Mijn foto
Naam: marga

woensdag 9 mei 2007

Woede

Gisteren had ik een lekkere werkdag ... volgens mij heb ik de leukste baan van het hele bedrijf. Collega's vragen aan mij "vind je dat nou ťcht leuk??? " en dan kan ik alleen maar stralend zeggen "ik vind het heerlijk"....

Maar 's middags begon de ellende. Ik moest mijn fiets met lekke band wegbrengen, en dus een heel stuk lopen. 's Nachts was ik al een paar keer wakker geworden van de pijn in mijn rug, dus dat beloofde niet veel goeds. Kwam doodmoe thuis, kon even rusten maar toen moest er toch echt gekookt worden, katten verzorgd worden enz enz.
Eindelijk klaar, met 2 katten al op de bank wachtend om op mijn schoot te klimmen, wou ik nog even een dvd en videoband verwisselen voor als er niks interessants op tv zou zijn, en het stomme apparaat weigerde. Ik kon op een gegeven moment niks meer, drukte tevergeefs op allerlei knopjes, hoorde van alles klikken....en dat hoorde Ben ook. Nieuwsgierig als hij is kwam hij meteen aanrennen om mee te helpen, en stond met dat grote lijf steeds tussen mijn afstandsbediening en de display op de video...ik werd er knettergek van met de pijn die door mijn lijf gierde, liggend op m'n knieŽn. En toen knapte er iets...ik ging tekeer, tierend, gaf Ben een snauw, mam kwam erop af en gaf ongezouten commentaar....en van het een kwam het ander.

Die woedeaanvallen zijn volgens mijn revalidatiearts te verklaren door de lichamelijke burnout, en ook al ervaar ik nu ontspanning op mijn werk....die uitschieters zijn niet meteen weg. Ik vind het afschuwelijk, hou er altijd een enorme kater aan over en een intens verdrietig gevoel. Als ik het voel opborrelen ben ik nog wel in staat om te bedenken "Marga, geen katjes slaan, geen mama slaan, geen computer stuk gooien, geen ramen aan gruizels slaan...." en dat voorkomt ongelukken. Maar toch ontstaat er schade, emotionele schade. Bij mam, bij mij, mijn katten schrikken ervan, ik ben verdrietig.....

Vanochtend zat ik dan ook als een stil vogeltje bij Fred in de auto. Even vroeg hij "alles goed?" waar ik niet op inging, maar hij weet dat ik er op een gegeven moment toch wel mee kom. En jawel: tranen met tuiten. Hij greep m'n hand, en begon me te troosten.... En dan weet ik weer wat een geweldige chauffeurs ik heb. 's Ochtends Fred die me troost, en 's middags Jan die met praktische adviezen komt: ik moet me niet verzetten tegen die woedeaanvallen, maar ze juist accepteren omdat ik er toch niet aan ontkom. Desnoods een boksbal aanschaffen en daar 5 minuten op beuken...dan ben ik de woede kwijt en kan ik geen pap meer zeggen...Giechelend zeg ik dat dit niet bevorderlijk is voor mijn artrose-handjes....maar ik begrijp de bedoeling.

Een paar jaar geleden heb ik ook zo'n fase gehad, en toen heeft reiki mij goed geholpen. Ik moet 'ns bedenken - en met de psycholoog van het JBI overleggen - wat ik hiermee moet, want het is afschuwelijk. Inmiddels is de lucht weer geklaard, en doen mam en ik weer gewoon tegen elkaar.