Mijn foto
Naam: marga

zaterdag 2 juli 2005


Dit was de week van Harry.....
Een paar maanden geleden stond er bij mijn buren (pand naast het mijne, ook 2-hoog) een rooie kat voor de deur, smekend om mee naar binnen te mogen. Broodmager, vies, duidelijk een zwerfkat, die echter wel mensen gewend moest zijn. Eerst werd gedacht dat het een poes was, en werd door de kinderen dan ook Mevrouw Poes genoemd. De dierenarts merkte fijntjes op dat mevrouw toch echt een meneer was, dus werd het Harry.... De kleintjes (2 kleine blonde krullebollen) vonden "árry" heel lief, en Harry werd een niet meer weg te denken onderdeel van het gezin. Wel probeerde hij steeds weer te ontsnappen, niet omdat hij het gezin niet zag zitten, maar omdat dat nu eenmaal in Harry vastgebakken zit.....een 2e verdieping is ook een groot verschil met een zwervend bestaan op straat.

Afgelopen woensdag slaagde Harry erin om de buitendeur uit te glippen. Het was ook bijna onvermijdelijk: een druk gezin met 3 kinderen, waarvan 2 heel kleintjes die iedere dag met hun fietsjes de straat op moeten. Ik ging 's ochtends de deur uit en zag Bente en Melle met dikke tranen, hun moeder overstuur op blote voeten in nachtkleding, bril op en haren recht omhoog..... oudste zoon plus een andere buurvrouw achter Harry aan. Hij had zich onder auto's verstopt, liet zich niet verleiden om te komen, en rende als een speer de hoek om, richting tuintjes in de straat hierachter. Alles overstuur, ik ook. Harry weg !!! "Die komt nooit meer terug.....de rotzak! de ondankbare !"

's Middags uit m'n werk zag ik een kattenbedje in het portiek bij de buren: Harry was dus niet terug... Ik ging m'n eigen katten voeren, en toen weer met de fiets de straat op. Zoeken..... alles wat ik zag waren honderden plekken waar hij weg kon kruipen, tuinen in, onbereikbaar. Die avond begon het te regenen.....ook dat nog. Arme Harry! Ik betrapte me erop (later bleek de buurvrouw hetzelfde gedacht te hebben) dat ik wou gaan kijken of Harry teruggekeerd was en in het mandje lag te wachten...ik hield me in. Ging naar m'n werk met een rotgevoel. Arme Harry, arme buren.....
En toen kwam er rond 10 uur een email, juichend! Harry had bij buren 2 panden verderop aan de deur staan janken. En liet zich rustig oppakken en weer thuisbrengen. Vies, wankel op de poten, onder de olie. Hij had dus weer de weg terug gevonden, en zich maar 2 deuren vergist. Knappe kat!

En nu maar bidden dat iedereen nóg beter gaat opletten (want écht: de kleintjes riepen steeds "pas op árry !! deur dicht!!!" ) en dat hun verhuizing over 3 weken naar een eensgezinswoning met tuin in een rustige Haarlemse buurt ook door Harry meegemaakt mag worden.
Harry, op de foto net zo vaag en schimmig als z'n verleden....