Mijn foto
Naam: marga

maandag 27 november 2006

Vorige week knapte ik af, oververmoeid, moedeloos. Ik verging van de pijn in m'n heup terwijl ik ook nog last begon te krijgen van de pijnstiller. Ik had om een gesprek gevraagd op m'n werk omdat er toch eens gepraat moest worden over hoe nu verder. En ik hoorde maar niks. Iedereen daar zwaar belast, of ziek. Ik sprak af dat ik een schema zou opstellen om m'n uren uit te breiden, gewoon als leiddraad, kijken of dat zou lukken. Dan hebben we tenminste een uitgangspunt. Er werd wel afgesproken dat ik zonder problemen zou kunnen bijstellen indien nodig.

Heb ook een beschrijving gemaakt van m'n aangepaste werk. Want het is nog steeds onbesproken wat nu eigenlijk mijn funktie/taak moet worden. En daar wordt het wel tijd voor....
Op allebei m'n stukken papier kwam geen reaktie. Wegens ziekte en drukte.....

Ook heb ik het gevoel dat er om me heen mensen staan te wachten tot ik het moet opgeven omdat het te zwaar is. En ik voel me daar onzeker door, en ook wel erg eenzaam moet ik zeggen. Ik moet knokken voor elke vierkante centimeter, en er is nog nooit 'ns gezegd "laten we eens kijken hoe we hier iets van kunnen maken dat voor alle partijen bevredigend werkt".....

En dus knapte ik af, in de taxi, toen ik door Fred naar m'n werk werd gereden. Ik heb nu 2 chauffeurs: 's ochtends Fred en 's middags Jan. Allebei geweldige kerels met wie ik een goed contact heb. Fred zei iets aardigs en dat was de druppel...ik barstte in snikken uit. Heb eens goed van me af kunnen praten en werd door Fred uitstekend opgevangen. Sindsdien beschouw ik mijn reistijd als therapie: ik doe de mokumse-taxi-therapie, 2x per dag. De mannen praten soms op me in, of - vaker nog - vertellen hoe ze zelf met allerlei situaties omgaan. Ze hebben meer dan genoeg meegemaakt, en hebben een filosofie van "laat je niet gek maken" ... Sindsdien gaat het wel beter met me.

Mijn moeder doet haar best om haar steentje bij te dragen. Ze neemt me veel werk uit handen. M'n dagelijkse routine begint steeds beter te lopen zodat ik minder energie kwijt ben. 's Ochtends is het flink aanpoten. Ik red het allemaal net tussen 6.00 en 8.15 uur, maar wel op een vrij relaxte manier. Dat is dus winst. Nu de rest nog.

Met de katjes gaat het goed. Joris bleek afgelopen maandag bij een glucosecontrole toch een beetje laag te zitten, en krijgt dus minder insuline gespoten. Gevolg was dat hij een beetje instabiel is met af en toe een hongerbui. Toch nog maar even afwachten of hij weer stabiliseert.
Ben gaat lekker, en Coco ook.