MARGALI'S WEBLOG

 Mijn foto
Naam: marga

zaterdag 30 september 2006


Arme Joris is toch ziek. Donderdagochtend zat hij nog met smaak te eten, en kon ik normaal insuline spuiten. En daarna ging hij in staking. Harde brokjes gingen er niet meer in. Met veel moeite kreeg ik 's middags wat natvoer naar binnen. Gelukkig kon ik even met Liesbeth overleggen wat ik met de insuline moest gaan doen, want voor je het weet zit je met een kat in een hypo.... Liesbeth wou hem voor het weekend nog zien als het niet verbeterde, en dus zat ik gistermiddag weer (voor de 2e keer deze week) op de praktijk. Gelukkig dat ik toch gegaan ben: hij heeft een fikse keelontsteking met flink opgezwollen lymfeklieren, en verhoging 39.2
Dus een antibioticumkuur en een pijnstiller, die ik uiteraard bij elkaar in één capsule stop (dus hoeft Joris maar 1 keer te slikken). Vandaag hielp dat nog niet veel, en moest ik hem echt helpen met eten. Hij is geen spuitjes gewend zoals Ben, dus bij hem heb ik een andere methode: niet spuitvoeren maar vingervoeren .... en dat werkt bij Joris gelukkig wel een beetje. Nu net om 22.00 uur heeft hij voor het eerst met smaak weer gegeten gelukkig.

Mijn rug en heup hebben me weer een slapeloze nacht bezorgd. Ik kan beter blijven lopen of zitten, maar ja ....dat kan óók niet. Vandaag daarom een tempur oplegmatras gekocht. In de winkel hartstikke duur (ca. € 500), maar bij het schuimplastic-huis bij mij om de hoek (zo'n oud familiebedrijfje) kost het maar een fractie: € 60.- Dus ik hoop dat ik beter slaap vannacht.

woensdag 27 september 2006

Niet te geloven gisterochtend. Ik was al vroeg klaar, en Jan de chauffeur ook: om 8.05 reden we weg. Om vervolgens een stuk voor Vinkenveen compleet vast te lopen. Stilstaande file. Jan keek het even aan, maar hij voelde aan dat dit ernstig was, en wist van de snelweg af te komen. Binnendoor gingen we langs de meest schilderachtige plaatsjes: Abcoude, Baambrugge, Loenen en Loenersloot enz enz. Ik keek m'n ogen uit naar al die schitterende boerderijen en landhuizen van schatrijke mensen. Aparte manier om naar je werk te gaan. Toen we eindelijk weer de A-2 opgingen was die leeg: achter ons moest dus alles echt muurvast zitten. Ik kwam na bijna 2 uur rijden eindelijk in Houten aan. Later las ik dat er een file van 30 km had gestaan door een ongeluk. Dit zal hopelijk niet al te vaak voorkomen. Jan is weer in mijn achting gestegen: zijn feeling voor verkeerssituaties

Deze week begonnen met als vanouds 4 dagen te werken. Ik ben eigenlijk best wel tevreden, maar moet nu m'n privéleven gaan instellen op de nieuwe situatie want allerlei dingen die gedaan moeten worden gebeuren nu niet. Ik moet een heel nieuwe routine ontwikkelen: boodschappen op een andere manier, niet meer iedere dag een beetje maar alles tegelijk op maandag en zaterdag. En zo voorts..... 's Middags ben ik doodmoe: in een auto zitten in een slechte stoel is niet lekker voor m'n rug. Ik kan wel weer wat beter bewegen, heb iedere week manuele therapie, en slik iets minder pijnstillers. Het zal wel weer goedkomen, ben ik overtuigd.

Maandag weer met Joris naar Liesbeth geweest voor glucosecontrole. Hij was nog steeds iets te laag, dus ik spuit weer een halfje minder insuline. Het gaat gewoon hartstikke goed met hem, en zijn lijf is aan het herstellen. Goed op gewicht, alert en mooi in z'n vacht.
En dan ons Benneke: opnieuw door het oog van de naald gekropen. Z'n plas was opnieuw zonder bloed. En sinds zo'n 10 dagen plast hij weer normaal. Blijkbaar geen gruisjes meer die moeten passeren. Dus ook geen operatie voorlopig.

Ik leef een beetje in een roes nog. Om zo ver weg te moeten om naar je werk te gaan is vreemd. Vandaag gebeurde trouwens wel iets grappigs: ik kwam erachter dat mijn nieuwe chef helemaal gek is op zijn kat....jawel, heel toevallig heeft hij ook een Maine Coon. Ik ga ervan uit dat hij dus ook begrip zal hebben als ik plotseling door Ben niet op m'n werk zal verschijnen ;-)

donderdag 21 september 2006

Lief klein Priegeltje, brutaal opdondertje, is dood .....



Update:
nog 3 andere kittens zijn er niet meer. Paddy, Pluisje en Percy zijn overleden. Alleen Patrick en Punky zijn er nog, en ook Punky's situatie is zorgelijk. Ze eet wel, maar niet veel, en groeit niet.
Dicky, ik wens je heel veel sterkte meid!

zondag 17 september 2006

Ben lijkt door de dip heen.... plas was zonder bloed, en hij heeft nog 1 dag een beetje aandrang gehad en sindsdien niet meer. Misschien voelde hij de bui hangen en besloot hij z'n leven te beteren :-)
Joris zat opnieuw nogal laag bij z'n glucose controle, en dus kon ik weer een beetje minderen met insuline spuiten. Het gaat toch best goed met die knul. Spuiten is een makkie, hij eet goed en komt goed aan. Zo te zien is zijn lijf aan het herstellen.

Mijn vriendin Dicky, die in Drente woont, heeft weer eens een nestje moederloze kittens in de opvang. Zes kittens die vreselijk ondermaats zijn, nauwelijks groeien, en een heel slechte start gehad hebben. De een na de ander raakte in een crisis, en Dicky heeft haar handen vol. Dit is de kleinste uit het nest: Priegeltje 2 weken geleden. Op dit moment (7 weken oud) weegt ze slechts 300 gram. Toch is ze een brutaal klein opdondertje.

(klik op de foto voor vergroting)
Ik hoop dat ze het allemaal gaan halen. Bij Dicky zijn ze in vertrouwde handen.

Wat een heerlijke week hebben we trouwens achter de rug hier: iedere middag heb ik lekker liggen bakken in de zon. Mam werd woensdag opgehaald door m'n broer en z'n gezin, om met z'n allen te gaan wokken. Omdat Joris altijd rond 18.30 uur insuline moet hebben, kan ik niet meer mee. Moet je bekennen dat ik het wel best vind. Lekker rustig, en dan eet ik eens iets wat ik anders niet eet .... een vreselijk onverantwoorde pizza bijvoorbeeld, met een boekje erbij in het zonnetje.

Op m'n werk gaat het goed, ik zit weer lekker te swingen achter m'n computer, en los weer problemen op voor m'n collega's. Ik heb gemeld dat ik over een week nog een dag meer ga werken. Sta dan op m'n gebruikelijke 4 dagen (maar nog steeds 3 uurtjes per dag). Ik heb dit reintegratietraject trouwens zelf zo uitgezet. De arbo-arts krijgt het later wel van me te horen, want die probeert heel subtiel om mij richting uitbreiding WAO te duwen, terwijl ik potverdorie nog maar net terug ben en aan het opbouwen. Het zou wel fijn zijn als ik eerst de gelegenheid krijg om te laten zien wat ik wel of niet meer kan.... nietwaar?

Het gaat er echter wel een beetje om spannen op m'n werk .... afgelopen donderdag had ik een serieus gesprek met Andries, m'n manueel therapeut. Ik voelde dat m'n rug en heup steeds erger pijn gingen doen, ik stond helemaal scheef, word al maanden 's nachts wakker van de pijn, en moet me dan centimeter voor centimeter proberen om te draaien. Ik heb natuurlijk een stress-periode van toch zo'n 3-kwart jaar achter de rug, maar ik voelde nu dat het spaak ging lopen. Gek omdat ik juist sinds begin augustus weer goed in m'n vel zit, lekker werk en m'n leven op de rails krijg. Andries heeft me onderzocht, en m'n heup was duidelijk heel erg pijnlijk. Ik krijg dat niet meer in het gareel door rust te nemen. Hij heeft wat geduwd en getrokken, en oh wonder (hoe doet-ie dat toch): ik stond voor mijn doen opeens weer goed recht. En verging vervolgens 's nachts van de pijn.

Volgens de huisarts heb ik niet alleen weer een fikse slijmbeursontsteking in m'n heup, maar ook een ontsteking van het rechter si-gewricht. Ik heb wat pillen gekregen, en ze begreep dat ik pertinent op de been wilde blijven vanwege m'n werk. 's Nachts kon ik niet meer uit m'n bed komen. Lastig als je naar het toilet moet. Helse pijn. Hoe ik het voor elkaar heb gekregen weet ik nog steeds niet, maar ik heb het gehaald. Blijkbaar moet ik niet te lang blijven liggen of zitten. Ik word vanzelf zo'n beetje ieder uur wakker, en ga dan even lopen. Gelukkig heb ik de afgelopen jaren door Ben al kunnen oefenen met onderbroken nachtrust...
Dit weekend neem ik zoveel mogelijk rust, en probeer te ontdekken hoe ik greep kan krijgen op die ontstekingen. Och, desnoods moet Jan de chauffeur me maar uit z'n wagen trekken als ik op m'n werk aankom. Staat alleen niet zo sjiek .....

zaterdag 9 september 2006

Ben zorgt hier weer eens voor de nodige spannende momenten. Hij heeft af en toe problemen met plassen, en passeert dan waarschijnlijk een klein steentje. Maandag moet ik een plas van hem meenemen als ik met Joris naar Liesbeth moet voor een glucose-controle. Ik ben benieuwd of die plas dan nog bloedvrij is....

Gisteren belde ik Liesbeth voor overleg, en ik voelde me daarna een stukje beter. Ze wil zo lang mogelijk wachten met ingrijpen (= onder narcose een rontgenfoto maken en aansluitend - indien nodig - een operatie om de steentjes eruit te halen). Ik kan me daar goed in vinden, maar het betekent wel dat je heel goed moet opletten. Mocht het erger worden dan heeft Liesbeth a.s. dinsdag nog een plekje open voor een foto plus operatie. Hopelijk kunnen we nog even zo doorhobbelen....vandaag hield hij zich in ieder geval gedeisd.


Vandaag heb ik genoten van het prachtige weer. Heerlijk in de zon liggen bakken, ik in de ene stoel en Joris in de andere. Op een gegeven moment moest ik naar de keuken en ging de telefoon (naar later bleek was het m'n broer). Ik hoorde hem vaag overgaan en begon te zoeken maar tevergeefs. Het klonk heel gedempt alsof ik dat ding in een kast had laten liggen. Ik miste het gesprek, en nam toen maar mijn mobiel om mezelf te bellen. Na lang zoeken kwam ik op het balkon, bij een verstoord kijkende Joris in de stoel terecht. Ik had hem blijkbaar wakker gemaakt .... of was dat misschien de schuld van de telefoon waar hij bovenop lag en die maar lag te rinkelen. Mijn broer kon er de humor niet echt van inzien geloof ik.

Met mijn werk gaat het wel goed. Ik werk nu 3 dagen per week, nog steeds 3 uur per dag. Het vervoer is natuurlijk eigenlijk idioot luxe: ik word stipt op tijd opgehaald, heb zeer geanimeerde gesprekken met de chauffeur waardoor de tijd vliegt, en op m'n werk begin ik er weer een beetje in te raken. Voor ik het weet is het al weer tijd om terug te rijden. Mijn chauffeur (hoor mij) heet Jan, hij heeft veel meegemaakt, weet enorm veel, heeft allerlei moderne communicatieapparatuur, en deze week heeft hij me sms-sen geleerd wat ik niet kon (lach niet). M'n leven heeft weer een beetje struktuur gekregen, en ik ben behoorlijk tevreden ook al ben ik 's middags doodmoe.
Ik ben er nog lang niet, er zullen nog wel wat harde noten gekraakt moeten worden, en het kan nog steeds helemaal verkeerd aflopen. Maar niemand heeft gedacht dat ik dit zou bereiken, en ik doe het nu toch maar mooi.....we zullen zien waar het schip strandt.