MARGALI'S WEBLOG

 Mijn foto
Naam: marga

dinsdag 31 mei 2005

Sinds zaterdag is mijn moeder weer terug naar haar eigen huis. Een hele schok voor haar, ook al was het haar eigen keuze. Deze week heb ik vrij genomen zodat ik iedere ochtend naar haar toe kan om haar op dreef te helpen, en voor haar te koken. Vooral ook schoonmaken om alle spinnewebben te verwijderen....shit, vandaag wil ik de kelder doen, en ik ben zo bang van die enge langpoters. Vooral van die vette kruisspinnen, maar hopelijk zijn die er nog niet...

De afgelopen week was voor de katten moeilijk. Joris had een klein beetje last van een dip na de vaccinatie, maar dat kan net zo goed door de warmte gekomen zijn. Coco fladderde overal huppelend door heen....die schat is niet stuk te krijgen (ik heb dit niet gezegd).....

Ben was dus ronduit heel beroerd: nadat ik afgelopen woensdag bij Liesbeth hoorde dat hij een flink stuk poep in z'n darm had heb ik de lactulose verhoogd. Dat werkte: hij poepte vrijdagnacht een gigantische dikke drol van zeker 25 cm, en nog een keer zondagavond. Grote opluchting.
Door de warmte, die constipatie en de vaccinatie stopte hij echter weer bijna met eten. Hoeveelheden van 14, 17 en 18 gram op een hele dag, is dus eigenlijk niks. Bijvoeren met wat meer spuiten a/d resulteerde in enorm gegrom. Ik dacht: "moet ik me hier nou door laten intimideren? of zal ik even doen alsof ik niks hoor en eventueel later mijn houding herzien als het te link wordt? .. Ik koos voor het laatste, en het werkte. Ik kreeg ondanks gegrom (en soms geborrel als hij bleef grommen terwijl ik spoot) alles er toch in.
Gisteren telefonisch overlegd met Liesbeth, waar Ben bij zat. Afgesproken de dosis lactulose weer te verlagen (mogelijk krijgt hij toch buikkrampjes erdoor), en anders toch weer een eetlustopwekker hoewel we dat allebei niet willen.... Zoals vaker leek Ben het gehoord te hebben, want gisteravond was het resultaat opeens 43 gram.

Ik ben hier dus nog even hartstikke druk, probeer mails bij te houden. Mocht ik iemand vergeten, mail me asjeblieft opnieuw.

donderdag 26 mei 2005

Vanochtend, terwijl ik even achter m'n computer zat, merkte ik dat Ben een probleem had. Gisteren had ik al gezien dat hij 2 keer achter elkaar op de bak ging maar Ben heeft behalve van zijn nieren ook last van calcium-oxalaten in z'n blaas. Dus ik dacht dat er een gruisje in de weg zou zitten. Daarna bleef hij rustig. Ik hield alle kattenbakken brandschoon, en kon zodoende zien dat er toch wel een flink aantal pootafdrukken in het gladgestreken grit stonden, zonder dat ik plas of poep vond.
Dus mijn alarmbellen rinkelden.

En vanochtend was het dus mis. Miauwen, zo'n 5 keer op de bak zonder resultaat, en toen uiteindelijk een heel klein drupje. Nu kan het zijn dat hij al eerder een plas gedaan had, en nog na-aandrang had. OF hij kon niet plassen.
Meteen (het was nog maar 7 uur) een mail naar m'n diernarts gestuurd (ik ken ze een beetje)en nog vanuit hun huis planden ze ons in voor 9.45 uur.

En dus zat ik voor de 2e keer deze week bij de dierenarts. Afgelopen maandag was ik al met alle 3 katten tegelijk geweest voor entingen, ontwormen en complete check. Mogelijk heeft hij toch door de stress van dat bezoek een beetje last gekregen.
Onderzoek wees namelijk uit dat zijn blaas prachtig aanvoelde, soepel en leeg. Maar er zat een flinke drol vast. Ben had toch echt steeds in de plashouding gezeten - staart naar buiten, kop binnenboord (poepen doet hij andersom) - maar die drol heeft waarschijnlijk op z'n blaas zitten drukken waardoor hij dacht te moeten plassen. Hij perste ook niet echt.
In plaats van 2x 3ml lactulose krijgt hij nu 3x 3 ml lactulose. Dat is enorm veel (probeer dat zelf asjeblieft niet uit) maar Ben is een grote Maine Coon, en hij kan veel hebben. Hoewel ik hoop dat dit niet net te veel wordt, anders krijgt hij buikkramp. Maar die krijgt hij ook van constipatie.
Het is nu wachten op ......POEP !!!!

Hij doet het weer! Ene aardige Jonathan van Enetation bekende dat hij tijdens onderhoud een server had opgeblazen, en dat daardoor bij mij geen reaktie-mogelijkheid meer was.

woensdag 25 mei 2005

Jammer, maar er is zo te zien maandagnacht iets kapotgegaan: mensen jullie kunnen niet meer reageren op m'n berichten. Ik heb al gemaild naar Engeland, maar geen idee of dat iets uithaalt. Aan mij ligt het niet in ieder geval. Ik had het te druk met slapen en heb niks veranderd. Even afwachten maar.

dinsdag 24 mei 2005

Enerverend ochtendje. Vorige week stond er op het kattenprikbord een draadje over entingsschema's. Waardoor ik me realiseerde dat ik nu echt een afspraak moest maken voor m'n 3 katten. En dat was vanochtend.
Om 6 uur op, meteen even buiten kijken en warempel: er was een open plek voor de deur. Met rechtovereindstaande haren (ik heb sinds 2 weken een punk-kapsel) in een joggingbroek naar de straat hierachter gesjeesd (voor zover ik dat kan)om m'n auto op te halen en voor de deur te zetten. Fase 1 geslaagd. Vervolgens katten gevoerd en vooral gedaan alsof er niks aan de hand was. Toch had Ben iets in de smiezen en dus Coco ook.... dus die doken onder m'n bed (Joris trekt zich nergens iets van aan en denkt altijd dat niks voor hem geldt...)
Mam uit bed genodigd met een ontbijtje en een kop koffie. Ze was helemaal zenuwachtig en wou niet zien hoe ik de katten in hun manden zou stoppen. Dus mam eerst weer terug naar bed, en toen een voor een - met Ben als eerste - alles tevoorschijn gehaald en in de keuken opgesloten. Vervolgens alle manden in de hal en inpakken maar. Het was echt een weldoordachte en van tevoren geplande operatie.
Grappig trouwens dat de katten stil bleven onderweg, behalve toen we de tunnel indoken. Dat gaf protest: al de lichtjes en dat kedonk-kedonk-kedonk....vonden ze maar niks.

We waren er veel te vroeg maar ik kreeg van Danielle een heerlijke kop koffie en uiteindelijk waren we als tweede aan de beurt. Ik had een check-briefje gemaakt. Alle chips bleken nog te werken, alle katten mochten gent worden, meteen ontwormd met Milbemax (1 heel klein pilletje i.p.v. die grote Drontal pillen waar je er ook nog anderhalf van moest geven geloof ik), en alle nagels zijn geknipt.

Coco's knieschijven gecontroleerd: inderdaad iets los, maar niet zo dat ze ontsporen. Dus als ze misspringt (wat nog wel eens gebeurt) dan is dat niet omdat ze uit het spoor lopen. Waarschijnlijk wel achter die knieschijven wat sneller slijtage.

Joris zijn longen klonken op dit moment vrij goed. Beetje meer tandsteen, maar dankzij Liesbeth's nagel nu dus wat minder. Als een witte jas al naar Joris kijkt begint hij te grommen, dus het werd echt gezellig. Toen zijn nagels geknipt moesten worden werd Joris pas echt boos. "Als jij nou even zorgt dat hij niks ziet....." zei Liesbeth nog. Och, dacht Joris, dan grijp ik gewoon het eerste stuk vlees dat ik voor m'n ogen krijg.... Dus het nagels knippen kwam mij te staan op een stevige beet (nu blauwe plek met bult)in m'n pols zodat Danielle eraan te pas moest komen. En toen was hij still....de lafbek.

Ben is van 7.2 naar 7.6 kilo gestegen....nog nooit is hij zo zwaar geweest. We zijn zeer tevreden. Omdat Joris gromde, ging Ben ook grommen uit solidariteit. Bovendien wriemelde hij heen en weer met dat grote lijf en die lange poten....mijn idee om nog wat klitten weg te scheren kon ik op m'n buik schrijven. Een eerlijk gezegd had ik het ook wel gehad.
Liesbeth heeft in bijna 3 kwartier alles weer grondig nagekeken, alle handelingen geweldig laten verlopen, en tussendoor konden we ook nog gezellig even kleppen over nieuwe kapsels, nieuwe tests, nieuwsbrief van de praktijk etc. Haar man Herman had mijn bestelling voor voer al klaarstaan en hielp me naderhand om de hele menagerie weer naar de auto te brengen. Einde oefening.



We kunnen weer vooruit:

zondag 22 mei 2005

Toen mam en ik thuiskwamen uit Beverwijk vond ik voor de deur een werkelijk schitterend boeket. Van de verzorgers van Amitsa, het kleine kitten in Israel.
Wat voel ik me vereerd, en wat geniet ik van de prachtige kleuren en vorm.
Lieve mensen, ook van hieraf: bedankt. En geef Amitsa een knuffel van me.

De foto doet niet helemaal recht aan het boeket maar ik ben niet zo'n goeie fotograaf.



en op speciaal verzoek van Miranda (hopelijk ken je deze nog niet?)

dinsdag 10 mei 2005

Ik ben moe. Het minderen van de Tegretol levert problemen op. Ik sta nu sinds anderhalve week op 750 mg per dag, en ik krijg waarschuwings-pijnscheuten. Moet vooral niet denken dat alles weg is...het zit er nog. De tandarts had me gewaarschuwd dat de ontsteking in m'n kaak - die waarschijnlijk grotendeels de oorzaak voor m'n aangezichtspijn is - nog wel een jaar nodig zal hebben om te genezen. Dat leek mij erg lang, maar hij zal wel gelijk hebben. Bovendien vraag ik me af of hij wel echt alles behandeld heeft. Ik heb nu zo'n gevoel dat er ergens nog iets zit....maar ja, je wordt natuurlijk zo paranoiede als de pest. Rustig doorgaan, en mijn leeftempo maar weer omlaag schroeven. Jammer want ik had net lekker zo veel energie gekregen.

Afgelopen weekend heeft Ben me bezig gehouden: hij poepte niet. Dus ng meer lactulose, en wachten.....wachten....wachten.... Uiteindelijk zondagochtend ging hij in de poephouding - kop uit de bak - en ik haalde opgelucht adem. Hij stoof uit de bak, rende een paar verplichte rondjes door het huis met de nodige oorlogskreten, en kwam toen terug naar de poezenkamer, waar ik nog steeds zat te typen. Ik hoorde gekrabbel: er bleek een drolletje op de grond te liggen. Kan gebeuren nietwaar.
Door ervaring wijs geworden voelde ik ook nog even aan z'n broek. Er bungelde inderdaad ng een keuteltje aan, dus Ben opgepakt en samen de keuken in (onze behandelruimte voor pillenslikken, spuiten, dwangvoeren etc.). Keutel bevrijd, en toch voelde ik ng iets raars... mijn Benneke kennende wist ik het al snel: er stak een stukje van een kunstzijden blad van de CatPalace klimboom uit z'n kontje. Dus zachtjes trekken, en ook deze bevalling verliep met succes. 't Is toch knap lastig dat hij steeds aan die blaadjes vreet. Ik kan geen kattengras laten staan want Joris mag dat niet hebben. En Ben denkt gewoon "och, het is groen, dus het zal wel goed zijn...." hoewel katten volgens mij kleurenblind zijn, maar Ben natuurlijk niet :-)

vrijdag 6 mei 2005

Amitsa ontwikkelt zich razendsnel. We worden dagelijks op de hoogte gehouden, en ik geniet van de foto's. Ik kan het niet laten om jullie mee te laten kijken. Dit kleine kriebeltje en haar verzorgers verdienen een beetje extra publiciteit :-)



Met mijn broer gaat het wat beter. De afgelopen week (maar het is pas donderdag, dus ik zeg het zachtjes....) hoefde ik niet naar hem toe om te helpen. Hij kon zelf weer de draad een beetje oppikken, en de gebruikelijke huishoudelijke hulp 2x per week lijkt nu even voldoende. Het gaat heel moeizaam, maar het lukt. De dagelijkse hulp heeft hem blijkbaar een duwtje in de goede richting gegeven. Hij kan ook iets beter slapen dankzij een ander antidecubitusmatras, en hij krijgt een andere technisch adviseur die opnieuw gaat kijken naar een geschikte zitting voor zijn electrische rolstoel.
Meteen heb ik het gevoel alsof ik in de vrije tijd zwem....grappig is dat.

Iets totaal anders:
Ik moet hier eens vragen (hoewel ik waarschijnlijk geen antwoord krijg omdat er volgens mij geen mannelijke lezers zijn hier) hoe het toch komt dat als een man met z'n baby in het wandelwagentje gaat wandelen, dat hij dan de wagen maar met n hand vasthoudt. Bijvoorbeeld linkerhand in rechterhoek van de beugel zodat hij eigenlijk nst de wagen loopt. Alsof hij niet echt bij die baby hoort....
Ik zie dat echt heel vaak als ik 's ochtends naar m'n werk fiets. Curieus toch?

Vandaag is Alice vertrokken naar de USA. Naar mijn zussie!!! Alice heeft indertijd contact met mij gekregen n.a.v. een gruiskat van haar. We bleven mailen, en samen hebben we later Elwood opgehaald uit het asiel, de prachtige kater die zo tragisch overleed. Hier is de link naar de pagina die ik over hem maakte..
Alice heeft een heel leuk contact gekregen met mijn zus, en nu gaan ze samen 2 weken optrekken. De bofkont.... Alice en Ineke, als jullie dit lezen: ik wens jullie heel veel plezier, en ik ben stinkjaloers :-)) Have fun!

zondag 1 mei 2005

Koninginnedag. Helaas geen zonnetje, dus geen balkonnetje.... De turkse sigarenboer heeft gewoon de zaterdagkrant te koop, dus mam heeft wat te lezen. Maar uiteraard is televisie nu belangrijker. Diverse outfits van de koninklijke familie worden bekeken. Het houdt een mens van de straat :-)
Ik had eigenlijk naar mijn broer zullen gaan (ik ben de enige die toch niet de stad in gaat) maar toen ik gisteren bij hem was ging het toch wel wat beter, dus hij gaat het vandaag zelf proberen. Hij heeft een paar heel zware weken achter de rug, en we nemen het per dag.

Met mij gaat het prima vind ik. Ondanks de extra drukte begint mijn conditie beter te worden. Ik heb meer energie doordat ik minder medicijnen slik. Ik sta nog steeds op dezelfde dosis, durf even niet verder te minderen omdat ik steeds waarschuwings-pijnscheutjes krijg. Maar morgen gaat de beuk erin. Ik ga gewoon weer minderen maar dan iets langzamer. Kijken wat er gebeurt. Verder ben ik afgelopen week anderhalve kilo afgevallen, en dus ben ik nu 10 kilo lichter dan in januari. En dat scheelt ook. Ik fiets me natuurlijk een ongeluk nu ik naar mijn broer ga.

Ik probeer evengoed ook wat dingen voor mezelf te doen (al weet ik meestal niet wanneer). Vorig weekend heb ik een webpagina gemaakt voor een amerikaanse emailvriendin die 2 maanden geleden haar katje verloor nadat ze een lelie had opgegeten. Het is het verhaal van Jetty. Ik vond het belangrijk om in Nederland meer bekendheid aan dit risico te geven, en dus zal Google zeer binnenkort die pagina wel vinden. Het maken ervan gaf me de gelegenheid om - hoe treurig de aanleiding ook was - een beetje creatief bezig te zijn.

Er komen nu weer mailtjes binnen van mensen met zwangere poezen, of die kittens gevonden hebben. Het meest hartverwarmende vind ik wel het verhaal van Amitsa. Ik kreeg op 11 april een mail van twee nederlands sprekende mensen in Eilat, Israel. Ze hadden in de garage onder hun flat een kitten gevonden. Moeder nergens te bekennen. Kitten nog met navelstreng en oogjes dicht. Uiteraard hadden ze niks in huis, maar wel een herinnering van 40 jaar geleden toen een moederpoes weigerde om haar kittens te voeren, en er geflest moest worden. En ze hebben internet. Vonden Dicky's website.
Met een poppenflesje probeerden ze het te voeden met babyformula. De dierenarts gaf het weinig kans. Maar kijk eens aan: op 25 april kwam er weer een bericht: kitten heette inmiddels Amitsa, en leefde nog steeds. Ze hadden nu de juiste voeding en opeens begon het goed aan te komen. Deze mensen zijn zo geweldig: om de 2 uur werd Amitsa gevoed, dag en nacht. Ze is ook nog een zwemmertje, en ook het lopen gaat nu veel beter. Ze wordt gemasseerd, gekroeld, vertroeteld. De meeste tijd wordt gevuld met flessen, verzorging en slapen, heel veel slapen.
Hier een foto van Amitsa. Ik blijf keihard duimen dat ze het haalt. Ze heeft met deze lieve mensen in ieder geval een geweldige kans gekregen: