Mijn foto
Naam: marga

vrijdag 3 augustus 2007

Kogel door de kerk

Gisteren had ik een gesprek op het Jan van Breemen Instituut over de opties die er nog zijn nu mijn werkgever geweigerd heeft om mij gedeeltelijk thuis te laten werken. Henny heeft alles voor me op een rijtje gezet, en mijn gedachtengang van de afgelopen week werd bevestigd. Er rest mij niets anders dan mijn ziektepercentage uit te breiden (ziekmelden hoeft niet want ik loop nu al een jaar gedeeltelijk in de ziektewet) en gewoon dan maar die 2 dagen met de taxi naar Houten te blijven komen zolang mij dat nog toegestaan wordt. Ik kán gewoonweg niet meer...anders ga ik kapot.

Het advies van Henny loog er niet om en heeft hij in een email vastgelegd: per onmiddellijke ingang terug naar 2 dagen werken. Ik heb m'n voet dwarsgezet en stel het nog een week uit: op de afdeling waar ik werk is door vakanties een onmogelijk krappe bezetting volgende week, dus dan help ik nog mee (heeft Fred ook een mazzeltje want die kan mij dan nog 4 keer heen en weer rijden omdat Jan op vakantie is).
Ik heb e.e.a. vandaag meteen besproken met mijn chef, en die was gelukkig heel supportive en zal de boel verder regelen. Wat er vervolgens gaat gebeuren zal ik moeten afwachten. Er zijn allerlei scenario's mogelijk maar ik maak me geen illusies.

Ik dreig soms een depressieve bui te krijgen, en moet dat goed in de gaten houden. Ik weet dat ik in een gat ga vallen, dat de complete onzekerheid over mijn financien me behoorlijke stress geeft. Het is een rare gedachte: mijn hele leven heb ik gewerkt, bijna 40 jaar. Afgelopen 1 augustus was ik 30 jaar in dienst, blijkbaar ben ik de enige die het weet want er is niks over gezegd... maar ik heb het dus nog nét gehaald.

Doorgaan met ademhalen...en proberen door te gaan met mijn dagelijkse dingen. Dat heb ik trouwens van mijn katten geleerd: ook als ze bijvoorbeeld ziek zijn, toch zoveel mogelijk vaste routine aanhouden ... dat biedt veiligheid, en daardoor herstelt de boel zich het snelste.

2 reacties:

marijke zei...

Kan mij voorstellen dat je je onzeker voelt. Idioot he, 40 jaar werken en dan zit je eigenlijk met lege handen, wat hebben we toch fout gedaan. Na 30 jaar hoor je wel een extra maandsalaris volgens mij te krijgen, dus zou het toch eens aankaarten. Probeer inderdaad zoveel mogelijk jezelf bij elkaar te houden, je hebt het zwaar met je katten die toch veel aandacht vergen en je moeder waar je voor zorgt. Sterkte, knuffel.

dinsdag, augustus 07, 2007 12:26:00 PM  
marga zei...

Hi Marijke, het is inderdaad een beetje raar...dat gevoel van "heb ik me dáár nou al die jaren voor uitgesloofd?" Keihard gewerkt om het bedrijf mee te helpen opbouwen....en dan na 30 jaar sta je met lege handen...

Bij ons krijg je overigens iets met 25 jaar en met 40 jaar....speciaal voor tante Marga (zo voelt het een beetje maar dat is natuurlijk onzin ) hebben ze niks verzonnen voor een 30-jarig jubileum.

woensdag, augustus 08, 2007 10:41:00 PM  

Een reactie plaatsen

<< Startpagina