Mijn foto
Naam: marga

zondag 1 mei 2005

Koninginnedag. Helaas geen zonnetje, dus geen balkonnetje.... De turkse sigarenboer heeft gewoon de zaterdagkrant te koop, dus mam heeft wat te lezen. Maar uiteraard is televisie nu belangrijker. Diverse outfits van de koninklijke familie worden bekeken. Het houdt een mens van de straat :-)
Ik had eigenlijk naar mijn broer zullen gaan (ik ben de enige die toch niet de stad in gaat) maar toen ik gisteren bij hem was ging het toch wel wat beter, dus hij gaat het vandaag zelf proberen. Hij heeft een paar heel zware weken achter de rug, en we nemen het per dag.

Met mij gaat het prima vind ik. Ondanks de extra drukte begint mijn conditie beter te worden. Ik heb meer energie doordat ik minder medicijnen slik. Ik sta nog steeds op dezelfde dosis, durf even niet verder te minderen omdat ik steeds waarschuwings-pijnscheutjes krijg. Maar morgen gaat de beuk erin. Ik ga gewoon weer minderen maar dan iets langzamer. Kijken wat er gebeurt. Verder ben ik afgelopen week anderhalve kilo afgevallen, en dus ben ik nu 10 kilo lichter dan in januari. En dat scheelt ook. Ik fiets me natuurlijk een ongeluk nu ik naar mijn broer ga.

Ik probeer evengoed ook wat dingen voor mezelf te doen (al weet ik meestal niet wanneer). Vorig weekend heb ik een webpagina gemaakt voor een amerikaanse emailvriendin die 2 maanden geleden haar katje verloor nadat ze een lelie had opgegeten. Het is het verhaal van Jetty. Ik vond het belangrijk om in Nederland meer bekendheid aan dit risico te geven, en dus zal Google zeer binnenkort die pagina wel vinden. Het maken ervan gaf me de gelegenheid om - hoe treurig de aanleiding ook was - een beetje creatief bezig te zijn.

Er komen nu weer mailtjes binnen van mensen met zwangere poezen, of die kittens gevonden hebben. Het meest hartverwarmende vind ik wel het verhaal van Amitsa. Ik kreeg op 11 april een mail van twee nederlands sprekende mensen in Eilat, Israel. Ze hadden in de garage onder hun flat een kitten gevonden. Moeder nergens te bekennen. Kitten nog met navelstreng en oogjes dicht. Uiteraard hadden ze niks in huis, maar wel een herinnering van 40 jaar geleden toen een moederpoes weigerde om haar kittens te voeren, en er geflest moest worden. En ze hebben internet. Vonden Dicky's website.
Met een poppenflesje probeerden ze het te voeden met babyformula. De dierenarts gaf het weinig kans. Maar kijk eens aan: op 25 april kwam er weer een bericht: kitten heette inmiddels Amitsa, en leefde nog steeds. Ze hadden nu de juiste voeding en opeens begon het goed aan te komen. Deze mensen zijn zo geweldig: om de 2 uur werd Amitsa gevoed, dag en nacht. Ze is ook nog een zwemmertje, en ook het lopen gaat nu veel beter. Ze wordt gemasseerd, gekroeld, vertroeteld. De meeste tijd wordt gevuld met flessen, verzorging en slapen, heel veel slapen.
Hier een foto van Amitsa. Ik blijf keihard duimen dat ze het haalt. Ze heeft met deze lieve mensen in ieder geval een geweldige kans gekregen: