Mijn foto
Naam: marga

zondag 10 juni 2007

Capsules en burnout

Vanmiddag had ik weer een fijn klusje te doen: ik moest capsules maken voor Ben (met Prednisolon) en voor Joris (L-Lysine). Vanwege het mooie weer besloot ik op m'n balkon te gaan zitten. Het was windstil, dus geen risico dat de L-Lysine of cellulose de lucht in zou gaan. Alle spullen netjes uitgestald zat ik lekker te fröbelen totdat ik plotseling een ongemakkelijk gevoel kreeg. Aan de overkant stond een jongeman op z'n balkon naar me te kijken. Het bestáát niet dat hij kon zien wat ik aan het doen was, maar opeens realiseerde ik me dat het voor een buitenstaander wel heel erg verdacht zou zijn, ik voelde me net een cocaine-schuiver... en als een speer ging ik weer naar binnen om de rest in de keuken af te maken.

Het gaat redelijk met de katten. Ben heeft alweer hartstikke lang haar gekregen, het groeit veel sneller aan dan de vorige keer. Hopeloos. En Joris is volgens mij nog steeds niet goed ingesteld met de insuline: hij drinkt en plast nog veel, en eet verdacht goed (wat wel erg prettig is want hij is in een wip klaar met eten) en hij slaapt veel. Dus morgen weer glucose-controle. Kijken hoe het gaat.
En Coco is alleen maar lief en mooi:


Met mij is de afgelopen weken veel gebeurd. Ik heb de intake voor het Pijn-Management programma achter de rug en ga een groepsbehandeling doen, 7 weken lang, 2 keer per week een sessie van 3.5 uur. De diagnose "fysieke burnout" van de revalidatiearts werd nog eens bevestigd door de psycholoog. De circa 12 vragenlijsten die ik had moeten invullen gaven een hoge mate van "onwelbevinden" aan.....prachtig woord, je zou er op slag beroerd van worden ;-) Ik heb volgens de psycholoog 15 jaar lang roofbouw gepleegd op m'n lijf, en hij waarschuwde dat ik het roer om moet gooien omdat ik groot risico loop dat ik binnenkort niks meer kan. Nou ja....dat voelde ik zelf ook wel en daarom zit ik daar ook tenslotte. Het was wel confronterend, want wat de consequentie van dit alles gaat worden weet ik niet. M'n leven op de helling....zonder te weten waar je uitkomt.

Ik was na het gesprek met de psycholoog toch een paar dagen flink aangeslagen. Zoals altijd getroost en gesteund door de mannen, mijn chauffeurs. Heb ik eindelijk alles prachtig geregeld: perfekt vervoer, het leukste baantje van het bedrijf, en dan gebeurt dit.... Ik zat m'n ogen uit m'n kop te huilen op weg naar m'n werk, wreef met zo'n driftige beweging de tranen uit m'n ogen dat .... "kijk nou, de tranen lopen langs je ruit naar beneden!!" moest ik toch wel tussendoor lachen. "Wacht effe moppie, daar maak ik een foto van"... Fred pakte z'n camera (altijd bij zich voor noodgevallen) en vereeuwigde m'n verdriet. Toen ik eenmaal uitgehuild op m'n werk was afgeleverd, belde hij Jan door hoe laat ik weer opgehaald moest worden en waarschuwde "Jan, ze heeft het moeilijk vandaag!!" ..... Ze zorgen zo goed voor me.

De groepsbehandeling lijkt me wel wat: allerlei onderdelen over omgaan met pijn (en vooral niet de illusie hebben dat die pijn minder gaat worden; ik leer alleen om er anders mee om te gaan) en steeds ook een uur sport/bewegen of zwemmen/hydrotherapie. Ik heb alvast een superleuke tankini gekocht ... want ik moet van de psycholoog vooral ook meer aan mezelf gaan denken ;-)
Mam is heel supportive en doet haar uiterste best om me nog meer ruimte te geven. Het gesprek met de psycholoog heeft iets in me losgemaakt. Ik probeer iedere dag bewust te genieten van dingen: mijn balkon vol bloemen, de katten als ze allemaal om 6 uur lekker zitten te smikkelen terwijl ik een grote mok met koffie drink. Ik ben een rijk mens....maar de pijn is killing.