Mijn foto
Naam: marga

zaterdag 17 september 2005

Woensdag was een zware dag, toen ik merkte dat Ben begon te vechten tegen de spuiten. Ik begon angst te krijgen. Zag Utrecht voor me opdoemen. En jezus, daar zie ik zo tegenop.

Donderdag een gesprekje gehad met m'n chef Cees. Vroeger had ik echt schreeuwende herrie met hem, maar sinds de reorganisatie een paar jaar geleden is hij op de werkvloer gaan zitten (was z'n kantoortje kwijtgeraakt, zou je ook kunnen zeggen) en dat heeft onze relatie drastisch veranderd. Hij hoorde mij praten met klanten, merkte hoe ik collega's hielp en wat ik in huis heb aan kennis. Later zei hij wel eens: "in het begin begreep ik jouw manier van praten helemaal niet. Maar nu begrijp ik je wl, en ben ik je erg gaan waarderen...." Toch heel erg aardig om te zeggen.
Cees heeft een kind met Cystic Fibrosis (taaislijmziekte), en daardoor hebben wij af en toe gesprekken over hoe je omgaat met ziekte, en over bv. niet willen eten (hij van z'n kind en ik van Ben). Ik heb tot nu toe ontzettend veel aan deze gesprekken gehad. Ook nu weer. We stelden vast dat het waarschijnlijk beter zou zijn om Ben weer terug te zetten op de oude hoeveelheid a/d van vr de hongerstaking. Misschien dat hij dan zou stoppen met vechten, en vooral dat hij meer brokjes zou gaan eten uit zichzelf. Ik heb dat gisteren geprobeerd, en ik merkte tegelijktijd dat waarschijnlijk de doxycycline begon aan te slaan. Gisteren at Ben al 28 gram, en vandaag - ik kan m'n geluk niet op - heeft Ben al 44 gram op!!! En de dag is nog niet voorbij.

Mam is nog behoorlijk aangeslagen en zwak. Maf hoor dat ze in anderhalve week tijd zo uitgeput is geraakt. Het was natuurlijk erg warm, en dan al die opgravingen voor de deur.... Ze is in ieder geval blij dat ze weer hier zit, maar wil weer thuis zijn als m'n zusje Ineke met haar man overkomt uit de USA. We zullen zien.

Broer Hans is behoorlijk gelukkig met de Thuiszorg-hulp. Vorige week had hij nog een keer m'n hulp nodig: hij liet een groot waterglas vallen. Overal stukjes glas, dus kans op verwonding of lekke banden. De Thuiszorg wasd net weg, en niemand anders kon helpen. Dus kon ik op de fiets van West naar Oost ...goed voor de conditie (ik ben nu trouwens ruim 16 kilo afgevallen).

Zo, en nu gaan mam en ik een ijsje eten !

LAATSTE STAND VAN VANDAAG: 59 hele grammen !