vrijdag 12 oktober 2007

Vrijdag de 12e ...

... en dat hebben we geweten. Vanochtend kwam Jan me ophalen, en zette me om 9.15 uur af bij m'n werk in Houten. Hij had z'n administratie meegenomen, en was van plan om de 3.5 uur dat hij op mij moet wachten te gebruiken om daaraan te werken Rond half 12 vroeg een collega aan mij wat m'n taxi nog steeds voor de deur deed.... Ik keek naar buiten en zag inderdaad Jan's taxi .... die net op de oplegger van een reparatiewagen gereden werd. Ik ging maar even vragen wat er aan de hand was: de pas vernieuwde versnellingsbak had het begeven, en Jan had al die tijd voor de deur gestaan, wachtend op de servicewagen. Hij had zijn administratie gelukkig klaar, en ging maar met de auto naar de garage.


Fred was inmiddels onderweg uit Amsterdam om mij weer naar huis te brengen. Onverwacht gezellig: ik had hem al weer anderhalve week niet gezien.
Hij: "Hé mop, ik dacht vanochtend nog : wanneer zien we mekaar weer".
Ik: "Joh, je snapt toch wel dat ik wat zand in die nieuwe versnellingsbak heb gegooid...het duurde mij te lang" flauwe grap...
Toen: "Mop, heb je m'n voorkant al gezien?"
Om een lang verhaal kort te maken: Fred had 's ochtends achter een vrachtwagen gereden. Bij een kruispunt moest gestopt worden, Fred erachter keurig wachtend, met een flinke ruimte ertussen. En opeens komt die vrachtwagen achteruit rijden.. Fred dacht nog met ogen zo groot als schoteltjes "dit gebeurt toch niet echt hè?" en gooide z'n wagen in de achteruit maar was al te laat. Zo'n 30-40 meter naar achteren geduwd en gereden besloot Fred om naar het midden van de weg te sturen zodat de vrachtwagen hem eindelijk in z'n spiegel kon zien. Goddank geen tegenligger die hem kon scheppen, want Fred kon niks zien. Ik zal jullie het onvervalste gesprek besparen dat zich ontwikkelde tussen een Oisterwijkse vrachtwagenchauffeur en een Mokumse taxichauffeur. Ik heb het bijna in m'n broek gedaan van het lachen.