MARGALI'S WEBLOG

dinsdag 27 november 2007

Hulde aan de dierenambulance

Hectisch dagje vandaag. Moest al vroeg de deur uit, met de taxi naar Houten. Intensief gesprek met Jan de chauffeur, lekker gewerkt, terug naar huis, katten verzorgd, en toen weer met de auto naar de stad om iets op te halen. Moest bij de Ceintuurbaan/Ferdinand Bol zijn waar de noord-zuidlijn wordt aangelegd. De rijbaan van de Ferd. Bol is afgesloten, met grote hei-stellages en bouwketen, en de trottoirs zijn overvol.

Ik liep terug naar de auto toen ik midden op het trottoir een duif zag liggen, zo te zien dood. Keek nóg eens want ik vond dat hij toch niet zo kon blijven liggen, en zag opeens die kraaloogjes opengaan en dat bekkie...hij zag er vreselijk uit, leek besmeurd met olie (van zo'n hei-instelling misschien?). Ik pakte hem voorzichtig op en legde hem tegen de gevel aan, veilig in een nis van het voormalige ABN-kantoor dat daar als bouwkeet wordt gebruikt, en vroeg aan de werklui daar of ik de duif bij hun in het halletje mocht leggen in afwachting van de dierenambulance. Nou ......dat kon écht niet....en ik zag ze een beetje meewarig naar me kijken: wát een muts om je zo met een stomme duif bezig te houden.

Geirriteerd liep ik weer weg, en belde de dierenambu terwijl die werklui naar buiten kwamen om naar de duif te kijken. Ondanks de oorverdovende herrie kon ik de meldpost vertellen wat er aan de hand was, en dat ik toeschouwers had die ik niet helemaal vertrouwde. Ik vertelde dat ik donateur ben, beloofde te zullen wachten, en ze zouden onmiddellijk komen.

Kleumend van de kou posteerde ik me naast de duif. Het beestje tilde af en toe z'n koppie op, maar oh wat was hij er slecht aan toe. Plotseling stond er een boomlange vent met bouwhelm op z'n kop voor m'n neus, z'n collega's op een kleine afstand toekijkend. Wat er nou aan de hand was ...vroeg hij....laat mij maar eens kijken....ik zag dat gegrinnik achter z'n rug en voelde gewoon dat ze iets van plan waren. Ik zei dat de ambulance al onderweg was, en dat ik niet wou dat hij aan dat beestje kwam. Ik keek hem recht in z'n snufferd, en ging geen centimeter opzij. Iets vertelde hem dat hij beter uit de buurt kon blijven, en uiteindelijk dropen ze allemaal af.

Een ouwe surinaamse verkeersregelaar kwam even later uit het ABN-kantoor, probeerde een beetje onhandig excuus te maken, zei dat hij ook een dierenliefhebber was, en toen ik zei dat de ambu in aantocht was ging hij demonstratief op de uitkijk staan. Na 25 minuten begon hij te zwaaien, en kon hij de ambu naar een parkeerplekje loodsen.

Dit alles gebeurde in Amsterdam, in een razenddrukke straat vol bouwaktiviteit, en de diernambulance is in 25 minuten aanwezig om een stervende duif op te halen. Klasse!

Duifje ...ik hoop dat je nu dood bent. Rot dat je zo moest lijden.

maandag 19 november 2007

Heerlijk


Vandaag had ik tijdens PM voor de laatste keer hydrotherapie in het verwarmde zwembad. De vorige keren was het geen succes: rugpijn, nekpijn, binnen 5 minuten koud (onbegrijpelijk in een 35 graden bad). Dit keer had ik mijn conctactlenzen uitgedaan zodat ik niet zo krampachtig m'n hoofd boven water hoefde te houden. En jawel ..daar ging ik, heerlijk met m'n hoofd onder water, helemaal ontspannen, en net als vroeger....zo'n 20 jaar geleden. Ik heb heerlijk gezwommen, vaak even rusten, maar vooral langzaam bewegen onder water. Ik vermoed dat ik dus mijn "sport" gevonden heb. Nog even afwachten of de sportzaal nog iets te bieden heeft voor me, want nog steeds wil ik iets op muziek, samen met andere mensen bewegen en plezier hebben. Alleen zijn m'n mogelijkheden verrekte beperkt.

Ook heb ik ontdekt dat mam een blaasontsteking heeft. Ik vermoedde dat er iets niet in orde was (hoewel ze vreemd genoeg geen klachten heeft) dus even een urineonderzoekje gedaan. Een dipstick van de katten wees uit dat er bloed aanwezig was +++ dus de huisarts heeft verder onderzocht en de blaasontsteking vastgesteld. Ze krijgt nu een antibioticum, en oh boy ....door die 4 capsules per dag raakte ze weer helemaal van de rel. Ze probeert krampachtig om zelf de regie in handen te houden, maar dat lukt niet meer. Bovendien heb ik alle pillen onder m'n hoede genomen, dus dat afhankelijke gevoel maakt het extra moeilijk. Vanavond raakte ze weer totaal depressief. En dus heb ik haar aan tafel gezet en zijn we Mensergerjeniet gaan spelen....afleiding mevrouwtje!! en jawel....het werkte. Heb ik ook geleerd op PM ;-)

zaterdag 17 november 2007

Ahhhhh...Amitsa!



Lieve Sonja wat ben je toch een schat om me op te peppen met je mail en met deze foto van jullie mooie dame, m'n Israëlische pleegkatje Amitsa. Je zou er inderdaad zo bij willen gaan liggen. Dit is precies wat een kat lekker vindt: een steuntje voor het kontje, rug, koppie, en de pootjes die lekker kunnen duwen en trampelen. Dank je wel.

Vandaag een goeie dag gehad: na een uitstekende nachtrust (met 1 maaltijd van Ben om 3.30 uur) gaf ik mam haar ontbijtje en kreeg te horen dat ze heerlijk geslapen had. Ze was opgewekt, en had plannen voor vandaag.

Zelf kon ik vandaag ook veel doen. Ik begin nu goed te merken dat er ruimte is ontstaan doordat ik minder ben gaan werken. Sinds een week of zes begin ik me beter te voelen, weer een beetje mens. Nog steeds heel veel pijn, maar ik voel nu herstelmomenten zodat ik weer een beetje energie heb. Als ik in Houten gewerkt heb, met heel veel plezier overigens, dan ben ik kapot. Maar de volgende dag ben ik weer een beetje bijgekomen zodat ik de dag erna weer naar Houten kan zonder als een dood vogeltje in de taxi te zitten.

Kortom: ik vind dat het wel goed gaat met mij ....

vrijdag 16 november 2007

Teveel ...

Het is teveel voor mam: tante Dora dood, de val in de keuken met alle toestanden eromheen, afbouw van haar antidepressivum, dat ze sinds de dood van mijn vader in 1999 slikte en nu niet meer mag vanwege haar pijnstillers.... en nu is ze zwaar verkouden, en wil dood. Ze voelt zich ZIEK, en loopt te huilen dat ze niet meer wil. Het valt niet mee om daar mee om te gaan. Langzamerhand ben ik steeds meer de verzorger in plaats van de dochter. En dat is lastig. Als dochter wil je bv. geen dingen weigeren aan je moeder ...dat klopt niet voor m'n gevoel. Maar het moet en is niet anders.

Gelukkig heb ik wel hulp: de broers en zussen bellen vaak, m'n broers zelfs dagelijks, en vanavond had ze het zo moeilijk dat ik m'n oudste broer gevraagd heb met haar te praten. Resultaat: ze zit al de hele avond naar de tv te kijken, lekker probleemloos naar Andre Rieux met z'n muziek. Hopelijk kan ze daardoor vannacht weer een beetje slapen.....

Ik heb zelf een loodzware week achter de rug: maandag naar PijnManagement, dinsdag en woensdag werken in Houten, donderdag weer PM, en vandaag ben ik alleen maar aan het verzorgen en redderen. Nauwelijks geslapen afgelopen nacht, en ik loop soms te tollen. Maar .... ik heb wel nieuwe schoenen. Eindelijk zijn ze klaar, na maanden van passen en weer passen. Nu nog leren om er op te lopen, zoals met de vorige paren ook het geval was.

PijnManagement is behoorlijk zwaar, maar vreemd genoeg vind ik het leuk. Ik ga er zonder stress naar toe, doe m'n huiswerk netjes maar maak me niet druk of het wel goed is (en dat is voor mij als perfectionist met faalangst uniek te noemen) en bovenal: ik leer dingen. Ik begrijp nu dat ik een chronisch pijnsyndroom heb, dat medicijnen niet of weinig helpen, dat ik er ook niet meer van af kom, en vooral dat ik nooit meer terug kan naar hoe het was....

Ik leer m'n pijn te managen. Bijvoorbeeld afwassen kost me nu nog maar een 4 aan pijn in plaats van een 8 (op een schaal van 1 tot 10) gewoon simpel door een verhoging onder m'n afwasbak te zetten. En nee ... ik heb geen afwasmachien en wil die ook niet ;-)

Ik leer de dingen ook meer ontspannen te doen (maar toch snel als dat moet). Tijdens ergotherapie moest ik een soep koken terwijl anderen me moesten observeren, en moesten registreren hoeveel ik liep. Het keukenblok was 3 meter lang. Weet je hoeveel meter ik liep om dat soepje te maken? .... 44 meter! En dat was van alle soepkokers van alle PM's het op één na minste aantal meters. Er was er ook een die 110 meter had afgelegd. Wat wel opviel was dat ik alles heel snel en vooral ook erg heftig deed (zo is mijn karakter), waardoor de winst van mijn efificiente bewegingen weer verloren ging. De les: probeer rustiger te werken waardoor je je minder inspant.

Wat me nog steeds niet lukt is een manier te vinden om aan sport te doen. Ik wil iets leuks, op muziek. Maar wat? Zwemmen gaat niet meer, misschien op een andere manier bewegen in het water, maar ik kan me daar nog steeds niet ontspannen. In de sportzaal, maar hoe....ik vind het hartstikke leuk, maar loop net als m'n medegroepsleden keihard aan tegen mijn beperkingen. Lang staan, snel bewegen....het gaat niet. Maar PM is nog niet afgelopen, en ik ben vastbesloten iets te vinden.

zaterdag 3 november 2007

Ivy-pumpkin



Dit kleine meisje heet Ivy. Ze is de amerikaanse kleindochter van mijn zwager Richard en mijn zus Ineke. Ivy is hier verkleed als pompoen, voor Halloween uiteraard. Ze is een schatje ... we krijgen regelmatig foto's van haar die mijn moeder in een groot album plakt, en vervolgens wordt het album nog opgefleurd met "poesieplaatjes". Dat is mam's hobby.. het houdt haar van de straat ;-)