MARGALI'S WEBLOG

 Mijn foto
Naam: marga

zaterdag 30 juli 2005

Vandaag verhuizen mijn lieve buurtjes: Hella en Peter, met kinders Joris, Bente en Melle. En....Harrie de rooie kater, de aanloop-wegloopkater. Hij is er nog steeds. De afgelopen weken, na zijn ontsnapping en terugkeer , hield iedereen z'n hart vast of het zou lukken hem binnen te houden. Met een druk gezin, op een trappenhuis, met 2 kleine kindertjes, viel dat niet mee. Harrie lag werkelijk constant op de loer om een spurt te nemen, bliksemsnel naar beneden. Waarom hij niet snapt dat hij op een zo drukke doorgaande amsterdamse weg niets te zoeken heeft ???

Vanochtend vroeg regende het nog pijpestelen, maar nu is het droog, staat de verhuiswagen voor, en zit Harrie veilig op het balkon. Het takelen is begonnen. Als allerlaatste gaat Harrie morgen het pand verlaten en wordt hij weer met het gezin in Haarlem verenigd. Dus nog even duimen dat alles goed blijft gaan. Aandacht is er wel voor Harrie: de kinders moesten vanochtend getroost worden dat Harrie echt z'n mandje, kattenbak en eten en drinken bij zich mocht houden tot morgen.


Kleine Melle (dat blonde krullenkopje onderaan het touw) helpt mee met takelen: hij regisseert alles en staat als een volleerde verhuisman naar boven te schreeuwen dat de volgende lading naar beneden kan....


Update: volgens mij is Harrie vanmiddag samen met de laatste lading toch ook vertrokken naar Haalem. Ik denk dat ze hem niet konden missen en hem hier niet alleen nog een hele nacht wilden laten zitten.
Lieve Harrie, het ga je goed daar in Haarlem!!! Pas goed op jezelf!

Speciaal voor Christel (lief dat je ernaar vraagt): Ben is precies 24 uur stil geweest, met een soort bedeesd klein piepje i.p.v. een luide kreet. Ik moest dus goed opletten als hij wilde eten, want hij waarschuwt mij door hard te miauwen. Na die dag was het plotseling weer gewoon de grote kat met een grote mond ....
En ... je vraagt er zelf naar: inderdaad eet hij momenteel weer niks. Duwt niet eens zijn neus in de brokjes om eens te ruiken. Dus ik geef hem extra spuiten... Tot nu toe lukt dat vrij goed, dus hij is nog niet zo beroerd als de vorige keer. Vreemd hoor, vroeger had hij geen last van de warmte.

Zusje Ineke komt op 29 september aan in Nederland, met haar man. Ze blijven 2 weken. Ik had daarom al 2 weken vakantie geclaimd begin oktober. Maar ga nu toch proberen om in augustus nog een weekje te krijgen.....mam zou nog graag een keertje naar het strand van Zandvoort willen. Lekker luxe op een ligbedje liggen. Vorig jaar kwam er niks van, maar nu ga ik het proberen (joost mag weten hoe ik haar uit die ligstoel overeind moet krijgen....maar goed, sterke mannen genoeg op het strand). Ze vond het altijd zo heerlijk daar, onder de parasol, appeltaart met slagroom en koffie, lekkere broodjes......

maandag 25 juli 2005

...uhhh ...nu kan-ie opeens niet meer miauwen..... en dat voor een kater die normaal gesproken de hele buurt bij mekaar schreeuwt. Keelontsteking???
Ik geef het op..... grrrrr
(maar ik mag hangen als ik meteen weer naar Liesbeth ga rennen....ik wacht wel eens eventjes af. Intussen lekker rustig)

Hier verharen de katten inderdaad ook vreselijk. Ik kam ze iedere dag, hoewel dat bij Ben niks voorstelt met die vettige vacht. Hij weigert om zich te laten kammen. Ik ben nu regelmatig gewoon aan het knippen.

Nee ik denk niet dat Ben's probleem een haarbal was. Hij heeft 1 keer pasta gehad, maar daar reageert hij meteen weer supergevoelig op: eet de rest van de dag niks meer. Nee, het was ordinaire poep. Als je vanaf maandagnacht tot vrijdag niet gepoept hebt dan ga je daar last van krijgen. Vrijdag wat keutels, zaterdag een dun drolletje en YESSS zondagochtend een giga mensenformaat-drol....dankzij extra lactulose. Dus dat probleem lijkt zich op te lossen.

Vanaf vandaag breng ik niet meer dagelijks verslag uit aan mijn dierenarts. Ik zal Ben's gewicht goed in de gaten houden. Heb online een weegschaal gekocht die op 50 gram nauwkeurig weegt. Nu nog meer eten........

vrijdag 22 juli 2005

't Gaat nog niet zo lekker....
Ben eet wel, maar niet echt voldoende. Spuitvoer gaat er nu weer vrij goed in, dus dat is een goed teken. Het grootste probleem op dit moment is weer eens constipatie.

Vanochtend om 6 uur heeft Joris gepoept, daar stond ik met m'n neus op. Maar er lag nóg een hoopje keutels, en van wie was dat dan? Het zag er niet uit als Coco's gebruikelijke hoopje (en stinken deed het niet meer want te oud). Ofwel Ben heeft nog steeds niet gepoept sinds de nacht van maandag op dinsdag, of hij heeft een stel keutels gemaakt, en dan is dat ook geen goed nieuws.

woensdag 20 juli 2005


Mam is weer terug, naar een nieuwe koelkast, en een anders - handiger - ingerichte keuken. Het was even hard werken, maar ze is heel tevreden met het resultaat. De ontsteking in haar teen door een ingegroeide nagel is verholpen door een pedicure die ik hier aan huis heb laten komen. Tot haar verrassing vond ze het heerlijk, en een echte verwennerij. Dus dat probleem ook opgelost, want ik zat al meer dan een jaar te zeuren dat er een professional op die voeten moest worden losgelaten.

Hoe gaat het met mij......ik weet het niet. Moe. Kom 's nachts soms nauwelijks aan slapen toe. Ben maakt me steeds wakker voor eten, maar als hij krijgt hoeft hij niet. Afgelopen donderdagavond ging hij echt in honderstaking. Vanaf vrijdag at hij bijna niks. Spuiten a/d kreeg ik er bijna niet meer in, met een luid gegrom bij de derde spuit. Tegenwoordig trek ik me daar niks meer van aan. De sufferd snapt niet dat hij die spuiten juist keihard nodig heeft als hij zich niet goed voelt, maar weigert ook dat. Een keer ging hij niet alleen grommen maar ook blazen...shit wat voel ik me dan hulpeloos en ellendig. Hij rende ook hard weg als hij me aan zag komen. Verstopte zich onder m'n kampeerbedje (maar vergat dat hij z'n lange staart binnenboord moest trekken, dus ik zag hem al snel :-) )
Hij is ook afgevallen: 300 tot 500 gram.

Liesbeth heeft over Ben gesproken (ze blijft voor hem zoeken) met een of andere specialist, die onderzoek doet naar katten met Idiopathische Hypercalcaemie. Deze specialist vond Ben een typisch voorbeeld. Er schijnen over de hele wereld 700 katten met dit probleem te zijn (er zijn er natuurlijk veel meer, maar die 700 zijn geregisteerd) en die worden nu zo goed mogelijk gevolgd. Er zijn al wat dingen geprobeerd, met nog niet veel succes heb ik begrepen. Deze specialist zou nog contact met Liesbeth opnemen.....misschien kan Ben meedoen aan dat onderzoek. Op die manier blijven we een beetje op de hoogte van de nieuwe ontwikkelingen (mits er niet allerlei stressvolle onderzoeken gedaan moeten gaan worden, want dat wil ik hem niet aandoen). De vooruitzichten voor dit soort katten is niet rooskleurig: calcium blaasstenen zijn bijna onvermijdelijk, met mogelijk nierstenen in een latere fase. Nou ja: die ERD-test was weliswaar goed, maar ik wist diep in m''n hart natuurlijk wel dat Ben toch niet jofel in elkaar steekt...

Vandaag is hij weer een beetje gaan eten. Gelukkig. Het is niet meer warm, en afgelopen nacht heeft hij gepoept. Mogelijk heeft dat allemaal een rol gespeeld, samen met een misschien net op dat moment erg hoge calcium. Het blijft raden.

Ik ben erg lekker afgevallen. Gisteren moest ik Ben wegen (eerst met hem in m'n armen, en dan minus mijn eigen gewicht), en ik was zo gefocust op zijn gewicht dat ik niet eens in de gaten had dat ik voor het eerst onder de 70 kilo ben gekomen. YESSSSSSS: bijna 15 kilo kwijt! Op het fotootje hierboven ben ik nog net niet aan het afvallen.....

dinsdag 12 juli 2005

Vorige week maandag - na de hittegolf - bracht ik mam terug naar huis. Maar toen ik gistermiddag bij haar kwam voor ons gezellige zondagmiddagje, met 2 zelfgekookte maaltijden bij me, kon ze weer mee terug naar Amsterdam.....Want terwijl zij boven haar middagslaapje deed was haar koelkast kapot gegaan. En aangezien zelfs ik niet op zondagmiddag een nieuwe koelkast uit m'n mouw schud, bleef me niks anders over dan haar mee te nemen. Het leek net of ze niet weg geweest was......

Vanmiddag een nieuw apparaat gekocht en dat wordt zaterdag bezorgd. Kan ze maandag weer naar huis...Heen en weer, heen en weer......
Vanmiddag zei ze dat ze zat te overwegen om hier maar in te trekken. Ik heb haar gezegd dat een kapotte koelkast geen goede beweegreden is. Dat probleem wordt gewoon opgelost, en dan kan ze verder gaan proberen hoelang ze het nog redt. Maar het moment nadert.....

zaterdag 9 juli 2005

Hé mevrouw ....riep een allochtone jongeman met zwaar accent die me voorbij fietste......uw fiets danst !! Doelend op de enorme kronkel die er in m'n frame zit waardoor ik slingerend toch naadloos rechtdoor rijd. We moesten allebei lachen. Feit is wel dat m'n fiets deze kronkel kreeg dank zij hangende jongeren die er op zitten terwijl hij in het rek gestald staat. In de enige invaliden-fietsenparkeerplaats die er in Amsterdam bestaat volgens mij. Ontworpen door een technisch mannetje van het stadsdeel: als ik weg ben, sluit een stang de plek af zodat niemand anders er kan staan. Ik ben daar ontzettend blij mee, maar nu met de renovatie van de straat is het rek verplaatst naar de overkant waar veel kinderen en jongeren wonen. En dus gaat m'n fiets nu langzaam naar de filistijnen. Ik moet nog een half jaar wachten voordat ik m'n plek voor de deur weer terug krijg.

En vanochtend....vanochtend gebeurde iets heel lulligs.
Zie hier het slachtoffer:


Ik moest hoognodig Joris z'n nagels knippen. Dus m'n contactlenzen uit want anders moet ik er een leesbril bij op, en dan zie ik niet goed genoeg. Nou....ondanks dat gaf ik dus toch per ongeluk een knipje in z'n voetkussentje. Hij piepte (niet eens zo heel erg), en ik stopte onmiddellijk natuurlijk. Maar het begon toch meteen te bloeden: voetkussentjes zijn zo kwetsbaar. Ik voelde me doodongelukkig....arme knul. Ik heb waarwschijnlijk alleen maar een velletje gepakt, maar ja...da's al erg genoeg. Je ziet niets aan z'n lopen, en hij laat ook geen bloederig spoor achter op m'n witte beddegoed, dus het zal wel meevallen. Hoop ik.

zaterdag 2 juli 2005


Dit was de week van Harry.....
Een paar maanden geleden stond er bij mijn buren (pand naast het mijne, ook 2-hoog) een rooie kat voor de deur, smekend om mee naar binnen te mogen. Broodmager, vies, duidelijk een zwerfkat, die echter wel mensen gewend moest zijn. Eerst werd gedacht dat het een poes was, en werd door de kinderen dan ook Mevrouw Poes genoemd. De dierenarts merkte fijntjes op dat mevrouw toch echt een meneer was, dus werd het Harry.... De kleintjes (2 kleine blonde krullebollen) vonden "árry" heel lief, en Harry werd een niet meer weg te denken onderdeel van het gezin. Wel probeerde hij steeds weer te ontsnappen, niet omdat hij het gezin niet zag zitten, maar omdat dat nu eenmaal in Harry vastgebakken zit.....een 2e verdieping is ook een groot verschil met een zwervend bestaan op straat.

Afgelopen woensdag slaagde Harry erin om de buitendeur uit te glippen. Het was ook bijna onvermijdelijk: een druk gezin met 3 kinderen, waarvan 2 heel kleintjes die iedere dag met hun fietsjes de straat op moeten. Ik ging 's ochtends de deur uit en zag Bente en Melle met dikke tranen, hun moeder overstuur op blote voeten in nachtkleding, bril op en haren recht omhoog..... oudste zoon plus een andere buurvrouw achter Harry aan. Hij had zich onder auto's verstopt, liet zich niet verleiden om te komen, en rende als een speer de hoek om, richting tuintjes in de straat hierachter. Alles overstuur, ik ook. Harry weg !!! "Die komt nooit meer terug.....de rotzak! de ondankbare !"

's Middags uit m'n werk zag ik een kattenbedje in het portiek bij de buren: Harry was dus niet terug... Ik ging m'n eigen katten voeren, en toen weer met de fiets de straat op. Zoeken..... alles wat ik zag waren honderden plekken waar hij weg kon kruipen, tuinen in, onbereikbaar. Die avond begon het te regenen.....ook dat nog. Arme Harry! Ik betrapte me erop (later bleek de buurvrouw hetzelfde gedacht te hebben) dat ik wou gaan kijken of Harry teruggekeerd was en in het mandje lag te wachten...ik hield me in. Ging naar m'n werk met een rotgevoel. Arme Harry, arme buren.....
En toen kwam er rond 10 uur een email, juichend! Harry had bij buren 2 panden verderop aan de deur staan janken. En liet zich rustig oppakken en weer thuisbrengen. Vies, wankel op de poten, onder de olie. Hij had dus weer de weg terug gevonden, en zich maar 2 deuren vergist. Knappe kat!

En nu maar bidden dat iedereen nóg beter gaat opletten (want écht: de kleintjes riepen steeds "pas op árry !! deur dicht!!!" ) en dat hun verhuizing over 3 weken naar een eensgezinswoning met tuin in een rustige Haarlemse buurt ook door Harry meegemaakt mag worden.
Harry, op de foto net zo vaag en schimmig als z'n verleden....