vrijdag 16 november 2007

Teveel ...

Het is teveel voor mam: tante Dora dood, de val in de keuken met alle toestanden eromheen, afbouw van haar antidepressivum, dat ze sinds de dood van mijn vader in 1999 slikte en nu niet meer mag vanwege haar pijnstillers.... en nu is ze zwaar verkouden, en wil dood. Ze voelt zich ZIEK, en loopt te huilen dat ze niet meer wil. Het valt niet mee om daar mee om te gaan. Langzamerhand ben ik steeds meer de verzorger in plaats van de dochter. En dat is lastig. Als dochter wil je bv. geen dingen weigeren aan je moeder ...dat klopt niet voor m'n gevoel. Maar het moet en is niet anders.

Gelukkig heb ik wel hulp: de broers en zussen bellen vaak, m'n broers zelfs dagelijks, en vanavond had ze het zo moeilijk dat ik m'n oudste broer gevraagd heb met haar te praten. Resultaat: ze zit al de hele avond naar de tv te kijken, lekker probleemloos naar Andre Rieux met z'n muziek. Hopelijk kan ze daardoor vannacht weer een beetje slapen.....

Ik heb zelf een loodzware week achter de rug: maandag naar PijnManagement, dinsdag en woensdag werken in Houten, donderdag weer PM, en vandaag ben ik alleen maar aan het verzorgen en redderen. Nauwelijks geslapen afgelopen nacht, en ik loop soms te tollen. Maar .... ik heb wel nieuwe schoenen. Eindelijk zijn ze klaar, na maanden van passen en weer passen. Nu nog leren om er op te lopen, zoals met de vorige paren ook het geval was.

PijnManagement is behoorlijk zwaar, maar vreemd genoeg vind ik het leuk. Ik ga er zonder stress naar toe, doe m'n huiswerk netjes maar maak me niet druk of het wel goed is (en dat is voor mij als perfectionist met faalangst uniek te noemen) en bovenal: ik leer dingen. Ik begrijp nu dat ik een chronisch pijnsyndroom heb, dat medicijnen niet of weinig helpen, dat ik er ook niet meer van af kom, en vooral dat ik nooit meer terug kan naar hoe het was....

Ik leer m'n pijn te managen. Bijvoorbeeld afwassen kost me nu nog maar een 4 aan pijn in plaats van een 8 (op een schaal van 1 tot 10) gewoon simpel door een verhoging onder m'n afwasbak te zetten. En nee ... ik heb geen afwasmachien en wil die ook niet ;-)

Ik leer de dingen ook meer ontspannen te doen (maar toch snel als dat moet). Tijdens ergotherapie moest ik een soep koken terwijl anderen me moesten observeren, en moesten registreren hoeveel ik liep. Het keukenblok was 3 meter lang. Weet je hoeveel meter ik liep om dat soepje te maken? .... 44 meter! En dat was van alle soepkokers van alle PM's het op n na minste aantal meters. Er was er ook een die 110 meter had afgelegd. Wat wel opviel was dat ik alles heel snel en vooral ook erg heftig deed (zo is mijn karakter), waardoor de winst van mijn efificiente bewegingen weer verloren ging. De les: probeer rustiger te werken waardoor je je minder inspant.

Wat me nog steeds niet lukt is een manier te vinden om aan sport te doen. Ik wil iets leuks, op muziek. Maar wat? Zwemmen gaat niet meer, misschien op een andere manier bewegen in het water, maar ik kan me daar nog steeds niet ontspannen. In de sportzaal, maar hoe....ik vind het hartstikke leuk, maar loop net als m'n medegroepsleden keihard aan tegen mijn beperkingen. Lang staan, snel bewegen....het gaat niet. Maar PM is nog niet afgelopen, en ik ben vastbesloten iets te vinden.

5 reacties:

Nadine zei...

Oh lieverd, wat vreselijk moeilijk.... Ik heb helaas geen wijze woorden of raad, alleen een hele dikke troostknuf...

Knuffffffff.....
Liefs van Nadine.

vrijdag, november 16, 2007 10:51:00 PM  
marga zei...

Nadine, je bent een schat. Ik lees m'n verhaal nog eens over, en kan me voorstellen dat het heel naar klinkt. Dat s het ook als je naar de situatie met m'n moeder kijkt. Hopelijk gaat dat over een paar dagen weer beter, en anders moet de huisarts er maar naar kijken. Maar gek genoeg gaat het verder eigenlijk wel goed met mij, los van mijn moeder. Ik heb nu veel meer het gevoel dat ik greep heb op mijn eigen situatie, niet meer dat machteloze slachtoffer ben. En met de katjes gaat het ook heel aardig. Allemaal winst....
Als mam morgen weer zo huilt, dan laat ik haar gewoon weer even praten met m'n broer ;-)

vrijdag, november 16, 2007 11:08:00 PM  
Mieke zei...

Lieve Marga,
Wat een zorgen komen er op je af. Maar als ik het zo lees dan doe je het fantastisch. Blijkbaar kun jej je bij PM zo concentreren dat je dan met jezelf bezig bent en dat heb je gewoon nodig. Wat vervelend voor je moeder en voor jou dat ze het niet meer ziet zitten. Je zou wel alles uit de kast willen trekken om haar er bovenop te helpen, maar soms kan dat gewoon niet.
Is aquajogging iets voor je? klinkt heel heftig, maar vaak wordt het badwater wat extra verwarmd, je hoeft niet echt te zwemmen, je doet allerlei oefeningen in het water, wat niet belastend is. Vaak is het op muziek.
Marga, heel veel sterkte en je doet het echt fantastisch, ook wat betreft de verzoring van je moeder, want dat is ook niet niks.
groetjes Mieke.

zaterdag, november 17, 2007 3:36:00 PM  
marga zei...

Hi Mieke, ze hebben bij het Jan van Breemen een sportcentrum, en de beschikking over een verwarmd reumabad van 32 graden. Daar krijgen wij ook onze hydrotherapie. Tot nu toe kreeg ik het binnen 5 minuten hartstikke koud, vreemd genoeg, want ik hou enorm van water. Morgen is de laatste keer zwemmen, en dan ga ik daar toch over babbelen. Je kunt een abonnement nemen en aqua-fit doen:
" Aqua-Fit
Voor de deelnemers die graag actief de conditie willen verbeteren, is er Aqua-Fit, een combinatie van aquajogging en aquarobics. Aquajogging is lopen en oefeningen doen in diep water met behulp van een drijfriem. Aquarobics is een vorm van aerobics in heup- tot borstdiep water. De oefeningen zijn op muziek".mKlinkt dus precies zoals ik het graag zou willen, maar betwijfel of ik dat kan.....wordt vervolgd ;-)

zondag, november 18, 2007 4:48:00 PM  
Marielle zei...

Mijn vriend is ook elke week in het JBI te vinden. Met zijn reuma komt hij daar bij de fysiotherapie en het schoenenspreekuur. Hij heeft ook zulke mooie schoenen, die echt geweldig zijn!
Wat wij tegenwoordig doen is aquafitness voor obesitas-leden hier in het zwembad in ALmere. Het water is heerlijk warm en je doet wat je kunt. Voor hem is dat wat minder, hij kan bv. zijn linkerarm niet verder optillen als zijn schouder. Maar het lukt wel en dat is heerlijk.
Ik wens je heel veel sterkte met je mams en alle andere zorgen
Liefs
Marielle

zaterdag, november 24, 2007 12:26:00 PM  

Een reactie plaatsen

<< Startpagina