MARGALI'S WEBLOG

donderdag 24 mei 2007

Stoelen....

Hoezo dit is ons huis? het huis van mam en mij? ....
Vandaag kwam ik thuis, en voor de tweede keer vond ik dit:

Vreemde opstelling van stoelen. Mam's sta-op-stoel (die electrisch omhoog gaat of achterover) stond gebarricadeerd door een eetkamerstoel. Ze biechtte op dat ze niet in haar stoel kon zitten toen ze vanochtend opgestaan was omdat Joris er languit in lag, met het zonnetje op z'n buik. Ze kon het niet over haar hart verkrijgen hem er uit te zetten, en heeft de eetkamerstoel er maar voor gezet om toch bij haar spulletjes in de vensterbank te kunnen en wat tv te kunnen kijken. Zo moeder, zo dochter: de keren dat ik op een klein krukje achter m'n pc zit in plaats van in mijn riante bureaustoel zijn inmiddels niet meer te tellen.
Cats rule !!!!

maandag 21 mei 2007

Kattenkap

Ik las op een forum (Op Het Pleintje) een bericht over Finn, de prachtige Maine Coon kater van Helma Meulenbroek, die een spoedoperatie had ondergaan en nu weer herstellende is. De schitterende foto's trokken mijn aandacht. Die kap ....wat een aparte kap! Nog nooit gezien, en wat een verademing vergeleken met die witte stugge lampekappen waar bijna iedere kat compleet van in de stress schiet. Ik ga dit op m'n FLUTD-site zetten, met toestemming van Helma met foto's. De kap is verkrijgbaar bij de Rasclub Maine Coon. Klik in hun menu links op Informatie en gebruik het Bestelformulier om te bestellen.

En hier de foto's van die knappe Finn, die al weer babbels begint te krijgen. Ongelooflijk want hij was er bijna niet meer geweest. Als je op de foto klikt zie je hem groter.





donderdag 17 mei 2007

Snoepen

Het kost me dagelijks moeite om m'n gewicht in de gaten te houden.
Dat wordt extra lastig als mijn moeder, balend van een doodsaaie tv-avond, haar verveling wil weg-eten terwijl ze al bijna 90 kilo weegt, en om iets lekkers vraagt. Ik moet dan nee zeggen....en voel me een beul.
En Benneke die zit te schreeuwen om eten, en nu al weer 80 gram heeft gegeten ipv zijn gebruikelijke 50....als hij niet oppast krijgt hij diabetes. Ik moet stop tegen hem zeggen.
En Joris die meer wil eten omdat zijn diabetes van de rel is ...en die niet mag omdat hij dan heleml niet meer gereguleerd raakt....mag ook al niet wat hij wil....
Kortom : alles ligt nu in bed, en ik zit hier zwaar gefrustreerd te denken aan die reep chocolade in de kast. Zal dan ook maar nee tegen mezelf zeggen ..... gggrrrrrrr

dinsdag 15 mei 2007

Coco is jarig



Onze mooie zilvergrijze Coco is jarig vandaag!! ze is 12 geworden.
Altijd een beetje op zichzelf, maar toch steeds even voeling met me houdend, weet ze precies wat ze wel en niet wil, heeft behoorlijk haar op d'r tanden. Ze vindt het heerlijk om 's ochtends vroeg, als iedereeen nog slaapt, in haar eentje door het huis te gaan rennen....gewoon om te rennen. Of speelt met een muisje, met donderend geraas, hopend dat Ben haar niet zal horen omdat hij er anders met z'n grote neus bij wil zijn. Coco wordt overschaduwd door de twee katers en hun gezondheidsproblemen. Ze laveert overal tussendoor, en is vaak in mijn verhalen over mijn katten afwezig....lijkt het. Want weet wel: Coco is m'n liefie, mijn poezelzachte meiske......die 's avonds altijd naast me op de bank ligt....

maandag 14 mei 2007

Vreten en zoef zoef

Joris en Ben eten hartstikke goed. Voeren is een fluitje van een cent. Ik zou er heel blij mee moeten zijn, maar het is ironisch genoeg geen goed teken.

Joris is na een week op de verhoogde dosering insuline nog steeds niet aan de beterende hand. Heeft behalve een erg goede eetlust ook nog behoorlijk dorst. Ik zie hem vrij vaak drinken, en dus grote plassen doen. Het is niet heel vreselijk fout, maar zeker niet goed. Ik zorg dat hij niet mr voer krijgt dan de hoeveelheid waar hij stabiel op was. Maar dat kost soms wel een beetje moeite.

En Ben ...die eet vanaf het moment dat hij onder narcose werd kaalgeschoren bijna maniakaal, alsof zijn leven ervan af hangt....Ik snap er niks van: zijn urine test glucose negatief, dus geen diabetes. Hij krijgt momenteel meer voer, want hij is gewoonweg niet te houden... Maar ik weeg hem wel: sinds het scheren is hij 100 gram aangekomen terwijl hij nou juist zo lekker aan het afvallen was. Ik kijk het nog heel even aan...

Vanmiddag mijn sportrolstoel van zolder gehaald, en schoongemaakt. De banden stonden leeg, en lijken nogal poreus, en alles zat dik onder het stof. Morgen gaat hij mee naar mijn werk. Ik moet sinds mijn nieuwe werkzaamheden opeens de hele werkvloer over om met collega's te overleggen, en ik loop me een ongeluk. De stoel gaat uitkomst bieden.....zoef zoef zoef.....

woensdag 9 mei 2007

Woede

Gisteren had ik een lekkere werkdag ... volgens mij heb ik de leukste baan van het hele bedrijf. Collega's vragen aan mij "vind je dat nou cht leuk??? " en dan kan ik alleen maar stralend zeggen "ik vind het heerlijk"....

Maar 's middags begon de ellende. Ik moest mijn fiets met lekke band wegbrengen, en dus een heel stuk lopen. 's Nachts was ik al een paar keer wakker geworden van de pijn in mijn rug, dus dat beloofde niet veel goeds. Kwam doodmoe thuis, kon even rusten maar toen moest er toch echt gekookt worden, katten verzorgd worden enz enz.
Eindelijk klaar, met 2 katten al op de bank wachtend om op mijn schoot te klimmen, wou ik nog even een dvd en videoband verwisselen voor als er niks interessants op tv zou zijn, en het stomme apparaat weigerde. Ik kon op een gegeven moment niks meer, drukte tevergeefs op allerlei knopjes, hoorde van alles klikken....en dat hoorde Ben ook. Nieuwsgierig als hij is kwam hij meteen aanrennen om mee te helpen, en stond met dat grote lijf steeds tussen mijn afstandsbediening en de display op de video...ik werd er knettergek van met de pijn die door mijn lijf gierde, liggend op m'n knien. En toen knapte er iets...ik ging tekeer, tierend, gaf Ben een snauw, mam kwam erop af en gaf ongezouten commentaar....en van het een kwam het ander.

Die woedeaanvallen zijn volgens mijn revalidatiearts te verklaren door de lichamelijke burnout, en ook al ervaar ik nu ontspanning op mijn werk....die uitschieters zijn niet meteen weg. Ik vind het afschuwelijk, hou er altijd een enorme kater aan over en een intens verdrietig gevoel. Als ik het voel opborrelen ben ik nog wel in staat om te bedenken "Marga, geen katjes slaan, geen mama slaan, geen computer stuk gooien, geen ramen aan gruizels slaan...." en dat voorkomt ongelukken. Maar toch ontstaat er schade, emotionele schade. Bij mam, bij mij, mijn katten schrikken ervan, ik ben verdrietig.....

Vanochtend zat ik dan ook als een stil vogeltje bij Fred in de auto. Even vroeg hij "alles goed?" waar ik niet op inging, maar hij weet dat ik er op een gegeven moment toch wel mee kom. En jawel: tranen met tuiten. Hij greep m'n hand, en begon me te troosten.... En dan weet ik weer wat een geweldige chauffeurs ik heb. 's Ochtends Fred die me troost, en 's middags Jan die met praktische adviezen komt: ik moet me niet verzetten tegen die woedeaanvallen, maar ze juist accepteren omdat ik er toch niet aan ontkom. Desnoods een boksbal aanschaffen en daar 5 minuten op beuken...dan ben ik de woede kwijt en kan ik geen pap meer zeggen...Giechelend zeg ik dat dit niet bevorderlijk is voor mijn artrose-handjes....maar ik begrijp de bedoeling.

Een paar jaar geleden heb ik ook zo'n fase gehad, en toen heeft reiki mij goed geholpen. Ik moet 'ns bedenken - en met de psycholoog van het JBI overleggen - wat ik hiermee moet, want het is afschuwelijk. Inmiddels is de lucht weer geklaard, en doen mam en ik weer gewoon tegen elkaar.

maandag 7 mei 2007

Joris in de fout....


Mijn lieve Joris .... ik had het goed gevoeld. Gisteren schreef ik het hier al: ik vertrouwde hem niet. Vandaag zijn we bij Liesbeth geweest voor een glucose-controle: 20.4 maar liefst, met een fructosamine-uitslag van 353 (180-295). Wat de oorzaak is weten we niet. Ploseling is er een einde gekomen aan de stabiliteit. Het is nog niet heel erg uit de hand gelopen; een jaar geleden was het erger met fructosaminewaarden boven 500. Ik ga nu dus meer insuline spuiten, en over 2 weken weer controle (tenzij ik niet tevreden ben want dan zit ik er eerder). Je leert inderdaad een suikerkat te "lezen".....

Vandaag leek een loodzware dag te worden, maar achteraf ging het anders. Ik stond zoals altijd om 6 uur op, druk bezig met katten voeren, insuline spuiten, natvoer spuiten, kattenbakken schoonmaken, en mam haar ontbijt geven. Ging vervolgens snel de grote boodschappen doen met de auto voordat ik naar Liesbeth moest. Bij Albert Heijn stond een mafkees in camouflagepak bij de deur een beetje vreemde bewegingen te maken. In de portiek ernaast stond een andere schimmige figuur in het halfdonker. Ik ging naar binnen, laadde mijn kar vol, rekende af, en ging inpakken. Plotseling geschreeuw bij de kassa waar ik net had afgerekend, kassameisje werd de huid volgescholden door het camouflagepak. Vent razend en tierend richting uitgang, en meisje in tranen met haar handen voor de ogen. Ik liep op haar af, maar ze werd al door collega's weggeleid. Vent ging naar buiten en weer naar binnen, volkomen uit z'n dak. Ik zat te piekeren hoe ik daar omheen kon komen, maar een paar AH-boys werkten hem naar buiten. Buiten ontstond een gevecht, en dat werd gewonnen door AH. De boys gingen weer naar binnen maar toen stond opeens de nog achtergebleven bedrijfsleider alleen buiten en werd door de schimmige figuur uit het portiek in z'n nek gesprongen. Ik riep dat ze met z'n tween waren, boys vlogen weer naar buiten, en toen was het bal .... keihard werd er gevochten. Ruggelings ben ik eruit weten te komen, snel alles in mijn auto geladen. Dat was niet echt leuk op je nuchtere maag....ik word altijd erg trillerig van dit soort toestanden.

Na Liesbeth had ik naar de psycholoog van het Jan van Breemen-Instituut gemoeten, maar die heeft afgebeld wegens ziekte. Nieuwe afspraak voor over 2 weken. Dus ik had vanmiddag rust. Kan merken dat ik weinig kan hebben. Wou nog snel naar de slager, maar bleek een lekke band te hebben. Geen slager dus. Heb in m'n eentje in de keuken staan schelden, laaiend kwaad. Nu moet ik morgen lopend naar een fietsenwinkel om er nieuwe banden om te laten zetten: ruim een half uur lopen...kreun. Allebei de banden zijn versleten, dus het moet nu meteen goed gefixt worden. Maar goed, dat is voor morgen.....

zondag 6 mei 2007

Stem uit het verleden

'k Weet het niet....morgenochtend moet ik met Joris naar Liesbeth voor een routine glucose-controle. Maar de laatste week vind ik dat hij toch wel verdacht graag eet. De hoeveelheid per dag die hij binnenkrijgt is wel ongeveer hetzelfde, maar zo op het gevoel lijkt het me dat z'n bloedsuikerspiegel te hoog zit. En dat ik dus eigenlijk meer insuline zou moeten spuiten. Ik zie hem niet mr drinken, plassen is ongeveer normaal (beetje grotere plassen zou ik zeggen) en hij is 150 gram afgevallen sinds begin april. Maar hij krijgt ook sinds een tijdje wat minder eten, dus misschien dat dat nu begint door te werken? Morgen zal ik het weten.

En Ben eet werkelijk enorm....jammer genoeg ben ik vergeten om hem kaalgeschoren nog een keer te wegen. De vorige keer scheelde het 200 gram voor en na het scheren, maar nu weet ik dus helaas niet zijn gewicht van 2 weken geleden. Hij eet volgens mij zoveel om zichzelf warm te kunnen houden...urinetest geeft glucose negatief. Maar ik vertrouw ook dit niet helemaal. Ga hem iedere week wegen, dat is in ieder geval heel belangrijk. Want hij moet afvallen....

Vandaag een enorm leuke dag gehad: vanmiddag kreeg ik onverwachts telefoon van Annelies, een heel speciale vriendin, die vroeger altijd op mijn oude katten paste als ik op vakantie was. De laatste jaren spreek ik haar ongeveer eens per 2-3 jaar en dan kletsen we weer wat bij. Dat heb je soms met mensen: een heel apart gevoel dat nooit meer weggaat, kan niet schelen of je elkaar vaak of heel weinig spreekt....

En vervolgens een zinderende Bekerfinale (voetballen voor niet-ingewijden) waarbij ik me af en toe de longen uit m'n lijf schreeuwde. Ben bleef rustig op schoot liggen, met af en toe 1 oog open, maar Joris en Coco trokken zich terug naar de achterkant van het huis.
Ik weet van n man heel zeker dat-ie het uitbundig viert....mijn Fred! Ik hoop dat hij heel blijft, en dat hij morgen weer fris achter het stuur zit. Gelukkig rij ik pas weer dinsdag met hem ;-)