MARGALI'S WEBLOG

 Mijn foto
Naam: marga

maandag 27 november 2006

Vorige week knapte ik af, oververmoeid, moedeloos. Ik verging van de pijn in m'n heup terwijl ik ook nog last begon te krijgen van de pijnstiller. Ik had om een gesprek gevraagd op m'n werk omdat er toch eens gepraat moest worden over hoe nu verder. En ik hoorde maar niks. Iedereen daar zwaar belast, of ziek. Ik sprak af dat ik een schema zou opstellen om m'n uren uit te breiden, gewoon als leiddraad, kijken of dat zou lukken. Dan hebben we tenminste een uitgangspunt. Er werd wel afgesproken dat ik zonder problemen zou kunnen bijstellen indien nodig.

Heb ook een beschrijving gemaakt van m'n aangepaste werk. Want het is nog steeds onbesproken wat nu eigenlijk mijn funktie/taak moet worden. En daar wordt het wel tijd voor....
Op allebei m'n stukken papier kwam geen reaktie. Wegens ziekte en drukte.....

Ook heb ik het gevoel dat er om me heen mensen staan te wachten tot ik het moet opgeven omdat het te zwaar is. En ik voel me daar onzeker door, en ook wel erg eenzaam moet ik zeggen. Ik moet knokken voor elke vierkante centimeter, en er is nog nooit 'ns gezegd "laten we eens kijken hoe we hier iets van kunnen maken dat voor alle partijen bevredigend werkt".....

En dus knapte ik af, in de taxi, toen ik door Fred naar m'n werk werd gereden. Ik heb nu 2 chauffeurs: 's ochtends Fred en 's middags Jan. Allebei geweldige kerels met wie ik een goed contact heb. Fred zei iets aardigs en dat was de druppel...ik barstte in snikken uit. Heb eens goed van me af kunnen praten en werd door Fred uitstekend opgevangen. Sindsdien beschouw ik mijn reistijd als therapie: ik doe de mokumse-taxi-therapie, 2x per dag. De mannen praten soms op me in, of - vaker nog - vertellen hoe ze zelf met allerlei situaties omgaan. Ze hebben meer dan genoeg meegemaakt, en hebben een filosofie van "laat je niet gek maken" ... Sindsdien gaat het wel beter met me.

Mijn moeder doet haar best om haar steentje bij te dragen. Ze neemt me veel werk uit handen. M'n dagelijkse routine begint steeds beter te lopen zodat ik minder energie kwijt ben. 's Ochtends is het flink aanpoten. Ik red het allemaal net tussen 6.00 en 8.15 uur, maar wel op een vrij relaxte manier. Dat is dus winst. Nu de rest nog.

Met de katjes gaat het goed. Joris bleek afgelopen maandag bij een glucosecontrole toch een beetje laag te zitten, en krijgt dus minder insuline gespoten. Gevolg was dat hij een beetje instabiel is met af en toe een hongerbui. Toch nog maar even afwachten of hij weer stabiliseert.
Ben gaat lekker, en Coco ook.

zondag 12 november 2006

FEEDING TIME !!!!
(Klik op de foto's voor vergroting)

Ben eten geven: het vaste ritueel:


Hij eet uitsluitend bovenin z'n boom.


Kijk, daar zijn de brokjes....die zijn om te eten, weet je wel?


Nou neuuuuu ...denk het niet (zegt Ben)


uiteindelijk luistert hij naar me .....maar ik moet er wel bij blijven

dat ik het bakje vasthoud vindt hij heel prettig ....

maandag 6 november 2006

Sorry Marijke ! Ik kreeg natuurlijk weer van alles op m'n dak.
Ben heeft zich zaterdagochtend echt zorgelijk gedragen. Niet alleen blazen naar Joris, maar later ook ruzie zoeken en vechten. Niks voor Ben, maar ik heb het hem eerder zien doen toen hij pijn moet hebben gehad. Ik heb ze niet meer alleen gelaten, en heb flink met de Feliway spray rondgespoten, want Joris en Ben zaten te bakkeleien, maar Coco vloog er ook al op af....klaar om te gaan loeien en volkomen in de stress te schieten. Dat escaleert hier dan heel snel als ik er geen stokje voor steek. Aangezien ik hier in huis nog steeds de baas ben, was het snel afgelopen.....
Benneke heb ik apart genomen, ik heb met hem gepraat (iets dat ik sinds de dierentolk meer doe met hem, en wat nog lijkt te werken ook...mogelijk alleen maar in mijn hoofd).
Met tussenpozen van een uur liet ik hem toch 3 spuiten voer eten. En tegen de avond was hij weer opgeknapt en begon te eten. Hij met last van die blaas gehad hebben, toch weer een steentje dat gepasseerd was? Ik raak er niet van in de stress, maar alert ben ik natuurlijk wel. Het is rot voor die knul, maar zolang het bij incidenten blijft gaan we toch maar niet opereren nog. Zondag en vandaag heeft hij als een bootwerker gegeten....

Mijn balkonnetje heeft nu alleen nog potten met heideplanten en conifeertjes. Alle bloeiende planten zijn weg, en de varen heb ik op zolder gezet. Mooi is-ie h?

Morgen weer werken: 4 dagen heen en weer met de auto. Vorige week was het prut: 2.5 uur onderweg om 3 uur te werken.....

zaterdag 4 november 2006

Ben is in staking. Ik kijk in m'n schrift: waar hij een tijd geleden nog 60-70 gram brokjes at, is het tegenwoordig 40-50 gram. Gisterochtend deed hij een te kleine plas, wat hij later wel weer goedmaakte. Hij at toen vrij goed, zoals altijd bovenin z'n klimboom terwijl ik al pratend tegen hem het bakje dan moet vasthouden totdat hij echt op gang is. Dus ik ging gerust naar m'n werk.
Toen ik thuiskwam ging hij weer enthousiast eten om het meteen daarna allemaal weer uit te kotsen, nog net niet op m'n hoofd..... en daarna begon hij aan een flinke dip. Steeds meer protest als ik hem oppakte, weinig eten. Vannacht is hij niet van m'n bed af geweest, weigert nu alle eten, jammert als ik hem oppak en vecht tegen zijn spuiten. Hij blaast tegen Joris als die aan hem snuffelt. Allemaal geen goede tekens. Toch is hij erg aanhankelijk naar mij, dus legt nog wel contact gelukkig. Ik ken hem ook van vroeger (slechte) dagen dat hij volkomen in zichzelf gekeerd bleef. Hij heeft wel goed geplast, dus zit niet verstopt .... Ik zal het moeten afwachten.

Gisteren ontving ik een nieuwe (gratis) doos met 100 insuline-spuiten. Uitstekende service van Trio Medical. Omdat ik het toch niet juist vind dat er niet-werkende spuiten geleverd worden door de fabrikant heb ik ook BD (Becton Dickinson) gebeld. En die sturen mij een containertje zodat ik veilig een foute spuit naar hen kan opsturen voor onderzoek. Benieuwd wat daar uit gaat komen.

woensdag 1 november 2006

Ik ben nu halverwege m'n tweede doos van 100 stuks insulinespuiten. Dure, superfijne spuitjes. De eerste doos was prima in orde. Deze tweede doos is een regelmatig terugkerende bron van frustratie. En vanochtend flipte ik.

Allereerst krijg ik de beschermdop nauwelijks van de naald af. Ik snap dat dat niet te makkelijk mag gaan, maar als ik er bijna een tang voor nodig heb gaat het toch een beetje te ver....
En voor de 4e keer had ik nu een spuit die het niet deed.... ik stak de naald in het flesje, trok langzamerhand de spuit vol tot iets meer dan 4.5 IE, trok de naald uit het flesje, en ik zag geen luchtbel in de spuit. Dat is het geweldige van die smalle fijne spuitjes: je hebt nauwelijks last van luchtbellen. Ik duwde een klein beetje en zag een klein druppeltje insuline eruit komen. Was naar mijn gevoel klaar om te spuiten, maar een voorgevoel deed me verder duwen. En toen bleek de spuit verder totaal leeg te zijn. Nog een keer proberen: zelfde resultaat.

Dit is nu de 4e keer dat dit gebeurt, op een hoeveelheid van ca. 50 spuiten. De eerste keren heb ik die dingen gewoon weggegooid. Maar ik begin me af te vragen hoe vaak het gebeurd is dat ik lucht in m'n kat heb gespoten ipv insuline. Dus heb ik vanochtend de online leverancier gebeld, die me geen verdere informatie kon geven, maar me wel meteen een nieuwe doos gaat opsturen. Heel aardig, maar ik wil meer weten. Hoe kan zoiets gebeuren? Dus heb ik met de fabrikant gebeld, de zaak uitgelegd, en wacht nu op antwoord. gggrrrrrrr.............