Mijn foto
Naam: marga

dinsdag 24 mei 2005

Enerverend ochtendje. Vorige week stond er op het kattenprikbord een draadje over entingsschema's. Waardoor ik me realiseerde dat ik nu echt een afspraak moest maken voor m'n 3 katten. En dat was vanochtend.
Om 6 uur op, meteen even buiten kijken en warempel: er was een open plek voor de deur. Met rechtovereindstaande haren (ik heb sinds 2 weken een punk-kapsel) in een joggingbroek naar de straat hierachter gesjeesd (voor zover ik dat kan)om m'n auto op te halen en voor de deur te zetten. Fase 1 geslaagd. Vervolgens katten gevoerd en vooral gedaan alsof er niks aan de hand was. Toch had Ben iets in de smiezen en dus Coco ook.... dus die doken onder m'n bed (Joris trekt zich nergens iets van aan en denkt altijd dat niks voor hem geldt...)
Mam uit bed genodigd met een ontbijtje en een kop koffie. Ze was helemaal zenuwachtig en wou niet zien hoe ik de katten in hun manden zou stoppen. Dus mam eerst weer terug naar bed, en toen een voor een - met Ben als eerste - alles tevoorschijn gehaald en in de keuken opgesloten. Vervolgens alle manden in de hal en inpakken maar. Het was echt een weldoordachte en van tevoren geplande operatie.
Grappig trouwens dat de katten stil bleven onderweg, behalve toen we de tunnel indoken. Dat gaf protest: al de lichtjes en dat kedonk-kedonk-kedonk....vonden ze maar niks.

We waren er veel te vroeg maar ik kreeg van Danielle een heerlijke kop koffie en uiteindelijk waren we als tweede aan de beurt. Ik had een check-briefje gemaakt. Alle chips bleken nog te werken, alle katten mochten geŽnt worden, meteen ontwormd met Milbemax (1 heel klein pilletje i.p.v. die grote Drontal pillen waar je er ook nog anderhalf van moest geven geloof ik), en alle nagels zijn geknipt.

Coco's knieschijven gecontroleerd: inderdaad iets los, maar niet zo dat ze ontsporen. Dus als ze misspringt (wat nog wel eens gebeurt) dan is dat niet omdat ze uit het spoor lopen. Waarschijnlijk wel achter die knieschijven wat sneller slijtage.

Joris zijn longen klonken op dit moment vrij goed. Beetje meer tandsteen, maar dankzij Liesbeth's nagel nu dus wat minder. Als een witte jas al naar Joris kijkt begint hij te grommen, dus het werd echt gezellig. Toen zijn nagels geknipt moesten worden werd Joris pas echt boos. "Als jij nou even zorgt dat hij niks ziet....." zei Liesbeth nog. Och, dacht Joris, dan grijp ik gewoon het eerste stuk vlees dat ik voor m'n ogen krijg.... Dus het nagels knippen kwam mij te staan op een stevige beet (nu blauwe plek met bult)in m'n pols zodat Danielle eraan te pas moest komen. En toen was hij still....de lafbek.

Ben is van 7.2 naar 7.6 kilo gestegen....nog nooit is hij zo zwaar geweest. We zijn zeer tevreden. Omdat Joris gromde, ging Ben ook grommen uit solidariteit. Bovendien wriemelde hij heen en weer met dat grote lijf en die lange poten....mijn idee om nog wat klitten weg te scheren kon ik op m'n buik schrijven. Een eerlijk gezegd had ik het ook wel gehad.
Liesbeth heeft in bijna 3 kwartier alles weer grondig nagekeken, alle handelingen geweldig laten verlopen, en tussendoor konden we ook nog gezellig even kleppen over nieuwe kapsels, nieuwe tests, nieuwsbrief van de praktijk etc. Haar man Herman had mijn bestelling voor voer al klaarstaan en hielp me naderhand om de hele menagerie weer naar de auto te brengen. Einde oefening.



We kunnen weer vooruit: