Mijn foto
Naam: marga

zondag 17 september 2006

Ben lijkt door de dip heen.... plas was zonder bloed, en hij heeft nog 1 dag een beetje aandrang gehad en sindsdien niet meer. Misschien voelde hij de bui hangen en besloot hij z'n leven te beteren :-)
Joris zat opnieuw nogal laag bij z'n glucose controle, en dus kon ik weer een beetje minderen met insuline spuiten. Het gaat toch best goed met die knul. Spuiten is een makkie, hij eet goed en komt goed aan. Zo te zien is zijn lijf aan het herstellen.

Mijn vriendin Dicky, die in Drente woont, heeft weer eens een nestje moederloze kittens in de opvang. Zes kittens die vreselijk ondermaats zijn, nauwelijks groeien, en een heel slechte start gehad hebben. De een na de ander raakte in een crisis, en Dicky heeft haar handen vol. Dit is de kleinste uit het nest: Priegeltje 2 weken geleden. Op dit moment (7 weken oud) weegt ze slechts 300 gram. Toch is ze een brutaal klein opdondertje.

(klik op de foto voor vergroting)
Ik hoop dat ze het allemaal gaan halen. Bij Dicky zijn ze in vertrouwde handen.

Wat een heerlijke week hebben we trouwens achter de rug hier: iedere middag heb ik lekker liggen bakken in de zon. Mam werd woensdag opgehaald door m'n broer en z'n gezin, om met z'n allen te gaan wokken. Omdat Joris altijd rond 18.30 uur insuline moet hebben, kan ik niet meer mee. Moet je bekennen dat ik het wel best vind. Lekker rustig, en dan eet ik eens iets wat ik anders niet eet .... een vreselijk onverantwoorde pizza bijvoorbeeld, met een boekje erbij in het zonnetje.

Op m'n werk gaat het goed, ik zit weer lekker te swingen achter m'n computer, en los weer problemen op voor m'n collega's. Ik heb gemeld dat ik over een week nog een dag meer ga werken. Sta dan op m'n gebruikelijke 4 dagen (maar nog steeds 3 uurtjes per dag). Ik heb dit reintegratietraject trouwens zelf zo uitgezet. De arbo-arts krijgt het later wel van me te horen, want die probeert heel subtiel om mij richting uitbreiding WAO te duwen, terwijl ik potverdorie nog maar net terug ben en aan het opbouwen. Het zou wel fijn zijn als ik eerst de gelegenheid krijg om te laten zien wat ik wel of niet meer kan.... nietwaar?

Het gaat er echter wel een beetje om spannen op m'n werk .... afgelopen donderdag had ik een serieus gesprek met Andries, m'n manueel therapeut. Ik voelde dat m'n rug en heup steeds erger pijn gingen doen, ik stond helemaal scheef, word al maanden 's nachts wakker van de pijn, en moet me dan centimeter voor centimeter proberen om te draaien. Ik heb natuurlijk een stress-periode van toch zo'n 3-kwart jaar achter de rug, maar ik voelde nu dat het spaak ging lopen. Gek omdat ik juist sinds begin augustus weer goed in m'n vel zit, lekker werk en m'n leven op de rails krijg. Andries heeft me onderzocht, en m'n heup was duidelijk heel erg pijnlijk. Ik krijg dat niet meer in het gareel door rust te nemen. Hij heeft wat geduwd en getrokken, en oh wonder (hoe doet-ie dat toch): ik stond voor mijn doen opeens weer goed recht. En verging vervolgens 's nachts van de pijn.

Volgens de huisarts heb ik niet alleen weer een fikse slijmbeursontsteking in m'n heup, maar ook een ontsteking van het rechter si-gewricht. Ik heb wat pillen gekregen, en ze begreep dat ik pertinent op de been wilde blijven vanwege m'n werk. 's Nachts kon ik niet meer uit m'n bed komen. Lastig als je naar het toilet moet. Helse pijn. Hoe ik het voor elkaar heb gekregen weet ik nog steeds niet, maar ik heb het gehaald. Blijkbaar moet ik niet te lang blijven liggen of zitten. Ik word vanzelf zo'n beetje ieder uur wakker, en ga dan even lopen. Gelukkig heb ik de afgelopen jaren door Ben al kunnen oefenen met onderbroken nachtrust...
Dit weekend neem ik zoveel mogelijk rust, en probeer te ontdekken hoe ik greep kan krijgen op die ontstekingen. Och, desnoods moet Jan de chauffeur me maar uit z'n wagen trekken als ik op m'n werk aankom. Staat alleen niet zo sjiek .....