Mijn foto
Naam: marga

zaterdag 9 september 2006

Ben zorgt hier weer eens voor de nodige spannende momenten. Hij heeft af en toe problemen met plassen, en passeert dan waarschijnlijk een klein steentje. Maandag moet ik een plas van hem meenemen als ik met Joris naar Liesbeth moet voor een glucose-controle. Ik ben benieuwd of die plas dan nog bloedvrij is....

Gisteren belde ik Liesbeth voor overleg, en ik voelde me daarna een stukje beter. Ze wil zo lang mogelijk wachten met ingrijpen (= onder narcose een rontgenfoto maken en aansluitend - indien nodig - een operatie om de steentjes eruit te halen). Ik kan me daar goed in vinden, maar het betekent wel dat je heel goed moet opletten. Mocht het erger worden dan heeft Liesbeth a.s. dinsdag nog een plekje open voor een foto plus operatie. Hopelijk kunnen we nog even zo doorhobbelen....vandaag hield hij zich in ieder geval gedeisd.


Vandaag heb ik genoten van het prachtige weer. Heerlijk in de zon liggen bakken, ik in de ene stoel en Joris in de andere. Op een gegeven moment moest ik naar de keuken en ging de telefoon (naar later bleek was het m'n broer). Ik hoorde hem vaag overgaan en begon te zoeken maar tevergeefs. Het klonk heel gedempt alsof ik dat ding in een kast had laten liggen. Ik miste het gesprek, en nam toen maar mijn mobiel om mezelf te bellen. Na lang zoeken kwam ik op het balkon, bij een verstoord kijkende Joris in de stoel terecht. Ik had hem blijkbaar wakker gemaakt .... of was dat misschien de schuld van de telefoon waar hij bovenop lag en die maar lag te rinkelen. Mijn broer kon er de humor niet echt van inzien geloof ik.

Met mijn werk gaat het wel goed. Ik werk nu 3 dagen per week, nog steeds 3 uur per dag. Het vervoer is natuurlijk eigenlijk idioot luxe: ik word stipt op tijd opgehaald, heb zeer geanimeerde gesprekken met de chauffeur waardoor de tijd vliegt, en op m'n werk begin ik er weer een beetje in te raken. Voor ik het weet is het al weer tijd om terug te rijden. Mijn chauffeur (hoor mij) heet Jan, hij heeft veel meegemaakt, weet enorm veel, heeft allerlei moderne communicatieapparatuur, en deze week heeft hij me sms-sen geleerd wat ik niet kon (lach niet). M'n leven heeft weer een beetje struktuur gekregen, en ik ben behoorlijk tevreden ook al ben ik 's middags doodmoe.
Ik ben er nog lang niet, er zullen nog wel wat harde noten gekraakt moeten worden, en het kan nog steeds helemaal verkeerd aflopen. Maar niemand heeft gedacht dat ik dit zou bereiken, en ik doe het nu toch maar mooi.....we zullen zien waar het schip strandt.