MARGALI'S WEBLOG

 Mijn foto
Naam: marga

maandag 30 oktober 2006

Wat is dit toch waardeloos ... ik kan de rust niet in mezelf vinden om hier iets te schrijven. Ik krijg mails van ongeruste mensen. Er is niks aan de hand, ik heb alleen het gevoel dat ik achter mezelf aanren. M'n hele leven ligt ondersteboven. Het wankele bouwwerk van privé-leven en werken dat ik jarenlang overeind wist te houden is in mekaar gedonderd. Ik moet weer opnieuw opbouwen, en dat kost tijd. voorlopig werk ik 4 dagen per week gedurende 3 uren ...en wat is dat nu helemaal ? Dat zou ik toch moeten kunnen, maa het valt vies tegen.

Joris is weer ziek geworden. Gebruikt al weer een week antibiotica voor z'n bovenste luchtwegen. Als het dit keer niet helpt, dan gaat Liesbeth navragen of de Aerokat te gebruiken is voor een diabetes katje. Want dit schiet niet op.

Ben heeft af en toe nog een te kleine plas, maar doet het verder heel aardig, en ook Coco houdt zich prima.

Mam weet zich staande te houden. Ze vindt het een "gekkenhuis" maar dat komt vooral omdat alles opeens anders is. Ze redt zich hier goed, en probeert zoveel mogelijk bij te dragen.

woensdag 11 oktober 2006

Speciaal voor mijn collega's: zie je wel dat Ben helemaal gek is op ons papier? Niet alleen het bedrijfskrantje, maar ook het nieuwe faktuurpapier valt in de smaak:

zondag 8 oktober 2006


Jerry, het katje van m'n benedenbuurman, werd goddank afgelopen woensdag al opgehaald. Het is toch wel een zware belasting om - als ik moet werken - voor haar te zorgen op de manier zoals ik het wil (en dat is toch zeker 3x per dag een half uur als ik weet dat het langer dan een weekend duurt). Omdat ik het lullig vind om met haar te sjoemelen gaat het dan dus ten koste van andere dingen. Woensdagochtend had ik maar 10 minuten voor haar, en toen stond Jan al voor de deur en moest ik naar m'n werk. Maar goed, Jerry zit nu bij vrienden waar ze al vaker is geweest, en die het hartstikke leuk vinden dat ze komt logeren. Dus ik ben gerust, en Marijke kan ook gerust zijn ;-) Mijn buurman blijkt opnieuw een hernia te hebben, en moet weer geopereerd worden. Gaat dus nog wel wat weekjes duren voordat die weer thuis is.

Ik merk dat m'n hele week erg vol is nu ik 4 dagen ga werken. Al het andere komt neer op de zaterdag en maandag. Mijn moeder houdt heel ouderwets de zondag in ere, dus ik hoef bv niet de was af te halen of er komt subtiel commentaar. Ik respecteer het, ook omdat ik 't op zich wel goed vind om 1 dag in de week geen (huishoudelijk) werk te doen. Mijn plan om nu te gaan stabiliseren en m'n uren niet uit te breiden is heel verstandig denk ik.

Vanochtend gingen we op bezoek bij m'n broer die uit het revalidatiecentrum ontslagen is en nu weer thuis zit. Ik vind het niet slecht gaan ...en voel me daar behoorlijk opgelucht over. Met opzet heb ik de afgelopen maanden afstand bewaard, omdat ik het niet aankon om met z'n ellende geconfronteerd te worden. 'k Was even niet thuis voor hem, en dat begreep hij. Hij heeft gelukkig vrienden, en is ook nog steeds 1 dag in de week onder behandeling, dus hij bungelt niet in een luchtledig tenzij hij dat zelf verkiest.

Toen we thuiskwamen zette ik mam af op de trap, en ging m'n auto wegzetten. Liep een stukje naar huis, dacht een katje in nood te horen mauwen, maar zag een moeder met kinderwagen aankomen, dus ... ? Nee, toch geen huilende baby. Dan toch een katje? Spullen op de trap gedumpt, en weer helemaal teruggelopen over straat. Dakgoten afgekeken, balkons aan 2 kanten van de straat. Zag een vrouw op de tramhalte ook al zoekend kijken (ik was dus niet gek) en op de hoek aangekomen stak ik maar over naar de andere kant. En toen kregen de vrouw en ik het tegelijk in de gaten: tegen de gevel stond een bouwvakkerstoilet, en daarachter zat een krummeltje van een wildkleurig katje, in doodsangst te schreeuwen. Mevrouw liet de tram ( en haar metgezel) glashard staan, en kwam helpen. Zij aan de ene kant van het toilet, en ik aan de andere kant, katje kon dus nergens heen, en werd keurig in z'n nekvelletje gegrepen. Vrouw was nog net op tijd voor de tram, en ik ging informeren waar dit perfekte kleintje thuishoorde. Was al snel uitgevonden: een schilder (werkt blijkbaar wel op zondag) belde voor me aan, en de eigenaar kwam slaperig de trap af en sloot kleintje in de armen. Hij was na z'n nachtdienst thuisgekomen en blijkbaar was kleintje tussen z'n benen doorgeglipt de straat op.... Ik heb hem meteen maar gewezen op de noodzaak van tijdige castratie....en toen was hij meteen goed wakker en zei beschermend "ja maar daar is het nu nog te vroeg voor hoor ..." Hij kneep nog nét niet z'n knieën tegen elkaar....

dinsdag 3 oktober 2006

Vanochtend moest ik bij de arbo-arts verschijnen. Ik geloof dat ik haar een beetje de wind uit de zeilen had genomen: er was weinig meer voor haar te verlangen doordat ik in zo'n snel tempo iedere 3 weken een dag meer was gaan werken. Ik zei dat ik nu voorlopig eerst wil wennen aan 4 dagen (van 3 uur) werken, plus mijn dagelijkse leven eindelijk een beetje op orde wil brengen, want alles stond tot nu toe in het teken van werk. Huishouden en boodschappen bungelden erbij, maar zo kan het niet blijven natuurlijk. Pas als dat ook op de rails staat, dan ga ik met halve uurtjes per dag verder uitbreiden. Dit keer werd WAO niet genoemd, en toen ze van mij wilde horen of ik dacht per 1 december 4x5 uren te werken heb ik gezegd dat ik dat betwijfel maar niet onder druk gezet wil worden. Ik zie wel waar het schip strandt ... en hou mijn werkgever goed op de hoogte. Zo .... die hobbel genomen.

Joris is sinds zondagavond weer verbeterd. Hij krijgt nog wel antibiotica, maar ik kan hem weer normaal insuline spuiten gelukkig. Ben leek hem gisteren even af te lossen, want die weigerde eten, dus een afspraak met Liesbeth gemaakt voor vanmiddag. Zodra ik de telefoon neerlegde begon die schooier te eten..... aan het eind van de dag was het niet geweldig, maar alla. Vandaag gaat het al weer een stukkie beter.

Sinds zondag moet ik op het katje van m'n buurman passen. Hij belde dat hij tijdens familiebezoek acute rugproblemen had gekregen en in het ziekenhuis was opgenomen. Twee jaar geleden had hij al een fikse hernia-operatie, dus ik hoop dat het meevalt .... allereerst voor hem, maar arme Jerry zit maar alleen. Ik ga 3 keer per dag even een half uurtje met haar spelen, maar morgen begint mijn werk weer dus dan heb ik 's ochtends toch echt geen tijd. Ze is gelukkig (helaas) weinig gewend, dus toen ik gisteren met een grote pauweveer kwam aanzetten ging ze compleet uit haar dak. Ook het laserlampje is favoriet.