MARGALI'S WEBLOG

zondag 30 december 2007

Ik heb vakantie!

en vandaag voor het eerst heb ik een dag dat niks "moet" ..... Geen boodschappen, geen bezoek ontvangen of afleggen, geen poetsen en boenen. Ik heb zorgeloos en gedachteloos heerlijk uitgeslapen, mam verzorgd, samen koffie gedronken, op de hometrainer m'n programmaatje gefietst en lekker gedoucht. Wat een luxe.

De erwtensoep staat op te warmen. Tegenwoordig maak ik vaak zelf erwtensoep. Vroeger was dat een hele dag-lang durende happening, maar tegenwoordig smokkel ik en is het in 2 uur klaar. Overheerlijk volgens familie. De vrieskou moeten we er maar bij denken.

Benneke heeft sinds m'n laatste bericht weer voor het nodige gedoe gezorgd. De ochtend voor kerst leek hij iets met z'n oog te knijpen, en 's avonds liep de pus eruit....fijn op kerstavond. Gelukkig heb ik altijd Fucithalmic oogzalf in huis speciaal voor hem, en op dit moment is het al weer een stuk beter. Eergisteren vond mam dat hij stonk....en ja, als ik m'n neus in z'n vacht duwde rook je een urinelucht. Niet omdat hij zich beplast zou hebben, maar blijkbaar heeft hij nogal wat afvalstoffen in z'n bloed. 's Nachts kwam hij nog om eten vragen, maar vanaf 03.30 uur besloot hij niks meer te willen eten. De hele dag lag hij te slapen, dus gisteravond heb ik maar weer een flesje Reaktiv tevoorschijn gehaald en door z'n a/d gemengd, tot grote vreugde van Joris en Coco. Ben met de spuit gevoerd, Joris en Coco een klein likje gegeven, en warempel: een paar uur later ging Ben weer eten. Vraag me niet of het door de Reaktiv komt, maar het is wel opvallend. Ik ga volgende week toch maar een doos van die flesjes kopen.

Het is hartverwarmend om te merken hoe mensen graag willen dat het beter met je gaat. Er is me namelijk al een paar keer gevraagd hoe het afgelopen is met PijnManagement. Als ik dan vertel dat het heel erg goed bevallen is, en ook heel goed geholpen heeft, denkt men dat "dus" de pijn minder is geworden. En moet ik uitleggen dat dat helaas niet zo is, maar dat ik nu wat truukjes heb geleerd om er beter mee om te gaan. Voor mij is dat een enorme verbetering, en ik merk het ook aan m'n lijf. Ik funktioneer beter, maar realiseer me ook hoe het eigenlijke werk nu pas begint. Want 7 weken lang intensief samen met anderen bezig zijn, thuis opdrachten maken en stukken uit een boek lezen, brengt je in een bepaalde sfeer zodat je opeens meer aankunt. Eenmaal op jezelf teruggeworpen moet je oppassen dat het niet als zand tussen je vingers wegglipt en verwatert.... daarom zijn ook terugkom-dagen eind januari en eind mei gepland. En daar ben ik nu dus mee bezig: heel bewust kijken hoe ik de dingen nu doe, en of ik verbeteringen kan aanbrengen. Volgende week ga ik beginnen met zwemmen in het reuma-bad samen met straaloogje. Maar eerst nog even oujaarsavond zien te overleven .....

Het boek waar we tijdens PijnManagement mee gewerkt hebben is ontzettend verhelderend, vooral het stuk over belasting en belastbaarheid is zo herkenbaar (ook voor mensen die tegen een burn-out aan zitten):

"de Pijn de Baas" van Frits Winter, isbn 9789055134113, Distributie RuitenbergBoek, 13.57

zondag 23 december 2007

Kerstmis





Ben speelt de vermoorde onschuld .... hij weet van niks. Maar de boom ziet er opeens wel een beetje anders uit, minus een bal en met een loshangende kralenslinger.

Ik heb kerstvakantie, 2 weken, op het laatste nippertje gevraagd aan mijn chef en gekregen. Ik heb ook een fantastische beoordeling van hem gehad, eerlijk gezegd kreeg ik tranen in m'n ogen. Wat een werk had die man ervan gemaakt: 4 pagina's met uitgebreide aantekeningen, van begin tot eind lovend. Ik heb nog nooit zo'n "rapport" gehad, en heb ook nog nergens zo prettig gewerkt als in Houten. Sinds 2 weken ben ik 2 dagen gaan thuiswerken, naast de 2 dagen dat ik naar Houten ga met de taxi. Ik neem werk mee naar huis, en dat bevalt prima, hoewel ik nog steeds geen toegang tot het computersysteem heb, en ook nog geen telefoon. Dit wordt zsm geregeld, nu ik weer tijd en ruimte heb.

Pijn management is inmiddels echt afgelopen. In januari en mei zijn er nog "terugkom-dagen". Ik heb er heel veel aan gehad, ben er met plezier steeds naar toe gegaan, en ga samen met "straaloogje" iedere week zwemmen in het reumabad. Afgelopen donderdag hadden we ook nog een proefles "Bewegen op Muziek" .... zij bleef aan de kant zitten kijken en ik probeerde mee te doen. Zoals we vreesden was het veel te hoog gegrepen. Misschien iets voor de toekomst, maar nu nog niet. Dus hebben we nu een verzoek ingediend voor gezamenlijke fysiotherapie om onze spieren te versterken. Misschien kunnen we dan alsnog gaan meehopsen op de muziek.

Met mijn moeder gaat het gedeeltelijk beter: ze is nu bijna klaar met de afbouw van haar antidepressivum, knap staaltje werk na 8 jaar gebruik en op die leeftijd. Het is hel geweest indertijd om er aan te wennen, en het is een hel geweest om er weer af te komen. Maar als het zo doorgaat kan ze het nieuwe jaar "schoon" beginnen. De blaasontsteking is nog steeds niet over, we zijn bezig met kuur nummer 3..... langzamerhand heeft ze wel wat meer hulp nodig, en doet nog weinig in huis. Maar als ze kan blijft ze gelukkig steeds bezig met kleine dingen. Het is een taaie knokker, die moeder van mij.

Gisterochtend stond ik op met een gevoel alsof ik de hele wereld aankon .... deed boodschappen, zag hoe schitterend de wit-bevroren bomen verwarmd werden door het zonlicht, en heb mam meegenomen met de auto naar Zandvoort. We hebben genoten van de mooie natuur. Later op de middag begon ik in te klappen: m'n rug, nek en heup deden zo'n verrekte pijn dat ik me op het laatst nauwelijks nog kon bewegen. Toch moest hier van alles gebeuren. Pijnstillers gaven geen verlichting, dus andere geprobeerd....en die werkten beter. Het blijft echter een rot-oplossing; vandaag had ik meer tijd en ruimte en heb ik ontspanningsoefeningen gedaan. Op deze manier kan ik misschien voorkomen dat het weer escaleert, want het ligt op de loer.... en ik wil me niet meer zo'n hulpeloos slachtoffer voelen zoals voor de PM-behandeling.

Met de katjes gaat het vrij goed. Ben eet nog steeds. Hij zit momenteel weer te klieren....ik denk dat hij op de plek van m'n toetsenbord wil zitten waar ik dit bericht mee typ ... hoezo verwend? Joris en Coco gedragen zich ook prima, en ja .... ik durf het hier te schrijven en ook hardop te zeggen zelfs! hah! .... pluk de dag en geniet ervan!


Dit prachtige plaatje is gemaakt door Ellen Oosten,


de "co-moeder" van mijn Missy.

vrijdag 7 december 2007

Flectabedjes ... weg kat!



Ik heb jaren geleden een Flectabed aangeschaft, voor als Ben ziek zou worden. En zoals een echte kat betaamt, keek hij er niet naar om...de andere katten evenmin. Dus ging dat peperdure ding naar zolder. Nu het kouder werd, en de katten weer bovenop mam dreigden te gaan liggen, moest ik daar een oplossing voor verzinnen. Want mam kon niet meer haar bed uitkomen. Dus het Flectabed weer tevoorschijn gehaald, en jawel...nu was het een groot succes. Het is een kussen dat lichaamswarmte reflecteert, en daar zit dan nog een Borg-achtige hoes omheen. Heerlijk warm, bijna als een electrisch kussen. Ideaal voor zieke dieren, dieren met artrose, moederpoezen met kittens.... Maar ja, 1 kussen en 2 liefhebbers, dus dat werd constant knokken. Als de sodemieter - gek als ik ben - online in de UK een tweede Flectabed besteld, en gelukkig was na 5 dagen de ellende voorbij, en waren ze allebei tevreden. Alleen krijg ik nu nooit meer een kat op schoot ... snik!

zondag 2 december 2007

Tropenjaren

Het is ongelooflijk, maar ik hou me uitstekend staande temidden van alle drukte, zorg, en ziekte van mam. Ik merk nu echt hoeveel het uitmaakt dat ik niet meer 4 dagen per week naar Houten moet. Het is voor m'n werk weinig bevredigend moet ik zeggen: ik zoek dingen uit, verstuur emails, maar moet dan dagen wachten voordat ik de draad weer kan oppakken. Niks voor mij, maar goed ...het is momenteel niet anders.

PijnManagement wordt deze week afgesloten: 7 weken van hard werken, confronterende momenten, maar vooral van inzicht. Het cursusboek leek vaak wel over mij geschreven, zo frappant herkenbaar. Ik heb gisteren heel tevreden mijn Veranderplan zitten schrijven. Ik ben er trots op, het ziet er goed uit, het inspireert .... in ieder geval ga ik wekelijks zwemmen, heel rustig in het reumabad, en ook wil ik nog iets van "Bewegen op muziek" gaan doen. Maar dat zal niet makkelijk worden omdat ik eigenlijk erg beperkt ben. Ik heb om extra advies en begeleiding gevraagd.En verder blijven oefenen in de dingen anders gaan doen, zodat ik beter met de pijn kan omgaan. Het lukt me al heel aardig. Grootste winstpunt is dat ik niet meer zo compleet opgebrand en uitgeput ben. De pijn is er nog steeds, vaak killing, maar dan doe ik nu een stapje terug in plaats van door te drammen omdat ik zo nodig nog van alles moet ....

Mam is ziek. De huisarts is langsgeweest en nam flink de tijd om zelf te zien hoe het ging. Andere medicatie zal hopelijk gaan helpen. De blaasontsteking is nog steeds niet genezen, dus wordt er een kweek gemaakt. Het gaat tussen ons nu gelukkig goed. Er zijn dagen geweest dat ik het niet meer zag zitten....ze was zo verdrietig, depressief, boos, verwijtend....moeilijk om dat aan te zien, en ook verwarrend om soms als dochter opeens de pet van verzorger te dragen en tegen je moeder in te moeten gaan. Temidden van al deze ellende ben ik erin geslaagd om steeds mijn eigen ding te blijven doen.

Met de poesjes gaat het goed. Hoewel Ben nu toch echt aan het afvallen is. Dat kan niet anders, want sinds ik met de Prednisolon moest stoppen eet hij duidelijk minder. Zijn gedrag is uitstekend: hij springt als de beste, en breekt nog regelmatig de tent af.

Luchtjes die aan de pas bezorgde zakken kattengrit hangen blijven errug interessant....

(klik op de foto voor vergroting)