MARGALI'S WEBLOG

 Mijn foto
Naam: marga

vrijdag 26 augustus 2005

Het is erg moeilijk om nee te zeggen tegen iemand die zo ontzettend in de penarie zit als mijn broertje Hans (ik ben de oudste tenslotte dus ik zeg broertje). Toch is het heel belangrijk dat ik grenzen stel. Niemand koopt er iets voor als ik inklap. Bovendien heeft Hans altijd al de neiging gehad om alles en iedereen in te schakelen als hij iets nodig heeft. Voordat ik het weet is mijn hele denken en vooral doen in beslag genomen door hem en zijn problemen.
Ik heb dus een houding als ik bij hem kom van "OK, wat moet er gebeuren....even aanpakken".. Ik heb erbij gezegd: "kun je vast oefenen voor als de Thuiszorg gaat beginnen, want die hebben ook geen tijd".....
Al met al ben ik toch van vanochtend 8.30 uur toen ik op de fiets stapte tot vanmiddag 16.30 bezig geweest met 's ochtends bij hem werken, en 's middags hier lunch maken, Benneke verzorgen (oogje is nog steeds niet goed en Herman heeft me al een afspraak bij Liesbeth gegeven voor maandagochtend vroeg), notities en brieven voor Hans typen en posten....
Maar toen.....toen kon ik toch even van de zon profiteren. Samen met Benneke die een oud krukje dat ik van zolder heb gehaald echt een heerlijke ligplaats vindt. Probleem is: wat doe je als je zo groot bent...waar laat je je hoofd???
Als je op de foto klikt krijg je hem groter te zien.

donderdag 25 augustus 2005

Ik steel even een moment...tussen de rinkelende telefoons, het maken van een avondmaaltijd waarvan mam roept "héééérlijk !!!", het spuitvoeren van Benneke plus het behandelen van z'n flink ontstoken oog, het aanhoren van m'n broer Hans, het bedenken hoe m'n dag van morgen er uit moet zien, de 2 huizen van buren waar de planten verzorgd moeten worden (goddank regent het anders had ik er ook nog een grote tuin bij) en en en....oh ja, ik heb ook nog vakantie deze week. Hah!

Ik had niet eens tijd om mijn bezoek aan Missy op m'n weblog te zetten. Heb ik net gedaan. Mam staat nu af te wassen, en daarna moet ik weer aan de slag.

Mijn oudste broer Hans is ingestort: hij is rolstoelgebonden, en nu voor praktisch 100% bedlegerig geworden. Mijn jongste broer en ik hebben al eens eerder ingesprongen in het voorjaar, toen het ook fout dreigde te gaan. Nu is het echt mis, en zijn we opnieuw nodig. Maar dit keer is Thuiszorg aangevraagd....duurt alleen wel 2 weken voordat die begint. Hans heeft inmiddels morfine gekregen tegen de pijn, en dat helpt een klein beetje. Hij wordt echter iedere dag slechter, en het is een vraagteken waar dit eindigt. De bedoeling is om in een goede revalidatie-instelling te komen met een zwembad, waar hij volgens de laatste inzichten behandeld kan worden. Het feit dat hij zelf arts is helpt niet echt....hij heeft zeer duidelijke meningen over die behandeling. Het duurt natuurlijk een tijd voordat een opname gerealiseerd kan worden, als ze hem tenminste nog nemen... en anders ????

Ik probeer het hoofd boven water te houden. Mam blijft gelukkig hier, zodat ik me niet hoef af te vragen hoe het met haar gaat. Het is tenslotte haar zoon.
Nu snappen jullie waarom ik een tijd stil bleef. Ik ga weer....

zondag 21 augustus 2005

Op het Kattenprikbord geplaatst:

Weerzien met Missy - met foto's
Auteur: margali (---.speed.planet.nl)
Datum: 20-08-2005 16:35

Ik ben een ontzettend gelukkig en tevreden mens!
Vanochtend ben ik op bezoek gegaan bij Ellen en Arie. Zij zorgen behalve voor hun eigen Birmanen en Maine Coons (9 stuks totaal geloof ik), en hun 4 honden, ook sinds kort voor "mijn" Missy.

Mijn moeder, die bij me logeert, was ook mee en heeft heel erg genoten, niet in het minst van de overheerlijke moorkop die ons werd aangeboden.
Ik kon Missy gewoon op de arm dragen hoewel ik toch een vreemde voor haar ben, want weet zij veel dat ik haar geadopteerd heb .... Ik vind dat toch bijzonder voor een katje dat zo lang in de tuinen hier heeft gezworven.

Missy is niet meer "mijn" katje, maar is echt "ons" katje geworden.
Ellen en Arie vinden haar een schatje, en zijn gek met haar. Met een blij hart kon ik zien hoe mevrouwtje - die "Amsterdamse straatkat" - volkomen haar draai heeft gevonden. Ze kan uitstekend opschieten met iedereen, heeft een speciale voorliefde voor Arie, en als er een kat op "haar" plankje in de ren ligt dan krijgt die een paar gedecideerde en bliksemsnelle petsen voor z'n kop als-ie niet vlot plaats maakt....

Kortom: een hele belevenis om haar eindelijk rustig te kunnen bekijken, en te zien hoe een fantastisch leventje deze dame nu heeft gekregen.

Ellen en Arie, ik ben jullie ontzettend dankbaar. Geweldig om dit te mogen zien.









zaterdag 13 augustus 2005

Vanmiddag moest ik na m'n werk in de stromende regen op de fiets naar huis. Grote bos bloemen in m'n hand, waterstraaltjes over m'n rug en andere onnoembare plaatsen, en met een big smile op m'n gezicht... want Missy zit veilig binnen. Misschien ben ik een trut, maar dat hele gebeuren moet echt nog een beetje bezinken. Ik ben er nog erg mee bezig.

Thuis moest ik eerst puinruimen. De darmproblemen van Coco beginnen langzaam te verminderen. Nog steeds flink bloed bij haar ontlasting, maar het wordt steviger. Ze eet beter. Joris heeft vandaag nog niet gepoept. Afwachten maar weer. Ook hij eet veel beter. Ben heeft nergens last van .... hoe bestaat het.

Het weekend is begonnen. Maandag heb ik altijd al vrij, en nu dinsdag ook. Mam moet eerst in Beverwijk naar de kapper gebracht worden, terwijl zij daar opgetut wordt ga ik nieuwe lingerie voor haar kopen, en aansluitend gaat ze met me mee naar Amsterdam voor 10 dagen. We verheugen ons. De rest van die week moet ik nog werken, en daarna heb ik eindelijk een week vakantie. M'n andere weken vakantie komen pas eind september/begin oktober als zusje Ineke uit de USA overkomt met haar man.

Ik kreeg nog een prachtig en vertederend mailtje van Ellen. Met foto's van Missy die 's ochtends gecastreerd was en 's avonds vond dat ze op schoot moest:

"kijk eens hoe ik arie aantrof toen ik gisteravond thuis kwam :) lief he. ze
bleek al bijna de hele avond bij hem op schoot te liggen.
enne missy was vannacht zo stierlijk vervelend keihard mauwen noem maar op,
dat ik haar mee heb genomen naar de slaapkamer. ze heeft dus tot vanmorgen
heerlijk tussen de honden op het waterbed geslapen. verwend mormel is het nu
al"
ellen
ellen en arie
www.catteryvantdekkershof.nl



donderdag 11 augustus 2005

Missy wordt vandaag gesteriliseerd. Ik was gisteravond in gedachten al erg met haar bezig. Ze moet toch nuchter blijven, dus ik hoop dat ze niet zo keihard is gaan schreeuwen....
En ik ben benieuwd wat de dierenarts zegt. Zou ze zwanger zijn? ... Ellen en ik vermoeden van niet.

Ben is gisteravond en nacht rustig gebleven en heeft vanochtend om 6 uur weer een normale plas gedaan zonder nadruppelen. Dus het was weer eens een "incident" .. en dat zal nog wel vaker gebeuren. Niks aan te doen, zoveel mogelijk vocht geven, en duimen dat hij geen stenen zit te bakken in die blaas....

UPDATE MISSY:
Auteur: ellen en de birmanen (---.cable.wanadoo.nl)
Datum: 11-08-2005 19:28

zoals de kop het al aangeeft is Missy vanmorgen door de dierenarts gesteriliseerd. ze heeft in de bench thuis lekker bij mogen komen. nu loopt ze heerlijk door het huis rond. ze heeft 5 hechtingen die er over 10 dagen uit mogen.
alles was goed, ze was niet zwanger, had niet geovuleerd (was dus niet gedekt).
marga is ook op de hoogte dat haar meisje is geholpen en dat ze weer lekker thius is.
ellen

woensdag 10 augustus 2005

Vanavond hebben Ellen en Arie mij een geweldig verjaardagscadeau gegeven.
Missy mag blijven!!!
Ze blijft mijn geadopteerde katje, en ik draag ook de verantwoording voor haar medische verzorging, maar ze mag bij hen blijven wonen.

Missy jij slimmerik je hebt je zo voorbeeldig gedragen .... je hebt je er aardig ingewerkt bij al die Heilige Birmanen en die 4 honden (en hun baasjes niet te vergeten)... je bent met je gat in de roomboter gevallen (zoals iemand op het prikbord treffend zei).

mijn vierde liefie:

dinsdag 9 augustus 2005

Update over Missy:

het gaat heel goed met missy. ze komt uit zichzelf bij je liggen, je mag haar op dr buik aaien, ze eet, ze poept, ze drinkt, ze plast. vanavond heb ik haar voor het eerst horen spinnen. sprong uit zichzelf bij arie op schoot toen hij de hele avond achter de computer zat.
kortom missy heeft haar draai gevonden.
dat kan je ook tegen ilkay zeggen dat het beregoed gaat met haar.
ellen
ellen en arie
www.catteryvantdekkershof.nl

Reaktie van Ilkay op het bericht van Ellen hieronder:

"nu ben ik heel erg blij toen ik het zag kwam er ineens een glimlach :D "

En dat gaf mij weer een glimlach..........

zondag 7 augustus 2005

Bericht op het prikbord van Ellen over de ontwikkelingen rond Missy
(ik kopieer het hier omdat ik het graag op m'n weblog bewaard wil houden):

Auteur: ellen en de birmanen (---.cable.wanadoo.nl)
Datum: 06-08-2005 19:22

gisteravond missy uit het katerverblijf gehaald en in de kittenkooi in de huiskamer gezet. zo kon ze wennen aan de rest van de dieren. ze was echter zo op dr gemak dat ik vanmorgen de deurtjes van de kittenkooi open heb gezet.


summer was erg nieuwsgierig en liep heel voorzichtig bij missy de kittenkoi in


hier was missy uit de kittenkooi en vond 1 van de 4 honden op dr weg. dat vond ze totaal geen probleem. ze loopt er niet voor weg. alleen flair is eng. maar flair is groot en lomp. flair is een golden retriever.


hier ligt ze eind van de middag in de krabpaal te slapen. moe van alle indrukken. je kan aan haar gedrag zien dat ze niet gewend is om binnen te zijn. ze wil maar naar buiten, is bang voor geluiden zoals de wasmachine, droger en stofzuiger. op dit moment zit ze lekker buiten in de ren. de kittenkooi is weer op geruimd. we laten missy lekker los lopen. op een grommetje en blaasje na gaat het zijn gangetje. maar daar bemoei ik me niet mee.
ze gaat wel kopjes geven en komt heel soms uit dr zelf ff langs je been strijken.
kortom missy is binnen en het lijkt allemaal zeer voorspoedig te lopen.
ellen

vrijdag 5 augustus 2005

MISSY ALMINA GEVANGEN EN NAAR VOORBURG: FOTO'S











Gekopieerd van het prikbord (want ik ben gewoon doodmoe en heb morgen ook geen tijd):

Ik kon vanmiddag niet meer reageren na mijn bericht dat Missy zo'n honger had. Alles ging in een stroomversnelling.

De kattenvangster van de Stichting Zwerfkatten Amsterdam kon meteen al komen i.p.v. vanavond 8 uur. Ze had een collega bij zich plus 2 kooien.
De grote vangkooi werd neergezet, voer erin, luikje omhoog met touw eraan, en al meteen hoorden we een buurvrouw op een balkon zeggen: "ik zie haar al".... Wij doken met z'n allen het huis in zodat de vangster alleen met Missy was. En binnen minder dan 2 minuten was de klus geklaard. Missy schrok vreselijk en ging tekeer, maar een deken over de kooi maakte haar meteen stil.

Tussen haakjes: schreeuwen doet ze dus niet meer hoor.....vanaf het moment dat we haar gingen voeren was ze stil. Ze was gewoon aan het verhongeren. Verderop was een vrouw die geen katten heeft, maar wel altijd zomaar een bordje eten neerzette voor alle katten uit de buurt. Deze vrouw was op vakantie gegaan zonder zich te realiseren dat er dan dus geen vervanging was. En vanaf dat moment is Missy gaan schreeuwen van de honger.

Ilkay en ik vonden het bloedspannend, en op de foto's zie je hem trots naast de kooi. Afscheid van de dames van de stichting, en toen het volgende avontuur in de auto. Met de deken half over de kooi konden we Missy goed zien liggen, pootjes onder zich gevouwen, heel rustig naar buiten kijkend. Het deed haar allemaal niks, of we nou 50 of 100 km. reden.

Bij Ellen is ze meteen in haar nieuwe verblijf gezet. En kon ik nog eens goed zien hoe mooi ze was. Leeftijd van 5 maanden die ik geschat had was duidelijk te weinig, maar ik had me vanochtend gerealiseerd dat ik ook alleen maar met grote Maine Coons / Perzen leef.....dus ik heb een vertekend beeld
Ellen heeft haar goed bekeken en schatte haar wat ouder. Ze is echt ontzettend lief, en zowel Ilkay als ik hebben echt een gevoel van pijn dat we haar moesten achterlaten. Wetende dat ze niet beter terecht had kunnen komen. Maar oh wat zullen we dit meissie missen.

Hier nog wat foto's ter aanvulling op de prachtige foto's van Ellen (en Ellen: bedankt dat je me meteen belde over hoe het ging. Daar ben ik erg blij mee)
Iedereen dank die meegeleefd en geduimd heeft.

Ilkay m'n vriend...zonder jou was dit nooit gelukt. Want ik kon op 2-hoog niks beginnen. Je hebt je fantastisch aan alle afspraken gehouden, klokslag 8 uur 's avonds werd Missy's diner geserveerd. Je bent vroeger opgestaan voor haar ontbijt ondanks dat je vakantie hebt. Je hebt het echt geweldig gedaan. Heel hartelijk bedankt.

************************************************************************************

En hieronder het eerste bericht van Ellen op het prikbord, terwijl Ilkay en ik doodmoe maar gelukkig weer op de terugweg naar huis waren:

vanmiddag is bij Marga en Ilkan Missy gevangen. vervolgens hebben marga en ilkan missy bij ons gebracht. missy is een erg mooi en lief poesje van een maand of 7 oud.
ze heeft een heel blikje gourmet op en viel ook gelijk aan op de harde brokken.
ik stond eigenlijk in 2strijd. zal ik gelijk met haar naar de dierenarts gaan of wachten tot maandag? ik ben vanavond maar gegaan. gewoon om te laten kijken of ze misschien al gechipt had geweest.
ze was dus niet gechipt. inmiddels heeft ze wel een chip en is ze ingeent en ontwormd. donderdag de 11e moet ik haar brengen om 9 uur en dan wordt ze gesteriliseerd.
ze zit nu weer in het katerverblijf. maar ik denk dat ik haar zaterdag introduceer bij mijn katten.
de schoonmoeder van de dierenarts assistente zat ook in de wachtkamer met haar katten en zij zoekt nog een poesje. dus wie weet. ik hou jullie op de hoogte.
ellen



woensdag 3 augustus 2005

Na m'n mislukte poging om het schreeuwende poesje te vangen had ik me erbij neergelegd dat we voorlopig nog even haar geschreeuw zouden moeten aanhoren. Ik had Ilkay een grote lading voer gegeven, en gisteravond ging hij blikvoer en brokjes neerzetten. Ik kon het hele tafereel vanaf m'n balkon gadeslaan.

Uiteraard kwam er bliksemsnel een zwarte kater bijzitten die niet tegen te houden was, Hij kreeg omwille van de rust ook wat te eten, en Ilkay bleef erbij staan. Al snel kwam Poesje tevoorschijn, en begon - op haar favoriete plekje - nog een beetje schichtig te eten. Ilkay negeerde haar, bleef bezig met de zwarte kater die wou kroelen, maar liep wel steeds een paar pasjes richting Poesje. Ze keek wel, maar bleef zitten. De zwarte kater fungeert hier een beetje als geruststelling denk ik: met hem gebeurt niks, dus met haar ook niet. Als dit zich vaker herhaalt zal ze meer aan Ilkay wennen en zich veiliger voelen....

Gisteravond laat hoorde ik haar nog schreeuwen, zag dat Ilkay vanaf z'n balkon omiddellijk ging kijken. Maar voor mij was het te donker. Vannacht toen ik Benneke voerde hoorde ik haar niet, en nu ik opgestaan ben ook niet.
Ik hoop dat dit betekent dat ze eindelijk geen honger meer heeft ??? Of ze nou wel of niet krols is/was ??? het blijft een vraagteken.
Ik mis haar nu, maar ben tegelijk blij dat ze even rust heeft.......

VERVOLG:
Ik werd op m'n werk steeds onrustiger.
Had Poesje vannacht dus niet gehoord, en vanochtend niet. Begon me af te vragen of iemand haar in frustratie over het constante door merg-en-been gaande geschreeuw iets had aangedaan.
Ben net thuisgekomen en heb m'n helper Ilkay meteen gebeld. Zoals altijd zat hij aan z'n computer vastgeplakt ....

Alles is in orde, ze was vanochtend komen eten samen met de zwarte kat. Ze hebben de helft laten staan, dus misschien is Ilkay iets te gul met voer.....maar dat hindert even niet. En .... hij heeft haar niet meer horen schreeuwen.

Er zijn verschillende mogelijkheden
1. ze was toch niét krols, maar schreeuwde van de honger
2. ze was allebei, maar door haar te voeren is de krolsheid verdwenen?

UPDATE: :

donderdag is de grote dag: op die dag krijgt Poesje geen eten, en wordt ze hopelijk 's avonds rond 8 uur gevangen door Jans, de kattenvangster van de Stichting Zwerfkatten Amsterdam (die dus géén hokken vrij heeft, net zo min als de andere asiels in Amsterdam).
Vervolgens wordt ze aan mij overhandigd, en rijden Ilkay en ik met Poesje naar Voorburg.

Daar krijgt mevrouwtje de beschikking in haar eentje over een schitterend katerverblijf plus buitenren, van waaruit ze - geisoleerd - de andere katten van de Cattery kan zien. Ze wordt door de dierenarts nagekeken, geënt, ontwormd, en gechipt. En dan z.s.m. de sterilisatie (bv. een weekje na de enting).
Als ze helemaal gezond is mag ze bij de andere katten en honden, kijken hoe dat gaat. En wordt er een ander adres voor haar gezocht.

De stichting is heel blij met deze oplossing (ik ben trouwens donateur geworden) en kon daarom ook al snel hulp bieden ook al hebben ze het razend druk.

Dus: begin maar met duimen...... ik hoop zo dat het lukt.

dinsdag 2 augustus 2005

Ik werd door de turkse familie met open armen ontvangen.
Oudste zoon en dierenliefhebber Ilkay zette een stoel voor me in de tuin van hun buren (want daar zat poes het meeste). Die buurman kwam er ook bij, en vond het ook allemaal prima, en zat steeds mee te gluren Alles trok zich vervolgens terug en ik zat rustig in de tuin met een bak tonijn.

Na 3 kwartier zag ik Poesje. Heel jong, ik schat 5 maanden. En toch inderdaad zo te horen krols. Mogelijk krols voor de eerste keer, en hebben we haar daarom niet eerder gehoord. Ze is wel overal gesignaleerd de afgelopen weken.
Ze at op een gegeven moment van m'n vingers, maar toen ik haar na zo'n 6 hapjes wou pakken glipte ze weg....ik ben ook een stijve hark helaas, met slechte rug en benen, en zij is watervlug.
Ze is daarna nog wel teruggekomen, heeft weer van m'n vingers af gegeten, maar schoot steeds weer terug..... Even later keerde ze zich om en verdween. Ik hoorde haar tuinen verderop weer schreeuwen. Ze is schichtig dus, maar niet wild.

Ilkay en ik zijn samen naar de stichting zwerfkatten amsterdam gereden. Vangkooien heeft geen zin: daar is ze te klein en licht voor. De stichting zit overvol, maar vindt gelukkig dat dit poesje opgenomen hoort te worden. Poesje is nu op een wachtlijst gezet, en komt hopelijk over 2 weken aan de beurt voor de kattenvangster. Intussen moet Ilkay op vaste tijden en een vaste plek gaan voeren. Hij is 14, maar een doordenker. Zei opeens in de auto: "ja, het gaat wel om een leven".... en later toen we van de stichting wegreden: "ik heb heel veel geleerd...."

maandag 1 augustus 2005

Vandaag was de 5e dag (en nacht) dat ik het geschreeuw hoorde bij ons achter in de tuinen. Het is zo'n afgesloten achtertuinencomplex, omgeven door etagewoningen. Ik zit op een 2e verdieping en heb daar dus geen toegang. Bovendien was het geschreeuw niet aan mijn kant van de tuinen, maar de andere kant, bijna onzichtbaar door bomen.
De eerste dagen dacht ik aan een krolse kat ...maar het klonk daar niet naar. De laatste dagen lijkt het er meer op dat ze gewoon naar binnen wil en honger heeft.
Iedereen is op vakantie, en bovendien zijn de woningen achter mij voor bijna 100% bewoond door mensen die meestal nauwelijks nederlands spreken. Veelal turkse en marokkaanse gezinnen. Niet snel geneigd om op een schreeuwende kat te letten.

Vandaag was ik het zat. Ik heb aangebeld bij mijn achterburen. Er zit daar een jongen doorlopend achter een computer, en als ik achter mijn pc hier zit kunnen we bij wijze van spreken naar mekaar zwaaien Hij bleek de zoon des huizes te zijn. Jaar of 15, aardige jongen die onmiddellijk wist waar ik het over had. Vader kwam erbij, zoon vertaalde.
Ik legde uit dat de kat volgens mij in ieder geval gewoon honger had. En misschien ook krols was. Poes mocht heus wel bij hun binnen, werd me verteld. Vind ik geen oplossing want de buitendeur staat meestal wagenwijd open, en dan vliegt ze aan de voorkant de straat op en is ze nog veel onveiliger. Maar dat heb ik nog maar even niet gezegd.

Dat het een poes is weet ik bijna zeker: ik heb haar gezien: prachtig schildpadje, met witte bef en voetjes. Heel erg rank en hoog op de pootjes. Ik heb haar vanavond beter kunnen bekijken, want ik heb aan de zoon een blik voer gegeven (Hill's a/d notabene want anders had ik niet) . Steeds als ze begon te schreeuwen ging zoonlief naar buiten om haar te roepen. Uiteindelijk heeft hij het voer neergezet en is naar binnen gegaan, om vervolgens vanaf het balkon daarboven te kijken hoe ze het uiteindelijk vond en opat. Ze heeft 2x eten gehad. En was meteen veel rustiger. Ik heb haar een keer goed kunnen zien, en weet nu dat ze ook al vaker bij ons beneden heeft geslapen in de tuin. Maar daar komt ze niet meer.

Morgen ga ik meer voer naar de achterburen brengen, en proberen om haar te vangen. Ze is heel lief en niet schichtig. Dus misschien lukt het mij. Heb al contact met de dierenambulance gehad: asiels zitten over- en overvol, en ze mogen alleen dieren meenemen die gevaar voor het verkeer vormen, of gewond of ziek zijn. Als ik haar gevangen heb ga ik toch bellen: hopelijk komen ze dan om haar even na te kijken, en wat mij betreft is uithongering ook een reden voor opname in een asiel.
We zullen zien ....
Ik ben in ieder geval beroerd van binnen. Arm beestje. Waarschijnlijk weer een geval van buiten in de tuin kwakken, deur dichttrekken en lekker op vakantie gaan....