MARGALI'S WEBLOG

 Mijn foto
Naam: marga

zaterdag 20 januari 2007

Een probaat middel om uit een fikse dip te komen is een aantal dingen te gaan doen waar je enorm de schurft aan hebt, en die je al tijden voor je uitgeschoven hebt....je moet het natuurlijk wel kunnen opbrengen om ze dan ook cht te gaan doen, in mijn geval alle vloeren dweilen, 3 wassen doen, en 12 minuten met halsbrekende snelheid op de hometrainer fietsen.

Ik had een heel slechte nacht, met een straalmisselijke Ben die trillend aan de kunstzijden bladeren van de klimboom zat te vreten. Ik wist niet anders te doen dan hem om 3 uur slaapdronken een paar spuiten met a/d te geven. Hij accepteerde, met een heel klein beetje protest, dus dat is voor mij een teken om door te gaan. Als hij echt niet wil dan wint het hij cht van me ... en waarachtig: hij kwam tot rust en ging lekker tegen me aan liggen. Na nog wat verstoringen was het goddank 6 uur en tijd om op te staan voor Joris z'n insulinespuit. De ochtend was al net zo slecht, uitslapen lukte niet dankzij de storm en een UPC-meneer die om 10 uur opbelde. Ik vroeg heel vriendelijk hoe hij het in z'n hersens haalde, waarop hij benauwd zei dat hij het van z'n baas moest doen ....de arme ziel! Ik heb hem een fijne dag gewenst....toch maar wel.

Eergisteren met die rampzalige storm deed ik er 2.5 uur over om 's ochtends op m'n werk te komen. Maar het was weer een feessie: chauffeur Fred zorgde voor af en toe hilarische momenten, en de conversatie flitste naar de meest uiteenlopende onderwerpen. De rit duurde eindeloos, vaak in de stromende regen. "Fred, ik moet straks toch echt plassen hoor...." Tja moppie, ik weet niet of er hier een benzinepomp is. Nou ja, desnoods stoppen we langs de weg en doe je het maar in de berm. Wat moet dat moet.... " Toen ik 's middags vlak voor het ergste van de storm naar huis ging lukte dat nog vrij aardig. Ik was beter af dan een collega die in de Jaarbeurs moest blijven slapen, en er de volgende ochtend enigszins verkreukeld weer aan z'n bureau zat.

Die dag had ik ook nog een gesprek op m'n werk over de aanstaande - jaja, alwr - reorganisatie. We worden opnieuw ontslagen en meteen weer aangenomen, maar dan in nieuwe funkties. En laat ik nu eindelijk eens geluk lijken te krijgen ....er is nog niks zwart op wit, en er moet nog veel gebeuren, maar het lijkt erop alsof ik precies het soort werk krijg dat ik ambieer, waar ik goed in ben, en waar ik me helemaal in kan uitleven. Ik moet het nog zien maar heb alvast wel 's avonds mam en mezelf getrakteerd op iets lekkers. Als dit lukt, dan heb ik veel bereikt: m'n vervoer is geweldig, en ook nog eens heel erg gezellig en erg dierbaar, en m'n werk zelf is dan ook eindelijk zinvol en in een officiele funktie. Dan moet ik alleen nog zien dat m'n lijf op de been blijft. Ik heb geen milimeter speelruimte, en aan het eind van de week ben ik kapot, maar ik werk!

Het is hier trouwens nogal stil gebleven omdat ik geen energie meer had, en bovendien 's avonds geclaimd word door 2 grote katers, die samen op mijn schoot willen liggen.....een gewicht van bijna 15 kilo....en dan is er geen ruimte meer voor ook nog een laptop op schoot.
Hier zie je Joris met z'n neus tussen m'n voeten gedrukt, en Ben die zogenaamd heel vriendschappelijk tegen hem aanligt, maar intussen stiekum af en toe zit te duwen, want hij wil k op dat plekje liggen .....