MARGALI'S WEBLOG

zondag 29 april 2007

Update over mij



Het wordt tijd dat ik eens een update over mezelf geef. Want ik ga proberen om de draad weer op te pakken met dit weblog....een van de weinige dingen die ik echt leuk vond om te doen....en die me dreigde te ontglippen.

Ik ben een hele tijd stil geweest. Lichamelijk was ik stukgelopen, oververmoeid, iedere nacht wakker van de pijn, en dan nauwelijks uit mijn bed kunnen komen of me zelfs maar omdraaien ..... ik wist het niet meer. Mijn oude leefregels, ooit geleerd in de Revalidatiecentrum Amsterdam, waarmee ik mezelf jarenlang op de been kon houden, hielpen me niet meer: ik had geen enkele greep meer op m'n lijf.

Mijn huisarts stuurde me door naar het JBI Jan van Breemen Instituut voor reumatologie en revalidatie, en dat is een uitstekende zet geweest. Ze zijn behoorlijk commercieel ingesteld, werken zo snel mogelijk om te proberen je aktief in het arbeidsproces te houden (of te krijgen). Supersnel kwam ik in een traject terecht om te beoordelen of ze iets met me konden. De reumatoloog in ieder geval niet, de afdeling arbeids-revalidatie ook niet omdat ik niet wou dat ze contact met mijn werkgever opnamen, dus ik kwam bij de revalidatiearts terecht. Die heeft een diagnose gesteld ("fysieke burnout" ) en ik kreeg een intake voor het Pijn-management Team. Daar zit ik nu middenin: heb al 2 gesprekken gehad met de revalidatiearts, plus (rontgen)onderzoeken, heb talloze vragenlijsten ingevuld waar ik straks met een psycholoog over moet praten, en vervolgens komt er een evaluatie met z'n drietjes om te zien wat er moet gaan gebeuren. Ze hebben heel veel mogelijkheden voor behandeling en therapie; ik geloof dat zo'n programma ca 4-5 maanden in beslag neemt.

Gevolg was wl dat ik op m'n werk moest gaan vertellen dat ik voorlopig niet door kan gaan met de uitbreiding van het aantal uren dat ik werk. En dat bracht een balletje aan het rollen. Ik heb me namelijk vanaf het begin onder druk voelen staan van PZ en van de arbo-arts, die suggereerden dat er maar een herkeuring aangevraagd moest worden voor een uitbreiding van mijn WAO terwijl dat wat mij betreft nog totaal niet aan de orde was. Ik was immers bezig om terug te keren....Reintegratie heet dat tegenwoordig. En daar had ik tijd voor nodig die ik naar mijn gevoel niet kreeg. Omdat ik nu tijdelijk moet stoppen met die Reintegratie was er een gesprek nodig. Uitkomst: ik word met rust gelaten, krijg de tijd voor mijn behandeling door het JBI, en we zullen zien wat er vervolgens mogelijk is. Uiteindelijk zijn er wettelijke regels zoals een ziektewet-periode van 2 jaar, met daarin verplichte evaluatie en uiteindelijk - als het eind van die ZW-periode nadert, een keuring door het UWV. Maar voorlopig is het nog niet zover.

Eindelijk .....na ruim 8 maanden van stress, onzekerheid over de houding van mijn werkgever, dreiging van een voortijdige keuring .... is er nu ontspanning. Ik ben daar heel erg blij om. Bovendien is er nu begrip en inzicht bij mijn overigens heel aardige chefs, die mij tenslotte niet anders kenden als "dat probleemgeval uit Amsterdam".... maar totaal niet wisten wat er speelde.

En tot slot: er is gereorganiseerd waardoor ik opeens een duidelijke plek in de organisatie heb gekregen, en laat ik nou precies het werk moeten gaan doen dat ik erg leuk vind en waar ik goed in ben??? ... ook dat is reden voor een feestje. De stress is nu (bijna) weg, ik heb leuk werk, nog steeds uitstekend vervoer van Fred en Jan, en het enige dat nu nog mankeert is mijn conditie. Ik zou natuurlijk veel beter in Amsterdam kunnen werken (want de problemen zijn ontstaan door de verhuizing naar Houten) maar ik probeer te werken met wat ik heb....en dat is nu een stuk positiever.

Verder is mijn zusje Ineke nog een paar dagen in Nederland geweest. Het was heerlijk om haar te zien, ze is een keer meegereden naar Houten omdat ze graag Fred wou leren kennen, en we hebben ook samen nog een hele dag kunnen doorbrengen. De foto van mij nam ze op het strand waar we heerlijk hebben zitten kletsen en koffie drinken. Ik mis haar .....

maandag 23 april 2007

Gister:

en nu:


Ben moest geschoren worden omdat die prachtig-uitziende Maine Coon-vacht vol met klitten zat: grote keiharde knoeters, dicht op de huid. Hij weigert al jaren zich te laten kammen. Net als vorig jaar augustus moest hij nu weer naar de "kapper". Hij heeft nu een jas van ca. 200 gram uitgetrokken en rent als een overjarig kitten door het huis. Hij vindt het wel een beetje eng nog, maar ook heel heerlijk. Vorig jaar precies dezelfde reaktie. Ik vind hem er zo schattig uitzien: net een jong hondje....

Liesbeth, onze dierenarts, was plotseling voor 3 weken op vakantie gegaan zonder mij eerst toestemming te vragen ;-) en ik vond dat Ben niet langer kon rondlopen met die klitten. Ik moest het dus met plaatsvervangster Marieke doen. Maakte niet uit: ik weet wat er moet gebeuren.

Er moest eerst een bloedonderzoek gedaan worden. Uitslag helaas niet goed: creatinine best wel gestegen, ureum nog net binnen de grenzen, calcium was helaas gestegen naar angstwekkende hoogte, 4.26 (normaalwaarden 2.5 - 3.09) net als in oktober 2005. In de afgelopen periode was die calcium wat gedaald dankzij het gebruik van prednisolon, waar hij helaas weer diabetes door leek te ontwikkelen. Dat laatste is gelukkig (nu) niet zo: hij kwam glanzend door de fructosaminetest heen, en had een glucosemeting van 6.0

Marieke schrok nogal van de calcium, maakte zich zorg over de narcose, maar ik zei dat ik me dat wel bewust was maar toch door wou gaan, met de nodige voorzorg. Want scheren moest cht, en ik wou ook rontgenfoto's laten maken van nieren en blaas. Alles goed verlopen, alleen wou meneer de catheter niet binnenlaten toen zijn blaas met lucht gevuld moest worden voor de rontgenfoto. Ook al was hij van de wereld: hij hield alles dichtgeknepen...."aan mijn lijf geen polonaise meer!! je komt er niet in". Uiteindelijk is het gelukt: Liesbeth moet over 2 weken maar beoordelen hoe de situatie nu is met die steentjes.
Vervolgens heeft Danielle hem vakkundig geschoren, kritisch kijkend dat zijn kraag niet scheef liep. Ze heeft prachtwerk geleverd: hij is een heel leuk hondje geworden. We hebben van 9 tot 12 op de praktijk gezeten, constant bezig, en ik was bekaf.

Thuisgekomen begon Ben als een gek te eten, en rond te huppelen, en te spelen....nog maar 1 uur na de narcose. De andere katten schoten natuurlijk weer in de stress omdat hij er zo vreemd uitzag, maar goed: ik heb een paar dagen vrij genomen om dat in de gaten te houden. Geen zin in een kluwen van vechtende katten, niet met een diabeet met een luchtwegprobleem erbij.

vrijdag 20 april 2007


Linus
R.I.P. 20 april 2007, 18.15 uur

Lieve Linus,
ik heb de afgelopen maanden via email meerdere keren per dag met je vrouwtje gepraat over jou. Je was een dappere vechter, en Wendy en Tim hebben keihard voor je geknokt. Ik had grote bewondering voor jullie allemaal.

Vandaag heeft Wendy je geholpen, en je verlost van alle ziekte en narigheid. Oh wat zullen ze je missen, maar ze hebben je voor altijd in hun harten gesloten.

Lieve Linus, ik heb je vanmiddag goeie reis gewenst....ik zal je nooit vergeten.

maandag 2 april 2007


THIS IS FOR HOPE !
Dear Hope and dear Lynn,
who indeed would have thought
that this little miracle girl, diagnosed with CRF at 6 months old,
would live to see this day.
I'm so very very happy for you.
love, marga