MARGALI'S WEBLOG

 Mijn foto
Naam: marga

vrijdag 30 september 2005

Ik schijn vakantie te hebben, maar merk er niet veel van. Het is druk.
Vanochtend ben ik naar m'n nieuwe tandarts geweest, die mij in januari eigenlijk een nieuw leven gegeven heeft...zo voelt dat wel. Dankzij zijn behandeling is de pijn in mijn gezicht aan het verdwijnen, ben ik weer energieker, en ben ik ook gaan afvallen. Ik sta nu op 450 mg Tegretol (i.p.v. 1200 mg) per dag, en ik ben van bijna 85 kg gezakt naar 67.5 kg. Dit alles dankzij zijn kundigheid.
Vanochtend zou hij een nieuwe kroon zetten: opnieuw bleek mijn oude tandarts prutswerk verricht te hebben. Onverwachts bleek ik ook nog - alweer - een wortelkanaalbehandeling nodig te hebben. De kroon maakt mijn tandarts zelf, en binnen anderhalf uur was alles volkomen pijnloos achter de rug. Zelfs de verdovende injektie voelde ik niet.

Voordat ik wegging om 8 uur had Ben nog niet geplast. Thuisgekomen om 10.00 uur wl (ik herken de plasplek: Joris was al geweest, en Coco heeft altijd op haar vaste plek een heel klein plasje). Maar daarna heeft Ben zo'n keer of 4 op de bak zitten hurken zonder resultaat. Dus niet verstopt, maar wel aandrang. Geen constant teruggaan naar de bak, geen lang gegraaf. Dit gebeurt eigenlijk vaker de laatste tijd. Momenteel ligt hij gelukkig rustig te slapen, maar dat is dan ook weer niet goed, want nu ga ik zitten denken dat hij zich beroerd voelt en pijn heeft... wat ben ik een vreselijk mens.....zorgen zorgen zorgen..

Ik kreeg een leuk berichtje van Ellen over Missy, en dat staat nu op Missy's Weblog

Morgen komt Ineke .... yesss!!!

Hier nog twee dikke vriendjes (die af en toe de laatste tijd ook wel eens mot hebben).

woensdag 28 september 2005

Ik met gewoonweg even hier schrijven. Het komt er steeds niet van. Drukte, plotselinge ontwikkelingen....

Ben is eindelijk medicijnvrij: de doxy-kuur sloot hij vorige week af. Een dag later stopte ik ook maar met de Primperid, en gisteren met de zalf in z'n oog. Het ziet er al sinds vrijdag goed uit, en ik moest dan nog een paar dagen langer doorgaan.
Eten gaat redelijk, maar niet meer van die mooie hoeveelheden boven de 50 gram. Hij is dan ook 100 gram afgevallen, weer terug op 7.10 kg. Maar alla...hij zit weer lekker in z'n vel.

Mam maakt emotionele tijden mee. Ze had gezegd dat ze zo'n heimwee naar ons - mij en de katten - had gehad, en dat ze eigenlijk daardoor afgeknapt was. Toch is ze van plan om na het bezoek van mijn zusje Ineke en haar man weer terug naar huis te gaan, om het nog n keer te proberen. Lukt het dan weer niet, dan trekt ze definitief bij me in. Vanochtend echter liet ze zich ontvallen dat ze in "haar hoofd met wat dingen bezig is" maar dat het nog erg chaotisch is. Ik wacht het dus maar rustig af, en bereid me voor op de mogelijke mededeling dat ze niet meer terug naar huis gaat.

Overmorgen komen Ineke en Richard aan. Ik heb vakantie gelukkig. Ze zullen op en neer moeten pendelen tussen Beverwijk, waar zij logeren, en Amsterdam naar mam (en mij). Zondag ga ik met Richard al vroeg op pad: op de fiets. Niet een amerikaanse 10-speed, maar een onvervalste oma-fiets heb ik voor hem weten te lenen....hah! ik zal hem eens Amsterdam laten zien.

Hier mam, tussen de bloemen. Klik op de foto.
Ik zou er zelf slaap van krijgen ;-)

maandag 19 september 2005

Een "typische" maandagochtend voor Benneke....
Ik ontdekte gisteren een loopoog. Wachtte nog even met een druppelkuur, want ik hoopte dat het over zou waaien. Niet dus: vanochtend vieze groen-bruine troep.
Dus: terwijl ik spuiten met a/d voer klaarmaakte, een capsule doxycycline en een capsule primperid klaarlegde, flesje oogdruppels klaarzette, hoorde ik Ben op de bak gaan. En dat moest ik goed zien, want gisteravond had hij weer staan persen en druppelen ..... zo'n 4 keer. Intussen stond Joris achter m'n rug op de wasmachine te hengelen naar die felbegeerde spuiten. Wegduwen heeft geen zin: binnen 2 tellen zit hij er weer.
Het plassen ging goed, en als toegift kwam er een grote goeie drol. En geen nadrang... Ben laat echter steeds minder toe: gelukkig ging de doxy goed naar binnen, maar de primperid was na 10 keer stukgekauwd. Spuitje a/d gegeven ter afleiding, en toen een nieuwe primperid. En dat lukte. De oogdruppels waren natuurlijk een verrassing..
Het eten is de afgelopen dagen prima gegaan. Sinds vrijdag eet hij hoeveelheden boven de 50 gram. Dus daar ben ik zeer tevreden over. Zo dadelijk hoor ik of Liesbeth hem nog wil zien i.v.m. dat ontstoken oog..
-------------------------------------------------------------------------------------
Ja dus....
Dit keer hoefden er geen graafmachines stilgelegd te worden. Ik kon vrij makkelijk naar de overkant komen waar ik een zeldzaam plekje voor m'n auto had gevonden.
Ben was "not amused" maar hield zich gedeisd. Liesbeth constateerde dat de lymfeklier rechts weer normaal aanvoelde, en links was nog wat gezwollen. Ook dat linkeroog was flink ontstoken (rechts niet); de druppels die ik erin gedaan had vanochtend waren net verkeerd: die zijn geschikt voor een virale ontsteking maar niet voor een bacteriele zoals nu. Zo zie je maar weer...ben ik toch te snel geweest. De Doxy-kuur wordt nog 4 dagen verlengd met een iets lagere dosis, zodat Ben's eigen afweer de zaak wat meer gaat overnemen. En z'n oog moet 2-3 keer per dag behandeld worden met zalf.
Hij was 100 gram aangekomen ;-)

Intussen gaat het leven gewoon door....ontbijtje voor iedereen. Mam en Joris knus naast elkaar op het balkon: mam een eitje en Joris z'n natvoer.

zaterdag 17 september 2005

Woensdag was een zware dag, toen ik merkte dat Ben begon te vechten tegen de spuiten. Ik begon angst te krijgen. Zag Utrecht voor me opdoemen. En jezus, daar zie ik zo tegenop.

Donderdag een gesprekje gehad met m'n chef Cees. Vroeger had ik echt schreeuwende herrie met hem, maar sinds de reorganisatie een paar jaar geleden is hij op de werkvloer gaan zitten (was z'n kantoortje kwijtgeraakt, zou je ook kunnen zeggen) en dat heeft onze relatie drastisch veranderd. Hij hoorde mij praten met klanten, merkte hoe ik collega's hielp en wat ik in huis heb aan kennis. Later zei hij wel eens: "in het begin begreep ik jouw manier van praten helemaal niet. Maar nu begrijp ik je wl, en ben ik je erg gaan waarderen...." Toch heel erg aardig om te zeggen.
Cees heeft een kind met Cystic Fibrosis (taaislijmziekte), en daardoor hebben wij af en toe gesprekken over hoe je omgaat met ziekte, en over bv. niet willen eten (hij van z'n kind en ik van Ben). Ik heb tot nu toe ontzettend veel aan deze gesprekken gehad. Ook nu weer. We stelden vast dat het waarschijnlijk beter zou zijn om Ben weer terug te zetten op de oude hoeveelheid a/d van vr de hongerstaking. Misschien dat hij dan zou stoppen met vechten, en vooral dat hij meer brokjes zou gaan eten uit zichzelf. Ik heb dat gisteren geprobeerd, en ik merkte tegelijktijd dat waarschijnlijk de doxycycline begon aan te slaan. Gisteren at Ben al 28 gram, en vandaag - ik kan m'n geluk niet op - heeft Ben al 44 gram op!!! En de dag is nog niet voorbij.

Mam is nog behoorlijk aangeslagen en zwak. Maf hoor dat ze in anderhalve week tijd zo uitgeput is geraakt. Het was natuurlijk erg warm, en dan al die opgravingen voor de deur.... Ze is in ieder geval blij dat ze weer hier zit, maar wil weer thuis zijn als m'n zusje Ineke met haar man overkomt uit de USA. We zullen zien.

Broer Hans is behoorlijk gelukkig met de Thuiszorg-hulp. Vorige week had hij nog een keer m'n hulp nodig: hij liet een groot waterglas vallen. Overal stukjes glas, dus kans op verwonding of lekke banden. De Thuiszorg wasd net weg, en niemand anders kon helpen. Dus kon ik op de fiets van West naar Oost ...goed voor de conditie (ik ben nu trouwens ruim 16 kilo afgevallen).

Zo, en nu gaan mam en ik een ijsje eten !

LAATSTE STAND VAN VANDAAG: 59 hele grammen !

donderdag 15 september 2005

Ben durfde of kon gisteren niet eten. En hij begon te worstelen tegen de spuiten.
Hij was misselijk, knabbelde aan de bladeren van de klimboom, en kotste potverdorie een tijdje later zo'n rotblad uit....
Ik heb in overleg met Liesbeth Primperid gegeven tegen de misselijkheid (had ik nog in huis). In totaal at hij gisteren 5 gram ... zucht.
Ook begint Joris met hem te vechten. Ik weet niet waarom. Jaloezie omdat hij ook a/d wil? of vanwege alle zorg die Ben krijgt? Ik probeer Joris en Coco allebei ook voldoende aandacht te geven, maar ja: Joris mag gewoon geen a/d vanwege zijn gruis.

's Avonds belde mijn mamaatje. Huilend vroeg ze of ze over 2 dagen een paar dagen bij mij mocht komen om uit te rusten. Last van haar rug, en oververmoeid. Nou, als ze zo iets vraagt dan is het echt al heel erg. Dus niks 2 dagen wachten (ze wou me niet overvallen)en anderhalf uur later zat ze weer hier.

Kortom: er gebeurt genoeg hier.
En voor Maret, die opeens opviel hoe lief Joris eruit kan zien, hier een foto die ik net maakte van hem. Geen tijd om mooi te bewerken.... maar klik op de foto en je ziet hem groter en in een witte achtergrond.

woensdag 14 september 2005

Gisteren heeft Ben voor zijn doen lekker gegeten: 33 gram plus een half blik a/d.
Wij noemen dat stress-eten....hij doet dat altijd als hij naar Liesbeth geweest is.
Maar ja, om nou twee keer per dag een autoritje te gaan maken om hem aan het eten te krijgen....da's nou ook zo wat...

Vandaag is het naadje: vanochtend vroeg om 4.30 uur riep hij me maar wou niks eten. Knabbelde aan de groene blaadjes van de klimboom. Ik ben in bed blijven liggen daarna, maar toen ik opstond kotste hij (gelukkig) een groen blad uit...
Hij is duidelijk misselijk, en zodra hij iets in z'n maag heeft is het over en wordt hij rustig. Vanmiddag weer aan het groen, dus na overleg met Liesbeth krijgt hij nu Primperid. Hopen dat het helpt, want die klimbomen gaan echt niet de deur uit.

Iedere avond gaat er een rapportje naar Liesbeth toe zodat ze op de hoogte blijft.

dinsdag 13 september 2005

Ben bleef voer weigeren, en dit weekend knapte ik. Zondag was de 12e dag van de hongerstaking. Ik stuurde Liesbeth een mail met concrete info zoals aantal grammen voer, gewicht van Ben etc. ter voorbereiding van m'n afspraak met haar vandaag. Gisteravond nog met m'n moeder gepraat, en vannacht vanaf ongeveer 4 uur lag ik wakker. Te piekeren. Ik kan dit er niet nog bij hebben. Er blijft niks meer van me over, mijn leven wordt geleefd door / voor anderen en ik ben gewoon verdwenen. Ook al geef ik duidelijk grenzen aan: ik kan mijn moeder en mijn broer en mijn kat niet laten barsten... minder dan dit kan ik niet doen.

Vanochtend heel vroeg kreeg ik een reaktiemail van m'n dierenarts: ze wou best naar Ben kijken om kleine dingen uit te sluiten, maar gezien z'n gewichtsverlies (500 gram) en de hongerstaking vond ze het tijd worden voor een afspraak met de nierspecialiste in Utrecht. Dat was dus even een confrontatie waar ik niet op zat te wachten.

Ik ben voordat ik de deur uitging even met de werklui gaan praten die natuurlijk nt pal voor de deur met 2 grote graafmachines bezig waren. Onmiddellijk werden de machines stilgelegd, en koninklijk schreden wij met z'n tweetjes over het plankier naar de hoek van de straat....

Liesbeth begon bij de kop en ik zei dat ik daar een euvel vermoedde als het er al zou zijn.... Lymfeklieren in de keel bleken sterk opgezet. Het gezicht van Liesbeth werd aandachtig en het gesprek stopte. Als alle lymfeklieren opgezet zouden zijn, dan was het foute boel. Nog even getempt: geen koorts. Opeens hoorde ik Liesbeth zeggen: "Ben de Boer!! knul....je gaat me toch niet vertellen dat je nu eens een keer iets heel ordinairs mankeert?". Conclusie: een keelontsteking (waarschijnlijk bordetella) die hij eigenlijk op eigen kracht binnen een week de baas had moeten zijn, maar blijkbaar is zijn weerstand daar toch te slecht voor.

Hij heeft een kuur Doxycycline gekregen: 3/4 joekel van een tablet per dag. Die heb ik thuis lekker in 2 capsules gestopt. Hij merkte niet eens dat er iets naar binnen gleed.Nu wordt het afwachten of het helpt. Want er kan evengoed toch nog iets anders aan de hand zijn. Ik ruik de laatste tijd (paar maanden) af en toe een urinelucht als ik hem in m'n armen heb. Hij is schoon en lekt niet, maar ik weet dat een te hoog ureum bij een kat te ruiken is. En dat is mogelijk de oorzaak van de misselijkheid en het niet eten.Kortom: ingewikkeld als altijd, maar gelukkig nu heel even een simpele kat met een simpele kwaal: MIJN BENNEKE!!!

zaterdag 10 september 2005

't Is wel een erg lang verhaal geworden hieronder. Maar ik moest het even van me afschrijven.
Vanochtend deed m'n rechterschouder zeer: zo'n klein kindje is best zwaar.
Om 7.10 uur vanochtend belde de aannemer al, om te vertellen dat hij gistermiddag voor n keer niet zelf had "afgesloten" omdat hij naar een vergadering moest. Hij was gisteravond nog naar de plek des onheils geweest en had mensen van de politie en de gemeente gesproken. Zijn mannen had hij vanochtend een uitbrander gegeven. Mogelijk hebben die kerels gewoon om 4 uur alles laten vallen omdat ze ervan baalden dat ze iedere dag eerst hun machines moeten schoonmaken. Er blijken jongeren 's avonds alle machines vol met klei te gooien, zodat er niet meer me te werken valt. We hebben vastgesteld dat er geen enkel excuus is om een potentieel gevaarlijk situatie achter te laten. Ik ben benieuwd.....

vrijdag 9 september 2005

Ook bij mam in Beverwijk is de straat opgebroken: riolering wordt vernieuwd, gas- en andere leidingen etc. Vanmiddag bracht ik mam haar boodschappen, deed nog wat klusjes, en ging toen weer naar huis. Benneke zat immers op me te wachten....

Ik liep over het plankier en zwaaide nog naar mam. En zag toen verderop een stel kinderen, en hoorde gehuil en geschreeuw. Ze stonden bij een diepe kuil gevuld met smerig (riool?)water. Toen ik daar bij die kuil aankwam zag ik op de rand een jochie staan met een groot brok beton dat hij in die kuil naar beneden wou gooien, en tegelijk zag ik dat onderin die kuil een heel klein knulletje hysterisch stond te huilen. Hij was erin gevallen....

De knul met dat stuk beton kreeg een harde duw opzij van me, maar ik had geen tijd om hem op z'n falie te geven. Wt een mentaliteit om zo'n kleintje een brok beton op z'n hoofd te willen gooien.....het kind stond meer dan een meter lager tot z'n knietjes in het water. De steile zandwand brokkelde af en dreigde bovenop hem te komen. Bovendien gaapte in die wand een groot rond gat, met vlak voorbij de ingang van dat gat weer een gat naar beneden, de diepte in.... Als hij daarin zou kruipen zou hij naar beneden vallen.

Ik wist z'n paniek te doorbreken, en z'n omhooggestoken handje te grijpen. Ik begon te trekken (bang om z'n arm uit de kom te trekken) terwijl ik aan de overkant van de kuil een vrouw in haar tuintje zag staan kijken. De trut..."ja ze moeten daar ook niet spelen" was alles wat ze wist te zeggen. Ik wist niet dat zo'n klein kind nog zo zwaar kon zijn, maar ik had ook nergens houvast. Gelukkig kwam er een man met z'n Rottweiler langs en samen trokken we het hysterische kleintje omhoog.

Ik was witheet..... Verzocht de man om het kindje naar huis te brengen en de ouders te waarschuwen. De vrouw van de overkant hoorde me tekeer gaan (van de schrik natuurlijk) en ging naar binnen. Ik kreeg hulp van mam's buurvrouw, toevallig getrouwd met een politieman. Die werd gebeld en onmiddellijk werd een politiewagen gestuurd. Ik sleurde ergens een houten vlonder weg, liet dat in de kuil zakken pal voor dat gat naar het riool. Primitieve bescherming.

Ik moest weer terug naar mam, die doodongerust was en niet wist wat er gebeurd was (en heel kwaad was dat ze naar binnen gestuurd was omdat ze te beroerd was om op haar benen te staan). Heb m'n excuses aangeboden maar had echt even geen tijd gehad voor haar.

Toen ik uiteindelijk naar huis ging was de politie bezig de kuil af te zetten. Ik merkte in de auto dat ik 's middags vergeten was om m'n medicijnen te slikken en begon flinke onthoudingsverschijnselen te voelen. Toch heelhuids in Amsterdam aangekomen heb ik de aannemer van de werkzaamheden bij mam op z'n voicemail ingesproken dat hij me moet terugbellen. Ik heb hem alvast laten weten dat ik razend ben dat zoiets onverantwoords kan gebeuren. Dat de buurt zoiets accepteert !!! Ik snap dat niet. De mensen die er omheen kwamen staan waren allemaal een beetje schaapachtig...toen ik ze eenmaal op de gevaren attendeerde vonden ze het eigenlijk k wel gevaarlijk....

Bij mij in de straat gebeurt het heel wat professioneler: je ziet op de foto van m'n vorige bericht hieronder hoe diep de kuilen soms zijn. Alles wordt weer helemaal dichtgegooid voordat ze 's middags naar huis gaan. Dat is de enige veilige manier.

woensdag 7 september 2005

Twee weken verder. Ik ben al weer ruim een week aan het werk. M'n vakantie was dus 3x niks .... Toen ik weer ging werken had m'n broer gelukkig Thuiszorg, 7 dagen per week, 2x per dag. En daar zal hij het mee moeten doen. Vorige week werd hij ziek - een buikvirus - en heeft hij 3x per dag hulp gevraagd. Het wordt precair: diarree betekent vervuilen want hij haalt het toilet dan niet, en dus is een ziekenhuisopname dan onvermijdelijk....lijkt me. Gelukkig is dat niet gebeurd. Er wordt nu gekeken naar welke revalidatie-instelling hij zou kunnen waar ze misschien iets aan zijn situatie kunnen verbeteren.

Ik ben echt helemaal de draad kwijt met dit weblog. Heb wel afgelopen weekend, nadat ik mam weer naar huis had gebracht, wat belangrijke wijzigingen op m'n website aangebracht. En ik heb Missy's weblog gemaakt. Dat kun je vinden door naar www.margali.com te gaan, en dan op Mijn Katten te klikken. Je ziet dan vanzelf Missy, en de link naar haar weblog vol foto's. Het meeste is bekend, maar sommige foto's zijn nieuw op internet. Ik wil voor mezelf zoveel mogelijk vastleggen over Missy, zodat ik nog eens terug kan kijken. Wat een eindeloos lief katje......

De straat voor mijn huis is weer opgebroken, nu aan mijn kant. Zal ook wel weer een half jaar duren. Alles wordt vernieuwd. Hier zie je een diepe put waar ze bezig zijn de riolering te vernieuwen.


Ik moet langzaamaan proberen om weer hier te schrijven. Er is eigenlijk teveel om te zeggen, loop een beetje over. Ik breng momenteel geen bezoeken aan mijn broer, mam is weer naar huis, ik werk weer, dus alles gaat weer z'n gangetje. Maar ik merk dat ik - zoals ze tegenwoordig zeggen - een kort lontje heb. Ik pik weinig bullshit en voel boosheid in me. Heeft grotendeels te maken met het feit dat er niks meer overblijft van een eigen leven. Dat komt niet door mam (want wij trekken al 6 jaar op deze manier met elkaar op) maar door de rest.

Dat Ben sinds het begin van de warmte al in hongerstaking is doet mijn conditie geen goed. Afgelopen week moest ik zelfs 's nachts gaan spuitvoeren. Valt niet mee...om half 3 's nachts eerst 3 spuiten vullen, die dan blijken te verstoppen omdat je de korrels niet goed fijngemaakt hebt zodat - als je niet oppast - de a/d tegen het plafond opspuit als je toch probeert door te drukken.....en dan ga je met je slaperige kop toch een hoge trap pakken want als je de a/d laat opdrogen op dat plafond krijg je het er nooit meer af....enz enz enz

Ben eet nog steeds niet. Hij leek eergisteren even de draad op te pakken met 30 gram, maar de volgende dag zat hij al weer op 16 gram .... en dat gaat al een week zo. Ik heb gisteren met Liesbeth de zaak doorgesproken. Ik weeg hem iedere paar dagen. Komt hij onder de 7 kilo dan bel ik Liesbeth. Z'n gedrag moet m'n leidraad zijn. En dat is nog steeds goed. Ook het plassen heb ik nu wel duidelijk: als hij een keer 'n druppel eruit perst, dan ga ik niet meteen in paniek de vervoersmand pakken. Ik wacht af of hij rusteloos steeds in de bak gaat graven. Doet hij dat niet dan heeft een gruisje hem dwars gezeten, en is het er blijkbaar uit. Het is wel zeer waarschijnlijk dat hij stenen in z'n blaas heeft. Die kunnen niet oplossen. Dus afwachten tot hij een blaasontsteking krijgt of verstopt. Nou ja, en zo dus! Wordt vervolgd.