Mijn foto
Naam: marga

zondag 8 oktober 2006


Jerry, het katje van m'n benedenbuurman, werd goddank afgelopen woensdag al opgehaald. Het is toch wel een zware belasting om - als ik moet werken - voor haar te zorgen op de manier zoals ik het wil (en dat is toch zeker 3x per dag een half uur als ik weet dat het langer dan een weekend duurt). Omdat ik het lullig vind om met haar te sjoemelen gaat het dan dus ten koste van andere dingen. Woensdagochtend had ik maar 10 minuten voor haar, en toen stond Jan al voor de deur en moest ik naar m'n werk. Maar goed, Jerry zit nu bij vrienden waar ze al vaker is geweest, en die het hartstikke leuk vinden dat ze komt logeren. Dus ik ben gerust, en Marijke kan ook gerust zijn ;-) Mijn buurman blijkt opnieuw een hernia te hebben, en moet weer geopereerd worden. Gaat dus nog wel wat weekjes duren voordat die weer thuis is.

Ik merk dat m'n hele week erg vol is nu ik 4 dagen ga werken. Al het andere komt neer op de zaterdag en maandag. Mijn moeder houdt heel ouderwets de zondag in ere, dus ik hoef bv niet de was af te halen of er komt subtiel commentaar. Ik respecteer het, ook omdat ik 't op zich wel goed vind om 1 dag in de week geen (huishoudelijk) werk te doen. Mijn plan om nu te gaan stabiliseren en m'n uren niet uit te breiden is heel verstandig denk ik.

Vanochtend gingen we op bezoek bij m'n broer die uit het revalidatiecentrum ontslagen is en nu weer thuis zit. Ik vind het niet slecht gaan ...en voel me daar behoorlijk opgelucht over. Met opzet heb ik de afgelopen maanden afstand bewaard, omdat ik het niet aankon om met z'n ellende geconfronteerd te worden. 'k Was even niet thuis voor hem, en dat begreep hij. Hij heeft gelukkig vrienden, en is ook nog steeds 1 dag in de week onder behandeling, dus hij bungelt niet in een luchtledig tenzij hij dat zelf verkiest.

Toen we thuiskwamen zette ik mam af op de trap, en ging m'n auto wegzetten. Liep een stukje naar huis, dacht een katje in nood te horen mauwen, maar zag een moeder met kinderwagen aankomen, dus ... ? Nee, toch geen huilende baby. Dan toch een katje? Spullen op de trap gedumpt, en weer helemaal teruggelopen over straat. Dakgoten afgekeken, balkons aan 2 kanten van de straat. Zag een vrouw op de tramhalte ook al zoekend kijken (ik was dus niet gek) en op de hoek aangekomen stak ik maar over naar de andere kant. En toen kregen de vrouw en ik het tegelijk in de gaten: tegen de gevel stond een bouwvakkerstoilet, en daarachter zat een krummeltje van een wildkleurig katje, in doodsangst te schreeuwen. Mevrouw liet de tram ( en haar metgezel) glashard staan, en kwam helpen. Zij aan de ene kant van het toilet, en ik aan de andere kant, katje kon dus nergens heen, en werd keurig in z'n nekvelletje gegrepen. Vrouw was nog net op tijd voor de tram, en ik ging informeren waar dit perfekte kleintje thuishoorde. Was al snel uitgevonden: een schilder (werkt blijkbaar wel op zondag) belde voor me aan, en de eigenaar kwam slaperig de trap af en sloot kleintje in de armen. Hij was na z'n nachtdienst thuisgekomen en blijkbaar was kleintje tussen z'n benen doorgeglipt de straat op.... Ik heb hem meteen maar gewezen op de noodzaak van tijdige castratie....en toen was hij meteen goed wakker en zei beschermend "ja maar daar is het nu nog te vroeg voor hoor ..." Hij kneep nog nét niet z'n knieën tegen elkaar....