MARGALI'S WEBLOG

 Mijn foto
Naam: marga

dinsdag 31 januari 2006

Heb Ben gewogen: 7.95 kilo
De weegschaal weegt op 50 gram nauwkeurig, dus hij is praktisch 8 kilo.
Nog nooit zo zwaar geweest....vandaar de pijn in m'n rug (?)

maandag 30 januari 2006

Mam heeft het ergste achter de rug. Alle spullen zijn hier nu ingeruimd en op orde. Haar huis wordt woensdag door de Kringloop leeggehaald. Alle kinderen en kleinkinderen hebben meegenomen wat ze graag wilden hebben. Doodzonde: er stond een gloednieuwe koel/vriescombinatie die ik pas nog voor haar gekocht had...en zo waren er meer nieuwe spullen....stille getuigen van haar hoop op de toekomst.
We gaan nu proberen om er hier nog iets moois van te maken. Haar lijf moet weer een beetje op gang komen als ons dat nog gegeven is. Ze heeft de fysiotherapeut aan huis: Jacco kent ze nog van een paar jaar geleden toen ze hier een half jaar logeerde met een hernia. Ze heeft groot vertrouwen in hem, en hij probeert haar nu te mobiliseren. Dat is werk voor een professional, en dat kan ik echt niet zelf. Is ook niet mijn taak.

Ik heb het zelf goed naar m'n zin zo. Het huis ziet er gezellig uit. Het begint wat rustiger te worden, en iedereen heeft z'n plekkie wel gevonden geloof ik..
Met de katten gaat het prima, hoewel Joris nog steeds heel wisselvallig is. Iedere keer als ik denk "nu moeten we maar naar Liesbeth" dan is hij de volgende dag weer stukken beter. Hij weegt nog precies hetzelfde als een half jaar geleden: 6.5 kg dus dat geeft geen reden tot ongerustheid.
Ben is de afgelopen week werkelijk slopend geweest: iedere nacht kwam hij me 2 keer wakker schreeuwen om eten. Afgelopen nacht weer, maar nu wou hij de 2e keer niks eten. Ik had hem in de boom - zijn vaste en veilige eetplek - getild, z'n bakje met brokken neergezet, en meneer ging naar het plafond staren.... ik vertelde hem dat ik dat ook ging doen...vanuit m'n bed!! Bakje weer weggehaald, en hem verder in z'n sop laten gaarkoken. Vanochtend produceerde hij een superklein drolletje, dus mogelijk zit hem dat dwars.

Ergens in de komende 2 weken heb ik waarschijnlijk een gesprek over m'n toekomst op m'n werk. Ik heb al in december op papier gezet wat ik denk voor de nieuwe organisatie te kunnen betekenen. Grote vraag is of dat geaccepteerd wordt. Dat wordt spannend.

Hier de tekening van Joris, gemaakt door mijn buurmeisje toen ze hier een nachtje logeerde.

maandag 16 januari 2006

Ja ja, ik ben er nog!
Het begint hier weer een beetje rustiger te worden. Mam heeft vanavond voor het eerst weer een afwasje gedaan. De bezoeken aan de cardioloog zijn achter de rug. Over 2 weken krijgen we de uitslag, maar hij verwacht geen hartprobleem. Haar bloeddruk is als van een jonge meid tot mijn verbazing.

We hebben haar verhuizing afgerond: zaterdag hebben we afscheid van haar huis genomen, en heeft ze zelf nog eens alles bekeken. We begonnen op zolder (vraag me niet hoe ze boven kwam) en we hebben alle kasten en laden uitgeplozen. Eigenlijk was het niet veel dat nog mee moest: 1 flinke tv-doos vol met spulletjes. Over 2 weken wordt het gebracht. Mam was met me eens: de ziel is uit het huis verdwenen. Toen we wegreden zei ze: "dag huis...ik was hier gelukkig".

Met de katten gaat het wel goed. Ben krijgt een buikje. Zijn urine test ik netjes iedere week ... ja ja Herman ;-) Gelukkig nog steeds een prima uitslag. Hij doet het lekker op de Prednisolon. Over Joris ben ik niet happy: hij ligt enorm te snurken, en heeft wisselend toch een vrij slechte eetlust. Ik wacht nog héél even en anders moet hij maar naar Liesbeth. En Coco heeft de laatste tijd nogal problemen met springen. Die knietjes doen het niet meer zo goed (losse knieschijven)en je merkt dat ze niet durft te springen. Ze heeft een andere manier gevonden om in haar klimboom te komen, slimmerik.
Allemaal zijn ze gek met mam, om verschillende redenen: Ben gebruikt haar graag als kussen .... die twee slapen steeds samen. Joris is jaloers en duwt zich er dus ook tegenaan. En Coco krijgt af en toe een klein stukje broodbeleg, dus die komt bij haar bietsen.

Afgelopen weekend merkte ik tot m'n verbazing dat ik allergisch ben voor katten: ik moest op het katje van m'n benedenbuurman passen. Jerry is kortharig, en een fel rood krengetje. Ze knuffelde lekker, met haar koppie langs m'n gezicht, en een tijdje later begon ik last van m'n luchtwegen te krijgen. Het is toch grappig dat ik geen seconde last heb van mijn 3 langharige monsters, en dat 1 korthaartje me last geeft.

Jerry is trouwens een schatje: klein, fel, graag spelend met een muis aan een touwtje. Het knuffelkussentje dat ik meeneem is ook altijd een groot succes. Ze gebruikt dat vaak om zich achter te verstoppen als de muis gevangen moet worden....kop laag bij de grond, kontje begint te wiebelen, oortjes boven het kussentje uit, en whammmm ...als een kanon schiet ze van achter dat kussentje vandaan en heeft ze de muis te pakken. Jammer dat ze alleen is....ik vind dat zielig, en ga dus 2 keer per dag een klein uurtje bij haar zitten. Vraag me niet waar ik de tijd vandaan haalde.....

woensdag 4 januari 2006

Ben een beetje kreupel, want heb toch nog teveel gelopen natuurlijk ondanks alle hulp van m'n zwager en de vriendin van m'n broer. Die kwamen gisteren notabene helemaal uit het oosten des lands om mijn zolderkamer en lattenberging op te ruimen en te reorganiseren. De rest van mij familie is immers ofwel in de lappenmand ofwel ver weg.
Ik hoefde alleen maar aan te geven wat weg moest en wat niet. Er is keihard gesjouwd en gestouwd, en het ziet er nu fantastisch uit. Dozen met boeken van mijn 2e verdieping naar de 4e, en alle afval 4 trappen naar beneden. Had ik zelf nooit gekund. Afval werd meteen naar de vuilstort gereden, en toen uit het huis van m'n moeder kleding en boeken hierheen gebracht. En daarmee kreeg ik het toch te kwaad: ik moest kiezen wat mam mee kan nemen en wat niet. Zie een heel leven in die kasten en laden, en moet bijna alles laten liggen.... Had bijna het trouwboekje over het hoofd gezien. Ik hoop dat ze zelf nog één keer in staat is om naar haar huis te gaan om het na te lopen. Maar ik betwijfel het.
Straks gaan we een hartfilmpje maken.

zondag 1 januari 2006

We konden genieten van een schitterend siervuurwerk dat boven de daken te zien was. Zonder geknal. Verder bleef het hier net als de afgelopen 2 jaar rustig.
Mam heeft de jaarwisseling gered dankzij 2 paracetamol.
Ik had voor de katten zoals altijd een tent gemaakt van 2 stoelen en een deken, maar alleen Ben heeft er onder gelegen tot kwart voor 12. Toen dook hij samen met Joris onder mijn bedje. Coco bleef rustig maffen in haar tunnel.

Ben heeft besloten om het nieuwe jaar tegendraads te beginnen. Ik kan er blind op vertrouwen dat hij niks van de andere katten jat. Maar vanochtend begon hij opeens aan het blikvoer van Joris, die effe niet hoefde vanwege een eerder uitgespuugde haarbal. En toen ik een brokje van Coco liet rollen vrat Ben dat ook op. Nu zou je denken dat hij honger heeft....niets is minder waar. Hij riep om eten rond 5 uur, 7 uur en 8 uur, maar met veel misbaar is er uiteindelijk maar 13 gram in totaal naar binnen gegaan.... dus de spuiten hebben de gaatjes maar weer even gevuld.

En nu ga ik terug naar bed met een ontbijtje. Nog een beetje bijslapen.