MARGALI'S WEBLOG

 Mijn foto
Naam: marga

zondag 30 januari 2005

Benneke heeft zich inmiddels schoongewassen... en ik heb m'n oog met veel moeite schoongespoeld. Het spuitvoeren ging vanochtend niet zonder hindernissen. De eerste spuit besloot te sputteren, hoewel het voer keurig geleidelijk in z'n bekkie ging. Maar Ben houdt niet van lawaai, en begon dus tegen te stribbelen. Doorgezet, en het ging nog net zonder vechten maar met vrij veel geklieder: zijn kraag zat vol en mijn oog ontving een keihard terugschietende klodder a/d .... ik was meteen blind.
Ben's wraak is zoet ......

Ik ben ongeveer een kilo afgevallen... yeah yeah ! Ik weet het niet precies, want volgens mij is het meer. Maar goed, gewicht is ook maar een momentopname, net als de pH in een plas, dus ik ga over een paar 100 gram niet moeilijk doen. Volgens mij gaat het goed. Ik ben - vind ik - nog veel te veel bezig met eten, maar dat is natuurlijk wennen.
Ben doet vandaag met me mee en neemt alleen spuitjes. Hij heeft ook een behoorlijk spekbuikje zo langzamerhand

Komende woensdag ga ik naar de tandarts: D-day!!!! Van 9.15 tot ca. 11.00 uur, tenzij er iets mis gaat. Hij gaat dwars door m'n brug boren, dus laten we hopen dat alles overeind blijft staan. De brug is al heel oud, maar heel goed en past perfekt op m'n kiezen. Dus als het kan moet-ie blijven zitten. Dus willen jullie svp duimen?

woensdag 26 januari 2005

Vanochtend vroeg werd ik wakker met barstende koppijn. Misselijk, pijn in m'n ogen, wankel op m'n benen. Twee paracetamol hielpen niet en dus meldde ik me ziek. Voor de tweede keer in drie jaar. Tegen de middag was de hoofdpijn gezakt, maar bleek wel dat ik zo ongeveer ieder uur naar de wc moest: grote plassen, maar geen pijn. Heb maar niet op m'n eigen website nagekeken wat dat betekent...Morgen maar even naar de huisarts met een plas. Hoewel....ik kan straks ook even een dipstick van Ben er in hangen. Kijken wat er gebeurt.

Ik kreeg vandaag ook bericht van de nierspecialiste in Utrecht over die heel speciale en dure calcium-test die tot voor kort in Engeland moest gebeuren? Zij kan het nu ook, voor het kapitale bedrag van 7 euro. Het enige dat ze nog niet weet is wat voor een kat de referentiewaarden zijn, en zonder die waarden heeft de test geen zin. Afwachten dus.

dinsdag 25 januari 2005

Giechel....afgelopen zaterdag stuurde ik Liesbeth de dierenarts een heel kort berichtje dat het uitstekend met Ben gaat. En prompt wil hij vandaag nauwelijks eten...de rotzak. Vanmiddag kreeg hij z'n spuiten met a/d, begon duidelijk te weigeren (maar hij moest van mij)... Het gevolg: lik-lik, grom-grom, gorgel-gorgel...en dat allemaal tegelijk. In het begin raakte ik geintimideerd door dat gegrom, maar tegenwoordig toch niet meer. En alsof hij dat voelt: hij doet het nog maar zelden.

Ik heb vandaag even m'n neus buiten de deur gestoken, veilig op het balkon. Wat is het koud !!! Morgen weer werken, afschuwelijk. Misschien dat ik het nu ook kouder heb omdat ik minder eet (jawel!!) Als ik kijk naar de beelden aan de oostkust in de USA, dan hebben we nog geluk. Mijn zusje in Seattle (aan de westkust) loopt buiten zonder jas.... oh wat zou ik graag naar haar toegaan.

zaterdag 22 januari 2005

Joris is na een week kwakkelen weer opgeknapt gelukkig. De zachte poep bleek niet van hem maar van Benneke. En die moet ik nu weer in de gaten houden want hij heeft volgens mij de laatste week geen grote flinke drollen meer geproduceerd. Dus opletten dat er niet een dijk van een constipatie zit te ontstaan..... Ik moet tenslotte toch wel bezig blijven, nietwaar?

Zelf kwakkel ik ook, maar nu eens met iets anders: ik kan al een paar weken bijna niet meer lopen. Het is eerlijk gezegd strompelen wat ik doe op m'n orthopedische schoenen. Vorig jaar ben ik samen met de orthopedische schoenmaker eindeloos bezig geweest om ze goed te krijgen, maar het lukt hem niet meer. Hij verwijst me terug naar de revalidatie-arts. En dus stapte ik vanochtend op de fiets om bij de huisarts een verwijskaart te halen....en stapte meteen weer af. Want ik kreeg opeens een helder idee (ja lach maar....het is tragisch): het afgelopen jaar ben ik véél te zwaar geworden. En dat kunnen mijn voeten natuurlijk niet meer dragen..... Er zou minstens 15 kilo afmoeten. Ik heb maar raak gegeten en gesnoept, omdat ik me zo zielig voelde met die aangezichtspijn. Je zou zeggen dat je met die kaakpijn juist niet zou eten....nouuuuu, deze dame niet dus. Helaas.

Ik ben in ieder geval niet naar de huisarts gegaan, maar naar m'n werk. Heb het daar besproken (eerste stap: bekendmaken) en at een uurtje later met smaak een aangeboden croissant op. We hebben nu met z'n allen afgesproken dat ik niet meer krijg. Mijn baas (met wie ik vroeger soms schreeuwende herrie had) heeft een verfrissende kijk op dit soort dingen. Hij helpt me ook vaak om Ben's problemen te relativeren, heel prettig. Hij kan dat omdat hij een kind met Taaislijmziekte (Cystic Fibrosis) heeft, en hij probeert daar zo normaal mogelijk mee om te gaan. Dus ook met mijn overgewicht: niet moeilijk doen, gewoon minder eten....
Ik heb vanavond toch maar een hulpje erbij gehaald: op de website Start Afvallen Nu kun je een gewichts-check doen, en vervolgens kom je ergens terecht bij het Weight Support Programma Eens zien of dat helpt. Ik moet!!!!

donderdag 20 januari 2005

De Nierkatten-site heeft al voor diverse emails gezorgd: heel ontroerende berichten van mensen die knokken voor het leven van hun kat. Wat een angst en zorg en onzekerheid. Het zijn heel kostbare stukjes die mensen mij toevertrouwen...

Joris is aan het kwakkelen. Z'n ademhaling klinkt weer oorverdovend soms, en de laatste paar dagen eet hij slecht. Vamiddag vond ik een hoop zachte poep in de bak, vermoedelijk van hem. Dus logisch dat hij slecht eet........ Ik wacht nog heel even af. Hij oogt niet ziek namelijk.

Ben en Coco doen het uitstekend. Ben zit af en toe Coco te pesten zoals hier. Ze verschanst zich bij het eerste onraad onmiddellijk in haar tunnel, en Ben waagt het (nog) niet om haar daar - net als Joris - met ware doodsverachting achterna te gaan. Hij gaat er dus bovenop zitten, en maait met z'n lange poten naar beneden. Een hoop geblaas, geritsel en gestommel is het gevolg. Lastig om vast te leggen want ze zijn zo watervlug.


Even afgeleid door wat voorbijvliegende duiven....

Al twee jaar lang (of zo?) wordt de straat waar ik woon gerenoveerd. Het is een heel lange weg, en ze doen het in gedeelten. Vorige week begonnen ze aan de overkant van het stuk waar ik woon. De afvalbak daar werd verhuisd naar mijn kant, en tussen onze twee fietsenrekken gepleurd die toch al overvol stonden. Prompt kon er niemand meer bij een fiets of afvalstortgat. Ik heb uitstekende communicatie met de opzichter, die zorgde dat binnen 1 uur de stortbak was verplaatst. Hij meldde me ook meteen dat het speciale fietsenrek al klaarstaat, waarin een aparte plek is gemaakt voor mijn fiets. Omdat ik zo rottig loop, en mijn fiets voor elk klein afstandje gebruikt word, kreeg ik jaren geleden al zo'n afgeschermde plek (ik schijn de enige in de hele stad te zijn) en dat blijft gelukkig met de nieuwe rekken ook zo. Ik voel me werkelijk heel verwend, en waardeer het ook ontzettend. Het was zo leuk: indertijd toen ik er om vroeg heeft een technisch gemeentemannetje er weken over nagedacht en zitten knutselen voordat hij uiteindelijk met de definitieve oplossing kwam. En het werkte prima. Hij was zelf ape-trots op zijn stukje creativiteit. En ik was geholpen. De commentaren af en toe van "wat á-sociaal zeg dat jij zo'n eigen plek hebt gemaakt in het rek...." die moet ik voor lief nemen ...

donderdag 13 januari 2005

De nierspecialiste in Utrecht heeft snel gereageerd op m'n mail en me dezelfde dag teruggebeld. Ze nam heel aardig een half uur de tijd om alles door te nemen. Alle onderzoeken, alle mogelijke dingen die aan de hand zouden kunnen zijn, en dit alles om mij uiteindelijk gerust te stellen. Ze nam als laatste het onderwerp calcium met me door. Vroeg of ze het uit moest leggen. Ik zei: laat maar want ik snap het vast niet, waarop ze zei: "dan doe ik het toch heel eenvoudig?" en praatte gewoon door....
Ik snapte het, maar ben het nu al weer kwijt.

Zij gaat ervan uit (en hoopt, net als de vriendin van mijn dierenarts) dat Ben heel waarschijnlijk een heel andere referentiewaarde voor zijn calcium heeft dan andere katten, en dat de hoge calcium voor hem misschien normaal is. Want.....hij doet het zo goed. Nog steeds met de ups en downs, maar dankzij de a/d duren die steeds kort. De crisis afgelopen zomer is misschien toeval geweest. Hij heeft die te kleine linkernier, dus er is natuurlijk wel iets aan de hand. Maar we knijpen onze ogen dicht en wachten af.
De nierspecialiste zei ook nog: "Ik vind Ben een héél interessant geval en zou hem dus best heel graag willen onderzoeken en testen. Maar daarbij moet ik toch altijd ook aan het belang van het huisdier denken, én ik denk ook nog een beetje aan jouw portemonnee...... Mijn advies is dus: niks doen zolang Ben zo goed is."....

Mocht het spaak lopen dan weet ik dus dat ik niet in Amsterdam maar in Utrecht moet zijn. De ionized calcium test kunnen ze ook in Utrecht doen sinds kort, en dat hoeft dus niet diepgevroren per koerier naar Engeland. De meting van de geïoniseerde calcium bepaalt of Ben echte Hypercalcaemie heeft.

En dan te bedenken dat hij een paar maanden geleden bijna open gemaakt was ....Ben heeft een goede beschermengel....en en oplettend vrouwtje dat bij stom toeval nog effe een plascontrole deed....

maandag 10 januari 2005

Ik ben heel tevreden: heb dit weekend een soort aanhangsel aan m'n website gemaakt.
Dit keer over Nierkatten. Het vloeide achter mekaar uit m'n "pen"...
Ook met een stukje over "Als het einde nadert...."
Margali's website klik op Nierkatten

vrijdag 7 januari 2005


Hier eens een fotootje van Ben als kitten. Hij zit in het midden.
Zijn echte naam is trouwens Two Coon Junction Eagle....maar we noemen hem Ben. Zo jammer dat ik van de andere katten niks heb van hun eerste 2 jaar.

Ook al heb ik met Liesbeth mijn dierenarts afgesproken dat we voorlopig even rustig afwachten, toch heb ik wel geprobeerd om die nierspecialiste in Utrecht te bellen zoals de internist van Amsterdam had "geregeld". Bellen tussen 17.00 en 17.45 uur met haar nummer erbij. Ik heb constant geprobeerd (leve de herhaalknop) tot 18.15 uur, maar ze was in gesprek. En uiteindelijk nam ze - logisch - niet meer op.
Morgenochtend ga ik de faculteit bellen.
Ik wil wel weten wat ze bij een eventuele afspraak allemaal van plan zou zijn. De internist had gezegd "alle onderzoeken moeten opnieuw gedaan worden" maar ik vraag me af welke. Blijkbaar kan er niet alleen een ionized calcium test gedaan worden zonder dat alles opnieuw gedaan wordt .... maar wat dan?

Vandaag voor het eerst weer zonder mam. Lang in bed gelegen met 3 katten ongeveer bovenop me ... doen ze ook in m'n kampeerbedje, dus mijn 2x2 m. bed geeft me wat meer ruimte...NOT
Wat eten betreft gaat het de laatste dagen fantastisch! Ik heb momenteel een bijna normaal kattenhuishouden...heerlijk gewoonweg! Ongekende luxe......

De afgelopen paar weken is er heel veel kapot gegaan hier:
mijn telefoon
mijn modem
mijn fietszadel (net op tijd bemerkt dus een opspuitende fontein voorkomen)
mijn stofzuiger
mijn contactlens
de vlotter in de ouderwetse stortbak van m'n toilet
.... en volgens mij nog het een en ander.
Vandaag heb ik de nieuwe stofzuiger in gebruik genomen. Met een soort Turbo-mondstuk voor de kattenharen. Stinkend duur, maar werkelijk niet te geloven hoe grondig die mijn perzische tapijten van de kattenharen ontdoet .... en met 50% van de energie die het me voorheen kostte. Het was een fluitje van een cent.

donderdag 6 januari 2005

Gisteravond kwam er een mail van mijn dierenarts. Ze had contact gehad met een vriendin die in Utrecht werkt. Vraag me niet in welke specialisatie....ik heb het niet onthouden of uberhaupt in me opgenomen....maar ze zit op een plek waar ze blijkbaar een oordeel kan hebben. Haar advies: "zo lang Ben geen klinische klachten heeft is het niet noodzakelijk iets te ondernemen op korte termijn. Hij kan best wel eens een kat zijn voor wie de hoge Ca gehalte geen echt probleem is".
Ze vindt het een heel belangrijk gegeven dat het met Ben zo op het oog heel erg goed gaat óndanks de hoge calcium. Hij is goed op gewicht, gedraagt zich uitstekend en is duidelijk happy. Het zou kunnen dat de crisis afgelopen zomer een toeval is geweest: het kan samenhangen met de calcium maar ook er niks mee te maken hebben gehad.

Als ik op een gegeven moment toch de zaak echt goed wil laten uitzoeken, dan zal ik toch bij endocrinologie moeten zijn, en niet bij interne of nefrologie. Het kan zijn dat buitenbeentje Ben niet meteen dood gaat van deze hoge calcium, terwijl een andere kat allang het loodje zou leggen......

De reden dat ik indertijd besloot om niet naar Utrecht te gaan is, dat ik zelf natuurlijk niet erg makkelijk beweeg, en vooral dat ik Ben wou besparen dat er allerlei verschillende onderzoekers en assistenten aan z'n lijf zouden zitten.

Liesbeth en ik waren het eens dat we voorlopig maar eens rustig afwachten. Zeker als Ben zich zo duidelijk goed voelt. Ik haat het om zo heen en weer geslingerd te worden, maar deze afwachtende houding voelt beter aan. Wat niet wil zeggen dat daar misschien toch nog iets in veranderen kan: als ze bereid zouden zijn om alleen de ionized calcium test te doen zonder Ben eerst helemaal weer door de molen te halen, dan weet ik nog niet wat ik doe.

Mijn "boze" mail aan de internist werd beantwoord door zijn collega die ik nog nooit gezien heb.......curieus nietwaar? Hij vertelde dat er "nog niet een eensluidende manier is om een bijschildkliertumor aan te tonen" en dat de speurtocht naar de oorzaken van hypercalcaemie vaak frustrerend is.... huh ??? Hij zei verder dat ik morgen contact kan opnemen met de nierspecialiste. Ik heb het doorgestuurd naar Liesbeth en wacht haar commentaar maar even af.

Al die mensen die zo meeleven met ons; ik begrijp dat jullie zo langzamerhand niet meer weten of je ons moet feliciteren of condoleren.... doe maar met me mee en denk aan een héél grote kater die hier loopt te schreeuwen om eten, die regelmatig de tent afbreekt, en die als een op hol geslagen paard door het huis dendert af en toe.
Ik schrijf hier alleen maar van me af....ik kan er niks aan doen dat het zo'n raadsel is, en dat we heen en weer geslingerd worden tussen angst en ontspanning. Wordt vervolgd.....

woensdag 5 januari 2005

Ben een beetje boos.... en mijn dierenarts ook.
Ik had een afspraak met de internist omdat hij - al emailend met haar - had laten weten dat hij nog wat onderzoeken wou doen, en niet meteen wou laten opereren.
Ik heb Ben potverdorie dus nuchter moeten houden van 21.00 uur gisteravond tot 13.00 uur vanmiddag toen we weer thuis waren. Voor niks.....hij is niet zijn mandje uit geweest...... De internist heeft namelijk min of meer gezegd dat hij het ook niet weet.......
Ik heb zelf aangedragen dat ik die Ionized calcium test wil laten doen, en daarvoor zal hij een nefrologe (nierspecialiste)in Utrecht mailen. Hij was heel vriendelijk, een beetje verlegen met de situatie kreeg ik het idee. Ik heb hem gevraagd waarom hij me heeft laten opdraven, maar was niet fel genoeg (moe na een slapeloze nacht door Ben's protesten) om heibel te maken. Bovendien zou hij me verwijzen dus....
Ik kon een consult betalen en vertrekken.

Mijn dierenarts was ook beetje boos.... "ja, dáárom email ik hem toch, juist om dit soort dingen te voorkomen....en hij zei dat hij nog onderzoek wou doen..."
Zij gaat nu zelf contact proberen te leggen met Utrecht, want zij zit waarschijnlijk dichter bij de bron dan hij (vriendinnetjes en zo.....)
Zo dadelijk ga ik toch even een mailtje naar de internist sturen.

Ik ben doodmoe. Morgen gaat mam weer naar huis. Ze heeft me vannacht heel goed geholpen, want Ben voelde nattigheid en zocht toevlucht bij haar.....lekker knus tegen haar aan.

dinsdag 4 januari 2005

Vandaag heb ik de eerste hindernis van deze week genomen: ik ben naar de nieuwe tandarts geweest.
Hij komt zeer prettig over, wou het hele verhaal over de aangezichtspijn horen (en trok een pijnlijk gezicht toen hij over de medische fout van z'n voorganger hoorde).
Heeft naar ik hoorde de allermodernste apparatuur en heeft 2 foto's gemaakt. Daarop kun je onmiddellijk en glashelder zien dat de achterste kies, waar m'n brug op rust, ernstig onstoken is. Ik heb ook een abces dat er tegenaan zit. Dit alles klopt met wat ik voel. Het verbaast me niks: ik wist dat het foute boel was.
Op 2 februari gaat hij een wortelkanaalbehandeling geven. De brug (antiek maar ijzersterk zegt hij) hoeft er niet af: hij boort dwars erdoorheen. Mocht blijken dat er caries onder zit dan is dat einde verhaal: dan moet de hele brug eraf. Dus duimen dat dit niet het geval is.
Hij hoopt dat na behandeling van deze ernstige ontsteking mijn aangezichtspijn zal verdwijnen. Na 2 jaar durf ik daar nog niet op te hopen.
Ik ben heel erg opgelucht, erg blij met deze tandarts, en kijk natuurlijk niet uit naar die behandeling, maar ben wel erg benieuwd of het gaat lukken en of het een einde gaat maken aan álle ellende.

Morgen de volgende hindernis: Ben's bezoek aan de internist.......

zondag 2 januari 2005

Het kost me enorm veel moeite om hier iets te schrijven. Doodjammer....ik vond het zo fijn om m'n zorgen, maar ook m'n leuke belevenissen hier te kunnen delen. Ik weet niet wat er aan de hand is......het lukt me gewoonweg niet. Als ik tijd heb om te schrijven val ik in slaap, of weet ik niet waar ik moet beginnen omdat er eigenlijk veel te veel tegelijk aan de hand is.

Allereerst: ik wens iedereen een gezond en goed nieuw jaar. Liefst zonder al te veel verdriet (je ziet: ik hou m'n wensen zo reëel en bescheiden mogelijk) en vooral met de kracht om eventuele tegenslagen goed op te kunnen vangen. EN ook vooral met de innerlijke rust om van alle mooie kleine momenten te kunnen genieten.

Met mij gaat het nog steeds wel OK. De aangezichtspijn houdt zich rustig. Ik heb aan de behandeling van de mondhygieniste een abces overgehouden dat a.s. maandag behandeld gaat worden door mijn nieuwe tandarts. De volgende dag moet ik dan met Benneke naar de internist. Uiteraard ben ik de laatste dagen toch weer gaan snuffelen en mailen. Ik heb nl het sterke gevoel dat de internist gelijk heeft met "nog niet opereren maar eerst meer onderzoek"....alleen: wat wil hij onderzoeken?
Op aanraden van mijn dierenarts zal ik heel kritisch proberen te luisteren. Ik hoop dat m'n hersens willen meewerken.

Over Coco kan ik kort zijn: laat die maar schuiven....
Ze eet lekker, rent als een bliksemschicht door het huis, zit te bakkeleien met Ben (of liever gezegd: hij met haar), en laat zich moeilijk fotograferen.


Over Joris hebben we een klein beetje zorg (geen zorgEN): hij heeft weer een AB-kuurtje gehad omdat Liesbeth toch weer een geluid hoort in z'n bovenste luchtwegen. En als ik eens een keer tijd heb raadt ze me aan om een echo te laten maken: even naar z'n hart laten kijken.... Ik heb nu echt stofvrij grit gevonden, en als het klam en kil weer is blijft hij binnen...
Hij kreeg zijn AB-kuur op het matje van Ben, want dat vindt hij wel een goed plekje ("eindelijk krijg ik daar ook eens iets....."). 's Ochtends vroeg zat hij er zo bij:


En dan Ben.... Daar kan ik niet zo goed meer over praten. Het is zo ongelooflijk ingewikkeld geworden. Zie mijn bericht van 25 december. Mijn dierenarts weet het niet meer. Ik denk dat de internist het ook niet echt weet. Ik heb een paar dingen die ik zelf wil voorstellen: een ionized calcium-test, eventueel plaspillen (wat hij zelf al in september voorstelde) en een aanvulling van de kalium. Die is nog wel binnen de normaal-grenzen, maar aan de lage kant. Bovendien zouden de plaspillen de kalium nog verder kunnen verlagen...
Ik geef Ben nog steeds spuiten met a/d. We hebben even een dip gehad toen ik een tray met 24 blikken had gekocht die niet goed bleken. Vol klontjes die de spuit verstopten. Daar betaal ik niet voor, dus retour met die hap. Ben was helemaal gaan weigeren daardoor. Een nieuw blik gaf geen probleem. Ben heeft wel iets van...."ik hoef die spuiten niet zo nodig meer" en dan heeft hij gelijk, want hij begint een hangbuikje te krijgen....Als hij begint tegen te stribbelen dan heb ik een goeie manier gevonden om hem rustig te krijgen: hij vindt het heerlijk als ik tijdens het spuiten met open mond bovenop z'n koppie adem. En kleine pruttelkusjes geef.
Hij verstopte zich onlangs op een leuk plekje: