Mijn foto
Naam: marga

woensdag 20 juli 2005


Mam is weer terug, naar een nieuwe koelkast, en een anders - handiger - ingerichte keuken. Het was even hard werken, maar ze is heel tevreden met het resultaat. De ontsteking in haar teen door een ingegroeide nagel is verholpen door een pedicure die ik hier aan huis heb laten komen. Tot haar verrassing vond ze het heerlijk, en een echte verwennerij. Dus dat probleem ook opgelost, want ik zat al meer dan een jaar te zeuren dat er een professional op die voeten moest worden losgelaten.

Hoe gaat het met mij......ik weet het niet. Moe. Kom 's nachts soms nauwelijks aan slapen toe. Ben maakt me steeds wakker voor eten, maar als hij krijgt hoeft hij niet. Afgelopen donderdagavond ging hij echt in honderstaking. Vanaf vrijdag at hij bijna niks. Spuiten a/d kreeg ik er bijna niet meer in, met een luid gegrom bij de derde spuit. Tegenwoordig trek ik me daar niks meer van aan. De sufferd snapt niet dat hij die spuiten juist keihard nodig heeft als hij zich niet goed voelt, maar weigert ook dat. Een keer ging hij niet alleen grommen maar ook blazen...shit wat voel ik me dan hulpeloos en ellendig. Hij rende ook hard weg als hij me aan zag komen. Verstopte zich onder m'n kampeerbedje (maar vergat dat hij z'n lange staart binnenboord moest trekken, dus ik zag hem al snel :-) )
Hij is ook afgevallen: 300 tot 500 gram.

Liesbeth heeft over Ben gesproken (ze blijft voor hem zoeken) met een of andere specialist, die onderzoek doet naar katten met Idiopathische Hypercalcaemie. Deze specialist vond Ben een typisch voorbeeld. Er schijnen over de hele wereld 700 katten met dit probleem te zijn (er zijn er natuurlijk veel meer, maar die 700 zijn geregisteerd) en die worden nu zo goed mogelijk gevolgd. Er zijn al wat dingen geprobeerd, met nog niet veel succes heb ik begrepen. Deze specialist zou nog contact met Liesbeth opnemen.....misschien kan Ben meedoen aan dat onderzoek. Op die manier blijven we een beetje op de hoogte van de nieuwe ontwikkelingen (mits er niet allerlei stressvolle onderzoeken gedaan moeten gaan worden, want dat wil ik hem niet aandoen). De vooruitzichten voor dit soort katten is niet rooskleurig: calcium blaasstenen zijn bijna onvermijdelijk, met mogelijk nierstenen in een latere fase. Nou ja: die ERD-test was weliswaar goed, maar ik wist diep in m''n hart natuurlijk wel dat Ben toch niet jofel in elkaar steekt...

Vandaag is hij weer een beetje gaan eten. Gelukkig. Het is niet meer warm, en afgelopen nacht heeft hij gepoept. Mogelijk heeft dat allemaal een rol gespeeld, samen met een misschien net op dat moment erg hoge calcium. Het blijft raden.

Ik ben erg lekker afgevallen. Gisteren moest ik Ben wegen (eerst met hem in m'n armen, en dan minus mijn eigen gewicht), en ik was zo gefocust op zijn gewicht dat ik niet eens in de gaten had dat ik voor het eerst onder de 70 kilo ben gekomen. YESSSSSSS: bijna 15 kilo kwijt! Op het fotootje hierboven ben ik nog net niet aan het afvallen.....