Mijn foto
Naam: marga

maandag 16 januari 2006

Ja ja, ik ben er nog!
Het begint hier weer een beetje rustiger te worden. Mam heeft vanavond voor het eerst weer een afwasje gedaan. De bezoeken aan de cardioloog zijn achter de rug. Over 2 weken krijgen we de uitslag, maar hij verwacht geen hartprobleem. Haar bloeddruk is als van een jonge meid tot mijn verbazing.

We hebben haar verhuizing afgerond: zaterdag hebben we afscheid van haar huis genomen, en heeft ze zelf nog eens alles bekeken. We begonnen op zolder (vraag me niet hoe ze boven kwam) en we hebben alle kasten en laden uitgeplozen. Eigenlijk was het niet veel dat nog mee moest: 1 flinke tv-doos vol met spulletjes. Over 2 weken wordt het gebracht. Mam was met me eens: de ziel is uit het huis verdwenen. Toen we wegreden zei ze: "dag huis...ik was hier gelukkig".

Met de katten gaat het wel goed. Ben krijgt een buikje. Zijn urine test ik netjes iedere week ... ja ja Herman ;-) Gelukkig nog steeds een prima uitslag. Hij doet het lekker op de Prednisolon. Over Joris ben ik niet happy: hij ligt enorm te snurken, en heeft wisselend toch een vrij slechte eetlust. Ik wacht nog héél even en anders moet hij maar naar Liesbeth. En Coco heeft de laatste tijd nogal problemen met springen. Die knietjes doen het niet meer zo goed (losse knieschijven)en je merkt dat ze niet durft te springen. Ze heeft een andere manier gevonden om in haar klimboom te komen, slimmerik.
Allemaal zijn ze gek met mam, om verschillende redenen: Ben gebruikt haar graag als kussen .... die twee slapen steeds samen. Joris is jaloers en duwt zich er dus ook tegenaan. En Coco krijgt af en toe een klein stukje broodbeleg, dus die komt bij haar bietsen.

Afgelopen weekend merkte ik tot m'n verbazing dat ik allergisch ben voor katten: ik moest op het katje van m'n benedenbuurman passen. Jerry is kortharig, en een fel rood krengetje. Ze knuffelde lekker, met haar koppie langs m'n gezicht, en een tijdje later begon ik last van m'n luchtwegen te krijgen. Het is toch grappig dat ik geen seconde last heb van mijn 3 langharige monsters, en dat 1 korthaartje me last geeft.

Jerry is trouwens een schatje: klein, fel, graag spelend met een muis aan een touwtje. Het knuffelkussentje dat ik meeneem is ook altijd een groot succes. Ze gebruikt dat vaak om zich achter te verstoppen als de muis gevangen moet worden....kop laag bij de grond, kontje begint te wiebelen, oortjes boven het kussentje uit, en whammmm ...als een kanon schiet ze van achter dat kussentje vandaan en heeft ze de muis te pakken. Jammer dat ze alleen is....ik vind dat zielig, en ga dus 2 keer per dag een klein uurtje bij haar zitten. Vraag me niet waar ik de tijd vandaan haalde.....