MARGALI'S WEBLOG

 Mijn foto
Naam: marga

woensdag 21 juni 2006

Je moet ook nit zeggen dat het goed gaat met je katjes....want prompt gaat het fout. Al 2 weken geleden hoorde ik af en toe niezen. Bij alle katten. Virusje in huis gehaald, misschien in de wachtkamer bij Liesbeth opgelopen?? Ik kom verder nergens in aanraking met andere dieren, maar ja dat weet je toch nooit ...
De katten hadden verder geen vuile ogen of neuzen, aten redelijk zelfs met de warmte. Het leek weer over te zijn, maar afgelopen zaterdagavond begon Joris weer te niezen en eten te weigeren. Ik had nog nt z'n gewone dosis insuline gespoten en daarna ging het fout. Met veel pijn en moeite wat natvoer erin gekregen, minder gespoten maar tja ... wat nou als hij wel iets maar niet voldoende at.
En dan weet ik weer dat ik een geweldige dierenarts heb: op zondagochtend mailde ik Liesbeth en 2 uur later had ik antwoord en instruktie. Ik mocht wat Ketofen geven, en ze vertelde me precies hoeveel ik moest spuiten bij welke hoeveelheid voer .... ontzettend lief want ik ben zo gemangeld dat ik niet meer durfde te besluiten. Zo zijn we zondag doorgeworsteld. Minder insuline spuiten betekende meer plassen en drinken...ik merkte het bijna onmiddellijk.

De glucose controle maandag moest ik uitstellen naar dinsdag omdat ik naar de arbo-arts moest. Ik ben dan wel vrijgesteld van werk, maar heb het hartstikke druk. Het is langzamerhand voor mij heel verwarrend: vandaag hoor ik dit, morgen dat. Ik klamp me vast aan mijn advocaat, een schat van een mens, die me nu al maanden op de been houdt. Tegelijkertijd heel relaxt n hl verontwaardigd, en ze zit er bovenop. Haar brieven zijn zeer correct en to the point.
Joris is gisteren onderzocht: lichte verhoging 39.2 , een glucose van 17.1 Hij was 200 gram afgevallen, en had opgezette lymfeklieren en rode keel. Inmiddels was hij wel weer begonnen te eten gelukkig. We gaan dus rustig door en pakken de draad weer op. Hij krijgt weer 2 x 5IE per dag.

En hoe het met mij gaat??? geen flauw idee. Vandaag naar de kapper geweest. Nog steeds geen benul dat ik geen werk meer heb, dat ik afscheid heb genomen. Kan het niet geloven.

Even mijn balkonnetje aan de voorkant laten zien; ik heb het mooiste balkon van de hele straat :-) En de volgende keer maak ik foto's van mijn achterbalkon.





zaterdag 17 juni 2006

Ik ben met een opgeheven hoofd en glimlach vertrokken.
Heb geen traan gelaten. De afscheidslunch werd goed bezocht door collega's, en daar heb ik goede gesprekjes mee gehad. De huidige situatie een beetje uitgelegd omdat niemand het snapt, en heb mijn eigen verwondering laten blijken, maar zonder rancune.
Ik blijf doorvechten, en hoop dat ik misschien toch op den duur kan gaan telewerken. Ook al lijkt de weigering van de direktie nog steeds zeer definitief.

Voorlopig ben ik dus vrijgesteld zoals dat zo raar heet. Maar ik heb vaak veel te doen. Gisteren ben ik gekeurd voor een vervoersvoorziening. Dat moest ik goed voorbereiden, en dus in 15 jaar medische dossiers duiken. Om acuut weer hartstikke beroerd van te worden....wat een doffe ellende. Een mirakel dat ik nog steeds zo funktioneer... Ik heb wel een goed gesprek gehad waarin alles aan bod is gekomen. Maar heb totaal geen zicht op een uitslag. De conclusie van de arts gaat weer naar een arbeidsdeskundige die me dan gaat vertellen waar ik volgens hun toe in staat ben. Of dat reel is moeten we afwachten.
En aanstaande maandag ben ik opgeroepen door de arbo-arts om over de ontstane situatie te praten. Geen idee wat ze verder wil, want als ik geen vervoersvergunning krijg dan houdt het verhaal gewoon op. Zelf op een vaste dagelijkse basis autorijden naar mijn werk kan ik niet wegens medicijngebruik.

Alles maalt nu door m'n kop. Het is nog nauwelijks doorgedrongen dat ik na 37 jaar weg ben, en m'n collega's niet meer zal zien. Ik neem aan dat ik in een groot gat zal vallen, maar heb er nog geen benul van. Nu net valt er weer een brief in de bus van de advocaat van mijn baas. Ik zit al weer te stijgeren van de inhoud....hier zal ik echt mee moeten leren omgaan want het zal alleen maar erger worden.

Dus maar over andere zaken, zoals katjessssssss :-)
Joris doet het volgens mij nu goed op 2 x 5 eenheden. Hij plast nu normaal tot bijna normaal. Spuiten gaat prima: het is nog steeds een feessie.
Benneke heeft een paar dagen nauwelijks gegeten, maar haalt dat nu weer in. Hij kan altijd slecht tegen warmte, en de zomer is voor hem altijd een periode vol crises, dus ik heb m'n borst al natgemaakt...
En Coco .... die gaat nog steeds haar gang. 's Ochtends vroeg, als we allemaal nog slapen, begint ze door het huis te scheuren. Her en der krijgt een muis of balletje een oplawaai. Mam en ik liggen dan met een grote grijns in bed te luisteren en te genieten. En als ik dan opsta wenst mevrouw haar ontbijt op de rand van de balustrade geserveerd te krijgen..... ook al is het zwaar bewolkt en regenachtig.

maandag 12 juni 2006

De katten liggen voor pampus met deze hitte. En mam ook. Ik heb nergens last van gelukkig. Eindelijk gaan de kloven in m'n handen, die de hele winter open hebben gelegen, weer dicht.

Liesbeth had gehoopt dat Joris nu met 2 x 5 eenheden goed ingesteld zou zijn. Hij reageerde steeds prima op een verhoging. Helaas...de uitslag van de bloedtest was hetzelfde. Ik moet doorgaan met 5 eh, maar moest een nieuw flesje nemen. Mogelijk was het laatste restje insuline niet meer goed werkzaam. Afgelopen week heeft Joris weer ouderwets gebruld als een leeuw na het poepen, heeft hij Coco in de gordijnen gejaagd, en lekker met Ben geworsteld. Dat hadden we in geen weken gezien.

Donderdag moet ik na bijna 37 jaar afscheid nemen van mijn werkplek. Het is mijn laatste dag. Er is een soort afscheidslunch waar collega's even langs kunnen komen. Vraag me niet hoe ik het moet overleven.... ik vind het vreselijk moeilijk, maar ik zal er zijn.
De volgende dag moet ik een medische keuring ondergaan voor een vervoersvergunning voor vervoer van mijn huis naar mijn nieuwe werkplek in Houten die ik anders niet kan bereiken. In afwachting daarvan mag ik thuis gaan zitten. Vrijgesteld.
En al deze ellende alleen maar omdat ik niet mag telewerken.....

dinsdag 6 juni 2006

Vanochtend had Joris zijn wekelijkse controle.
Toen we begonnen was zijn bss (bloedsuikerspiegel) 22.8
Een week daarna 18.4
Toen 17.4
En nu op 2 x 4 eh was het 13.6
Het gaat dus goed.
Liesbeth hoopt dat hij volgende week goed ingesteld zal zijn met 2 x 5 eh.
Hij eet heel stabiel, plast nog heel veel, maar volgens Liesbeth moet hij nu bepaalde gedeelten van de dag zich normaal gedragen en normaal plassen. Als ik het goed begrepen heb omdat Joris nu een grens is gepasseerd waarbij de nieren het zelf aankunnen. Als hij in de loop van de dag stijgt dan lukt dat nog niet.

Het spuiten gaat uitstekend. De MicroFine spuiten bevallen uitstekend; ik krijg eigenlijk geen luchtbellen. Joris komt echt aanrennen voor z'n spuit: het is n groot feest na het eten van z'n kwart kuipje natvoer, want z'n toetje bestaat uit 6 Trovet snoepjes die hij krijgt op Ben's matje (en dat is misschien nog het allerfijnste). Het prikje voelt hij niet eens.

zondag 4 juni 2006

Ik heb de MicroFine insuline spuiten even op mezelf getest in m'n bovenarm.
De eerste 2 keer voelde ik echt niks, en de 3e en daaropvolgende 3 keer steeds iets meer.
In totaal dus 6 keer geprikt. Maar al met al stelt een prikje niks voor. Als ik het voor Joris zo makkelijk mogelijk wil maken dan staat voor mij vast dat ik een spuit inderdaad 1 dag ( is 2x ) gebruik en niet meer.