Mijn foto
Naam: marga

vrijdag 9 september 2005

Ook bij mam in Beverwijk is de straat opgebroken: riolering wordt vernieuwd, gas- en andere leidingen etc. Vanmiddag bracht ik mam haar boodschappen, deed nog wat klusjes, en ging toen weer naar huis. Benneke zat immers op me te wachten....

Ik liep over het plankier en zwaaide nog naar mam. En zag toen verderop een stel kinderen, en hoorde gehuil en geschreeuw. Ze stonden bij een diepe kuil gevuld met smerig (riool?)water. Toen ik daar bij die kuil aankwam zag ik op de rand een jochie staan met een groot brok beton dat hij in die kuil naar beneden wou gooien, en tegelijk zag ik dat onderin die kuil een heel klein knulletje hysterisch stond te huilen. Hij was erin gevallen....

De knul met dat stuk beton kreeg een harde duw opzij van me, maar ik had geen tijd om hem op z'n falie te geven. Wt een mentaliteit om zo'n kleintje een brok beton op z'n hoofd te willen gooien.....het kind stond meer dan een meter lager tot z'n knietjes in het water. De steile zandwand brokkelde af en dreigde bovenop hem te komen. Bovendien gaapte in die wand een groot rond gat, met vlak voorbij de ingang van dat gat weer een gat naar beneden, de diepte in.... Als hij daarin zou kruipen zou hij naar beneden vallen.

Ik wist z'n paniek te doorbreken, en z'n omhooggestoken handje te grijpen. Ik begon te trekken (bang om z'n arm uit de kom te trekken) terwijl ik aan de overkant van de kuil een vrouw in haar tuintje zag staan kijken. De trut..."ja ze moeten daar ook niet spelen" was alles wat ze wist te zeggen. Ik wist niet dat zo'n klein kind nog zo zwaar kon zijn, maar ik had ook nergens houvast. Gelukkig kwam er een man met z'n Rottweiler langs en samen trokken we het hysterische kleintje omhoog.

Ik was witheet..... Verzocht de man om het kindje naar huis te brengen en de ouders te waarschuwen. De vrouw van de overkant hoorde me tekeer gaan (van de schrik natuurlijk) en ging naar binnen. Ik kreeg hulp van mam's buurvrouw, toevallig getrouwd met een politieman. Die werd gebeld en onmiddellijk werd een politiewagen gestuurd. Ik sleurde ergens een houten vlonder weg, liet dat in de kuil zakken pal voor dat gat naar het riool. Primitieve bescherming.

Ik moest weer terug naar mam, die doodongerust was en niet wist wat er gebeurd was (en heel kwaad was dat ze naar binnen gestuurd was omdat ze te beroerd was om op haar benen te staan). Heb m'n excuses aangeboden maar had echt even geen tijd gehad voor haar.

Toen ik uiteindelijk naar huis ging was de politie bezig de kuil af te zetten. Ik merkte in de auto dat ik 's middags vergeten was om m'n medicijnen te slikken en begon flinke onthoudingsverschijnselen te voelen. Toch heelhuids in Amsterdam aangekomen heb ik de aannemer van de werkzaamheden bij mam op z'n voicemail ingesproken dat hij me moet terugbellen. Ik heb hem alvast laten weten dat ik razend ben dat zoiets onverantwoords kan gebeuren. Dat de buurt zoiets accepteert !!! Ik snap dat niet. De mensen die er omheen kwamen staan waren allemaal een beetje schaapachtig...toen ik ze eenmaal op de gevaren attendeerde vonden ze het eigenlijk k wel gevaarlijk....

Bij mij in de straat gebeurt het heel wat professioneler: je ziet op de foto van m'n vorige bericht hieronder hoe diep de kuilen soms zijn. Alles wordt weer helemaal dichtgegooid voordat ze 's middags naar huis gaan. Dat is de enige veilige manier.