Mijn foto
Naam: marga

woensdag 27 september 2006

Niet te geloven gisterochtend. Ik was al vroeg klaar, en Jan de chauffeur ook: om 8.05 reden we weg. Om vervolgens een stuk voor Vinkenveen compleet vast te lopen. Stilstaande file. Jan keek het even aan, maar hij voelde aan dat dit ernstig was, en wist van de snelweg af te komen. Binnendoor gingen we langs de meest schilderachtige plaatsjes: Abcoude, Baambrugge, Loenen en Loenersloot enz enz. Ik keek m'n ogen uit naar al die schitterende boerderijen en landhuizen van schatrijke mensen. Aparte manier om naar je werk te gaan. Toen we eindelijk weer de A-2 opgingen was die leeg: achter ons moest dus alles echt muurvast zitten. Ik kwam na bijna 2 uur rijden eindelijk in Houten aan. Later las ik dat er een file van 30 km had gestaan door een ongeluk. Dit zal hopelijk niet al te vaak voorkomen. Jan is weer in mijn achting gestegen: zijn feeling voor verkeerssituaties

Deze week begonnen met als vanouds 4 dagen te werken. Ik ben eigenlijk best wel tevreden, maar moet nu m'n privéleven gaan instellen op de nieuwe situatie want allerlei dingen die gedaan moeten worden gebeuren nu niet. Ik moet een heel nieuwe routine ontwikkelen: boodschappen op een andere manier, niet meer iedere dag een beetje maar alles tegelijk op maandag en zaterdag. En zo voorts..... 's Middags ben ik doodmoe: in een auto zitten in een slechte stoel is niet lekker voor m'n rug. Ik kan wel weer wat beter bewegen, heb iedere week manuele therapie, en slik iets minder pijnstillers. Het zal wel weer goedkomen, ben ik overtuigd.

Maandag weer met Joris naar Liesbeth geweest voor glucosecontrole. Hij was nog steeds iets te laag, dus ik spuit weer een halfje minder insuline. Het gaat gewoon hartstikke goed met hem, en zijn lijf is aan het herstellen. Goed op gewicht, alert en mooi in z'n vacht.
En dan ons Benneke: opnieuw door het oog van de naald gekropen. Z'n plas was opnieuw zonder bloed. En sinds zo'n 10 dagen plast hij weer normaal. Blijkbaar geen gruisjes meer die moeten passeren. Dus ook geen operatie voorlopig.

Ik leef een beetje in een roes nog. Om zo ver weg te moeten om naar je werk te gaan is vreemd. Vandaag gebeurde trouwens wel iets grappigs: ik kwam erachter dat mijn nieuwe chef helemaal gek is op zijn kat....jawel, heel toevallig heeft hij ook een Maine Coon. Ik ga ervan uit dat hij dus ook begrip zal hebben als ik plotseling door Ben niet op m'n werk zal verschijnen ;-)