Mijn foto
Naam: marga

dinsdag 13 september 2005

Ben bleef voer weigeren, en dit weekend knapte ik. Zondag was de 12e dag van de hongerstaking. Ik stuurde Liesbeth een mail met concrete info zoals aantal grammen voer, gewicht van Ben etc. ter voorbereiding van m'n afspraak met haar vandaag. Gisteravond nog met m'n moeder gepraat, en vannacht vanaf ongeveer 4 uur lag ik wakker. Te piekeren. Ik kan dit er niet nog bij hebben. Er blijft niks meer van me over, mijn leven wordt geleefd door / voor anderen en ik ben gewoon verdwenen. Ook al geef ik duidelijk grenzen aan: ik kan mijn moeder en mijn broer en mijn kat niet laten barsten... minder dan dit kan ik niet doen.

Vanochtend heel vroeg kreeg ik een reaktiemail van m'n dierenarts: ze wou best naar Ben kijken om kleine dingen uit te sluiten, maar gezien z'n gewichtsverlies (500 gram) en de hongerstaking vond ze het tijd worden voor een afspraak met de nierspecialiste in Utrecht. Dat was dus even een confrontatie waar ik niet op zat te wachten.

Ik ben voordat ik de deur uitging even met de werklui gaan praten die natuurlijk nét pal voor de deur met 2 grote graafmachines bezig waren. Onmiddellijk werden de machines stilgelegd, en koninklijk schreden wij met z'n tweetjes over het plankier naar de hoek van de straat....

Liesbeth begon bij de kop en ik zei dat ik daar een euvel vermoedde als het er al zou zijn.... Lymfeklieren in de keel bleken sterk opgezet. Het gezicht van Liesbeth werd aandachtig en het gesprek stopte. Als alle lymfeklieren opgezet zouden zijn, dan was het foute boel. Nog even getempt: geen koorts. Opeens hoorde ik Liesbeth zeggen: "Ben de Boer!! knul....je gaat me toch niet vertellen dat je nu eens een keer iets heel ordinairs mankeert?". Conclusie: een keelontsteking (waarschijnlijk bordetella) die hij eigenlijk op eigen kracht binnen een week de baas had moeten zijn, maar blijkbaar is zijn weerstand daar toch te slecht voor.

Hij heeft een kuur Doxycycline gekregen: 3/4 joekel van een tablet per dag. Die heb ik thuis lekker in 2 capsules gestopt. Hij merkte niet eens dat er iets naar binnen gleed.Nu wordt het afwachten of het helpt. Want er kan evengoed toch nog iets anders aan de hand zijn. Ik ruik de laatste tijd (paar maanden) af en toe een urinelucht als ik hem in m'n armen heb. Hij is schoon en lekt niet, maar ik weet dat een te hoog ureum bij een kat te ruiken is. En dat is mogelijk de oorzaak van de misselijkheid en het niet eten.Kortom: ingewikkeld als altijd, maar gelukkig nu heel even een simpele kat met een simpele kwaal: MIJN BENNEKE!!!