
marijke

zondag, april 13, 2008 3:34:00 PM  
Anonymous Dicky zei...

Hoi Marga,


Pfffff dat is weer een hele boel wat je allemaal weer moet doorstaan en meemaak.
Ik zou willen dat ik wat dichter bij jou in de buurt woonde, dan kwam ik zo af en toe eens even buurten en kijken of ik je ergens mee zou kunnen helpen.
Heel veel sterkte met alles.
Fijn dat het momenteel wel beter gaat met de katjes.
Ook met mams gaat het gelukkig weer beter.
Ja zo is het overal wat he.
In ieder geval van mij heel veel liefs en groetjes en zal proberen je weblog vaker te lezen.

Dikke kus uit Drenthe

Doeiiiiiiii Dicky

zondag, april 13, 2008 6:33:00 PM  
Anonymous Anoniem zei...

Hé hoi Marga,

hier weer eens een reactie uit Apeldoorn. Ik vraag me echt af waar jij toch steeds de moed vandaan haalt om weer verder te gaan. Voor mij ben je HET GROTE VOORBEELD VAN EEN STERKE VROUW DIE ALLES AANKAN. Ik denk niet dat ik het zou kunnen.
Fijn om te horen/lezen dat het goed gaat met de katten... afkloppen... Hier gaat alles zijn gangetje... nog steeds heel veel gedoe rond om de WMO... maar ik blijf strijden voor rechtvaardigheid...
met Guusje gaat het ook heel goed. Ze heeft de laatste tijd steeds vaker aanvallen van belangrijkheid en aandacht willen...
Ook heeft ze er een handje van om steeds tegen me te miauwen als ik binnen kom. (deed Sanne vroeger ook altijd).
Geef de katjes een flinke knuffel van ons. En groetjes aan de Mams.

Heel veel liefs,
Rienie en Guusje

zondag, april 13, 2008 9:18:00 PM  
Anonymous Maret zei...

Fijn dat het lukt om je pijn enigszis te managen want het moet verschrikkelijk zijn om de hele dag met pijn te moeten leven. Hoop dat het thuiswerken nu goed van start gaat en het met de katjes ook goed blijft gaan. Je bent een dappere vrouw Marga, met een ongelooflijke portie doorzettingsvermogen!!!

Groetjes,
Maret

zaterdag, april 19, 2008 7:48:00 PM  

Een reactie plaatsen

<< Startpagina