MARGALI'S WEBLOG

 Mijn foto
Naam: marga

zaterdag 30 juni 2007

Verwacht iemand nog antwoord?

Nog even aansluitend op mijn vorige bericht:
door mijn kapotte laptop kan ik niet beschikken over mijn emails. Want ik heb daar geen kopie van op mijn desktop.

Als iemand nog op antwoord zit te wachten, laat het me dan even weten....

Laptop en suiker

Gisterochtend ging mijn laptop ter ziele....opeens maakte hij een hoop lawaai terwijl ik hier druk bezig was met de ochtendroutine om op tijd klaar te staan voor Fred. Gelukkig was ik thuis toen het gebeurde. De koeling is bijna zeker kapot, en hopelijk niet meer dan dat. Toch niet slecht: ik heb hem ruim 4 jaar, bijna dag en nacht gebruikt, en dit is het eerste mankement dat ik heb. Toshiba....goeie machine, en goede keus van mijn "computer-beheerder" ;-)
Probleem is nu natuurlijk wat wijsheid is. Ik heb hem vanochtend weggebracht, en ze zullen me bellen als het meer dan € 140 gaat kosten. 't Was net of ik m'n kind achterliet op z'n eerste schooldag....

Ik behelp me nu met een antieke desktop, die vrij traag werkt, maar hij doet het. Ik kan mailen, en internet - met enig geduld - raadplegen.

Joris had sinds maandag een beetje geprotesteerd tegen zijn insuline-spuit, maar sinds 2 dagen gaat het beter. Hij laat nog wel één piep van ongenoegen horen, maar hij blijft gelukkig rustig staan. En nu maar hopen dat het maandag vlot lukt om bloed te prikken zodat deze houding niet weer opnieuw verpest wordt. Wou hij nou maar snappen dat het allemaal voor z'n bestwil is, en dat hij de beste prikker heeft die hij zich kan wensen....Liesbeth weet normaliter feilloos een goeie prikplek te vinden, maar de laatste tijd duikt Joris in elkaar en zet zich schrap...en dan wordt het lastig.

Overigens heb ik hier weer een tweede geval van suiker: ons Benneke had een glucose tussen ++ en +++ Ik ben met z'n plas naar een dierenarts gegaan waar ik op zaterdag wel vaker laat controleren. Normaalgesproken controleren ze niet de plas van een vreemde kat, en willen ze ook de kat erbij hebben. Maar zowel bij deze dierenarts als op de Spoedkliniek lukt het mij toch om mét plas en zónder kat te komen :-)Ik heb ze gewoon even doodgegooid met wat vaktermen waardoor ze begrepen dat ik weet waar ik het over heb....
Ik ga dus weer stoppen met de Prednisolon, en over een paar dagen weer plas opvangen en hopen dat die dan weer schoon is. Zal Liesbeth dit weekend mailen of ze daarmee akkoord gaat, of dat ze dit keer fructosamine wil testen.
Een mooi resultaat van de urinecontrole: Ben concentreert nog steeds heel goed zijn plas. Soortelijk gewicht was nog steeds >>1.050 en dat is voor een normale kat veel te hoog, maar voor Ben een teken dat zijn nieren nog goed werken.

dinsdag 26 juni 2007

Feestje, en beetje balen

Bijna een jaar geleden kreeg ik , na een medische keuring, een taxivergoeding van het UWV zodat ik per taxi naar mijn werk zou kunnen. Omdat die vergoeding maar voor 1 jaar toegekend wordt, moest ik nu een aanvraag indienen voor continuering. Spannend, want geen vergoeding betekent niet meer naar mijn werk kunnen gaan ....
Vorige week donderdag had ik een dik pak papier naar ze toegestuurd, en het is niet te geloven, maar ze hebben per omgaande de positieve beschikking gestuurd.....ik raak mijn vervoer naar mijn werk dus niet kwijt, en mag blijven rijden met "mijn mannen" Fred en Jan.

Ik hoop dat ik volgende week maandag wéér goed nieuws heb. Gisteren bleek dat Joris nog steeds te hoog zit met z'n glucose. We zijn nu heel geleidelijk gestegen van 2 x 2 eenheden insuline per dag naar 2 x 5.5 en nóg blijft hij constant te hoog. Hij valt gelukkig niet meer af, maar drinkt en eet nog steeds behoorlijk. Niet goed dus. Gisterochtend had hij iets van 18.6 of zo, en Liesbeth nam een besluit om te gaan verhogen naar 2 x 7 eenheden. Ik schrok eerst maar toen we alles hadden doorgepraat kon ik haar redenering wel volgen: hij schommelt niet, hij blijft gewoon constant te hoog, het lijkt wel alsof we tegen een muur aanlopen. En dus moeten we nu een drastische stap zetten om door die barriere heen te breken.
Tot nu toe reageert hij goed, maar het is wel veel insuline om in te spuiten zeg....Joris vindt het maar niks. Ik ben goed bedacht op een plotseling terugtrekkende beweging van hem, en gisteravond moest ik dan ook in 2 keer spuiten. Nou ja....als het er maar in zit.

zondag 24 juni 2007

Knockout

Even lachen?
Hoe dom kun je zijn .... Knockout

Spinnen



Het is me opgevallen dat Benneke sinds een tijdje kan spinnen... Heeft hij nooit gekund, maar tegenwoordig doet hij dat. Volgens mij zit hij - ondanks die enorm hoge calcium - ontzettend lekker in z'n velletje. Derde ooglid nauwelijks zichtbaar, eet goed, is iets afgevallen zoals de bedoeling was, en kan zo ongelooflijk aanminnig bij me in bed komen liggen knuffelen dat ik helemaal smelt....

Joris heeft dat altijd heel goed gekund...spinnen.... Dat motortje snort maar door. Momenteel met een klein bijgeluidje vanwege z'n longen die weer lawaai maken. Hij heeft vorige week dus weer een Convenia shot gehad (antibioticum) plus een glucosetest waarbij hij ongeveer lekgeprikt werd.... Liesbeth zei: "hij heeft z'n bloed thuisgelaten". Het lukte uiteindelijk gelukkig wel, en de uitslag was geen verrassing; hij zit nog steeds te hoog op 16.1 en daarom gaan we morgen opnieuw testen. Kan Liesbeth niet een praktijk hier in de straat beginnen????

De afgelopen week begon ik de dag heel fit, maar rond het middaguur knapte ik opeens af. Wat de reden is weet ik niet. Misschien ben ik - nu ik weet dat ik zo niet kan doorgaan - opeens kwetsbaarder geworden. In ieder geval kost het me in de auto terug naar huis moeite om wakker te blijven. Jan zit tegen me te praten, ik zeg ja en amen op de automatische piloot, met af en toe mijn ogen dichtgevallen, hopend dat hij niks merkt. Ik heb het hem vrijdag maar opgebiecht...hij moest lachen....

Maar ook al was en ben ik vreselijk moe, toch geniet ik dagelijks wel van iets: mijn katten die 's ochtends om 6 uur heerlijk zitten te smikkelen terwijl ik geniet van een beker koffie, met de balkondeuren open, kijkend naar m'n mooie plantjes, alles nog stil behalve de vogeltjes .....

dinsdag 19 juni 2007

In Memoriam: Sanne


Roggel, 26-02-1998 * Nunspeet, 15-06-2007

SANNE

Een lege plek... een groot gemis...
Een fijne herinnering... is alles wat er nog is...
*

Ton en Rienie
en Guusje


Als je Rienie en Ton een berichtje wilt sturen, kun je hieronder op "Reakties" klikken

zondag 17 juni 2007

Nieuwe "look"

Ik heb de knoop doorgehakt: mijn weblog liep niet meer. Ik had grote moeite met openen (weet niet hoe dat voor jullie was) maar het steeds opnieuw verdwijnen van de Reakties was echt heel jammer en vervelend. Mensen namen de moeite om te reageren, en dan lukte dat niet. Enetations, waar mijn reakties geplaatst werden, ligt nu al een paar weken helemaal plat. Beloftes dat ze over een paar uur weer in de lucht zouden zijn werden niet waargemaakt.

Ik had graag meer aanpassingen gedaan aan het uiterlijk van dit weblog, maar ben nogal beperkt door wat technische omstandigheden. In ieder geval kan er weer gereageerd worden.

zondag 10 juni 2007

Capsules en burnout

Vanmiddag had ik weer een fijn klusje te doen: ik moest capsules maken voor Ben (met Prednisolon) en voor Joris (L-Lysine). Vanwege het mooie weer besloot ik op m'n balkon te gaan zitten. Het was windstil, dus geen risico dat de L-Lysine of cellulose de lucht in zou gaan. Alle spullen netjes uitgestald zat ik lekker te fröbelen totdat ik plotseling een ongemakkelijk gevoel kreeg. Aan de overkant stond een jongeman op z'n balkon naar me te kijken. Het bestáát niet dat hij kon zien wat ik aan het doen was, maar opeens realiseerde ik me dat het voor een buitenstaander wel heel erg verdacht zou zijn, ik voelde me net een cocaine-schuiver... en als een speer ging ik weer naar binnen om de rest in de keuken af te maken.

Het gaat redelijk met de katten. Ben heeft alweer hartstikke lang haar gekregen, het groeit veel sneller aan dan de vorige keer. Hopeloos. En Joris is volgens mij nog steeds niet goed ingesteld met de insuline: hij drinkt en plast nog veel, en eet verdacht goed (wat wel erg prettig is want hij is in een wip klaar met eten) en hij slaapt veel. Dus morgen weer glucose-controle. Kijken hoe het gaat.
En Coco is alleen maar lief en mooi:


Met mij is de afgelopen weken veel gebeurd. Ik heb de intake voor het Pijn-Management programma achter de rug en ga een groepsbehandeling doen, 7 weken lang, 2 keer per week een sessie van 3.5 uur. De diagnose "fysieke burnout" van de revalidatiearts werd nog eens bevestigd door de psycholoog. De circa 12 vragenlijsten die ik had moeten invullen gaven een hoge mate van "onwelbevinden" aan.....prachtig woord, je zou er op slag beroerd van worden ;-) Ik heb volgens de psycholoog 15 jaar lang roofbouw gepleegd op m'n lijf, en hij waarschuwde dat ik het roer om moet gooien omdat ik groot risico loop dat ik binnenkort niks meer kan. Nou ja....dat voelde ik zelf ook wel en daarom zit ik daar ook tenslotte. Het was wel confronterend, want wat de consequentie van dit alles gaat worden weet ik niet. M'n leven op de helling....zonder te weten waar je uitkomt.

Ik was na het gesprek met de psycholoog toch een paar dagen flink aangeslagen. Zoals altijd getroost en gesteund door de mannen, mijn chauffeurs. Heb ik eindelijk alles prachtig geregeld: perfekt vervoer, het leukste baantje van het bedrijf, en dan gebeurt dit.... Ik zat m'n ogen uit m'n kop te huilen op weg naar m'n werk, wreef met zo'n driftige beweging de tranen uit m'n ogen dat .... "kijk nou, de tranen lopen langs je ruit naar beneden!!" moest ik toch wel tussendoor lachen. "Wacht effe moppie, daar maak ik een foto van"... Fred pakte z'n camera (altijd bij zich voor noodgevallen) en vereeuwigde m'n verdriet. Toen ik eenmaal uitgehuild op m'n werk was afgeleverd, belde hij Jan door hoe laat ik weer opgehaald moest worden en waarschuwde "Jan, ze heeft het moeilijk vandaag!!" ..... Ze zorgen zo goed voor me.

De groepsbehandeling lijkt me wel wat: allerlei onderdelen over omgaan met pijn (en vooral niet de illusie hebben dat die pijn minder gaat worden; ik leer alleen om er anders mee om te gaan) en steeds ook een uur sport/bewegen of zwemmen/hydrotherapie. Ik heb alvast een superleuke tankini gekocht ... want ik moet van de psycholoog vooral ook meer aan mezelf gaan denken ;-)
Mam is heel supportive en doet haar uiterste best om me nog meer ruimte te geven. Het gesprek met de psycholoog heeft iets in me losgemaakt. Ik probeer iedere dag bewust te genieten van dingen: mijn balkon vol bloemen, de katten als ze allemaal om 6 uur lekker zitten te smikkelen terwijl ik een grote mok met koffie drink. Ik ben een rijk mens....maar de pijn is killing.