MARGALI'S WEBLOG

 Mijn foto
Naam: marga

zaterdag 31 december 2005

Ik wil toch echt even m'n weblog netjes afsluiten voor dit jaar.
Blij dat dit jaar (bijna) achter de rug is. Het heeft niet veel goeds gebracht. Veel spanning, en veel schrik en verdriet. De manier waarop ik met alles omgegaan ben stemt me wel tevreden. Dat zou ik positief kunnen noemen. Er zijn dingen gebeurd die grote impact hebben gehad, en nog hebben. Laat ik er maar over ophouden.....

Afgelopen donderdag zijn we nog op bezoek geweest bij Missy.
Zie haar Weblog voor foto's.



Mijn katjes liggen genoegelijk te snurken. Ben ligt al in de tent die ik ieder jaar in de hal maak voor ze: daar hebben ze het minste last van het vuurwerk. De tent is altijd weer een groot succes ... ze vinden het heerlijk om er in te liggen.

Dat het momenteel goed gaat met de katjes maakt me heel gelukkig. Ben's urine is iedere week in orde. Geen glucose+ en geen bloed. Joris blijft een beetje kwakkelig, maar toch niet zo dat we naar tante Liesbeth moeten. En Coco trekt zich nergens iets van aan, en gaat gewoon haar eigen gang.

Mijn huis begint langzaam te veranderen: dingen van mam vinden een plekje, maar wel op zo'n manier dat ik er vrede mee heb en het gezellig vind. Ik let er goed op dat ik mezelf niet vergeet in mijn neiging om het mam naar de zin te maken. Het kost wel een heleboel tijd. De 2 weken vakantie die ik nu heb zal ik hard nodig hebben.

Ik wens iedereen een heel gezond en gelukkig nieuw jaar!

dinsdag 20 december 2005


Lieve Myrthe,
klein birmaans dametje van bijna 20 jaar.....
Gisteren hoorde ik over je, en voelde dat het niet goed zat.
Je vrouwtje heeft zo goed voor je gezorgd, en nog van alles geprobeerd.
Ze heeft je een laatste kans gegeven, maar helaas, vanavond ben je overleden .....
Ik wens je een heel goeie reis naar die andere wereld.
liefs
marga

woensdag 14 december 2005

De dagen na het bezoek aan de huisarts - wat overigens prima verliep - stortte mam in. De pijn in haar benen werd zo erg dat ze nauwelijks kon lopen. Overleg met de huisars leverde toestemming voor een pijnstiller op, plus een verwijzing voor fysiotherapie om haar te mobiliseren. Gaat volgende week beginnen: therapie aan huis.
Dit weekend moest ik dus zonder mam op bezoek bij mijn broer in het revalidatiecentrum, en de olgende dag bij tante Dora in het verpleeghuis. Krijg er een beetje de slappe lach van....waar ik m'n tijd mee doorbreng...

Maandag weer eens naar Liesbeth want Ben had een ontstoken oog. Ik voelde het al een week aankomen, en zondagavond had hij opeens een flink pus-oog. Uit ervaring weet ik nu dat ik niet hoef te hopen dat het vanzelf over gaat. Dit keer heeft Liesbeth's collega (die veel met ogen doet) ernaar gekeken en een swab test van z'n oog gedaan. Wordt ogpestuurd naar het lab voor een kweek. Want het is immers nu al de 3e keer in circa 5 maanden geloof ik. Het zalfje werkt uitstekend. Na 1 dag begon het al op te knappen. Vandaag ziet het er pirma uit, maar ik weet dat ik dan toch nog een paar dagen extra door moet gaan.

Gisteren kwam ook nog het lab aan huis om bij mam bloed te prikken. Dus ik moest eerder naar huis van m'n werk. Dat gaf me de gelegenheid om spullen te gaan verhuizen van mam's slaapkamer naar de eetkamer (die nu mijn slaapkamer is). Het leek onbegonnen werk, maar uiteindelijk was het klaar en zag het er prachtig en netjes uit. Ik ben heel tevreden. Beetje bij beetje krijgt "ons" huis gestalte.

woensdag 7 december 2005

Gisteren was een vrij relaxte dag. Gewoon gewerkt. Ik had afgelopen weekend - vraag me niet hoe - een brief voor mijn werkgever gemaakt waarin ik mijn kwaliteiten op een rijtje zet. Dit in verband met de komende reorganisatie waarbij ik grote kans loop m'n baan kwijt te raken. Gisteren heeft m'n chef er even naar gekeken en nog een spetterende slotzin toegevoegd (ontzettend aardig van hem) want zelf ben ik blijkbaar niet assertief genoeg. Ik denk dat ik voor april meer weet.

Vanochtend een plas van Ben opgevangen en met gloednieuwe dipstick gecontroleerd. Glucose dit keer negatief .... yessss. Dat leert me dat Ben in tijden van stress zeer mogelijk positief test, en ook heel snel weer negatief kan zijn. Geen paniek dus. Die kat houdt je wel wakker zeg....

Vandaag een vrije dag: mam moet hoognodig naar de dokter want ze houdt vocht vast. Dikke pijnlijke benen en piepende ademhaling, al tijden. Nu ik haar "in m'n klauwen" heb is het makkelijker om haar naar een arts te krijgen. Gelukkig vindt ze haar nieuwe (mijn) huisarts heel erg lief.

Gisteren kregen we foto's van een nieuw familielid. Mijn amerikaanse neef(je) werkt bij de luchtmacht en is in Europa gestationeerd. Hij en z'n vrouw hebben een gezonde dochter gekregen. We zijn ontzettend blij. M'n zus voelt natuurlijk heel dubbel: gelukkig met haar kleinkind, maar verdrietig dat ze er (nog) niet bij kan zijn. Dat krijg je als je familie verspreid over de wereld zit.

maandag 5 december 2005

Krankzinnige dagen. Zaterdag heb ik wat dierbare spullen uit mam's huis gehaald en hier geinstalleerd: foto's, de hondenriem die na al die jaren nog steeds over de leuning van de keukenstoel hing en die nu hier hangt. Het jasje en de pet van m'n vader... mam gaf zelf aan welke dingen ze graag nu wilde hebben. Maar ze wil (nog) niet zelf naar het huis.
Ik denk dat er nog zware tijden volgen. Maar ze zei 's avonds ook dat ze opeens even het gevoel had "ik heb er heel goed aan gedaan om dit te beslissen..." Ze zal het misschien niet voortdurend kunnen vasthouden, maar dat komt vanzelf wel.

Gisteren mijn broer opgezocht die nu zelfs al stapjes met de rollator zet...nog maar heel kort, maar toch.....

's Avonds maakte ik een lijst van dingen die vandaag gedaan moesten worden. Het leek een onmogelijke hoeveelheid....en nu zit ik, doodmoe maar voldaan. Alles afgewerkt. Mam krijgt eindelijk een identiteitsbewijs (zoals nog veel bejaarden had ze niks terwijl je wettelijk verplicht ben je te kunnen legitimeren). Vervolgens naar haar huis, waar ze de planten water heeft gegeven (voorlopig moet het huis er nog verzorgd uit blijven zien)en nog wat spullen heeft uitgezocht.

Toen we thuiskwamen voor de lunch deed Ben een plas op de bak die ik keurig kon opvangen. Helaas: glucose testte dit keer positief. Ik moest toch naar de praktijk om een grote bestelling op te halen (voer en meds)en de plas werd opnieuw getest. Mijn strips waren verlopen en niet meer betrouwbaar: hij had 1 plusje en niet 2.
Ik moet nu morgen of overmorgen opnieuw testen, en als het weer positief is dan moet een bloedtest gedaan worden. We denken geen van twee dat Ben diabetes heeft. Het kan stress zijn (mam heeft bv erg lopen huilen) of de Prednisolon....

donderdag 1 december 2005

Vanochtend belde ik zoals gewoonlijk even vanaf m'n werk naar huis: kijken of mam goed opgestaan was. En toen kreeg ik te horen dat mam besloten heeft om zaterdag niet naar huis te gaan. Ze vroeg of ze hier mocht blijven....
Ze was erg overstuur, logisch. Huilen. Ik ook huilen. Wat ontzettend rot voor haar dat ze nu toch moet opgeven. Tegelijk ben ik natuurlijk blij dat de kogel door de kerk is.
Ik probeer hier de boel weer zo normaal mogelijk te laten draaien. Routine en rust zijn nu voor mam het beste. Voorlopig doen we nog even niks concreets. Kan ze eerst wennen aan het idee.