MARGALI'S WEBLOG

 Mijn foto
Naam: marga

zaterdag 13 november 2004

Zoals sommigen al hebben opgemerkt: er is hier even een doodse stilte gevallen. Ik zit weer eens onder de pillen, met een gigantische aanval van aangezichtspijn. Tot nu toe blijf ik in staat om te funktioneren: werk, katten en mams komen niets te kort. Maar m'n huis zou bv. schoner mogen .....ach, een mens verlegt snel z'n grenzen als het moet. Ik doe verder behalve het kattenprikbord en m'n mail dan ook niks.

Met de katten gaat het op het moment echt geweldig!! Als jullie konden zien hoe Benneke te keer gaat met een propje papier, en het huis afbreekt samen met Coco, dan kun je je niet voorstellen dat er zoveel aan de hand is geweest. Ik voer nog steeds a/d met spuiten. Hij is weer aardig op gewicht (2 weken geleden 7.1 kg dus weer 100 gram gewonnen) en laat af en toe Joris merken dat hij toch echt zijn plek hier claimt.
Joris en Coco vechten niet meer (al hoewel het altijd op de loer ligt, maar dat is normaal tussen die twee). Coco ligt nu altijd 's avonds naast me op de bank en zoekt duidelijk eindelijk na al die jaren toenadering. Hoe vreemd kan het gaan met een kat.

Ik moet er nog steeds 's nachts uit voor Ben. De laatste trend is: 1e keer voor niks, en 2e keer om echt te eten. In het begin werd ik van binnen razend als hij me dan liet staan met m'n goeie gedrag, maar nu heb ik me erbij neergelegd, en ga linea recta terug naar bed. Om een tijdje later opnieuw wakker geschreeuwd te worden. Dit schrijf ik toch echt toe aan "nukken van een kat" maar ik leg me erbij neer. Hij is vaak misselijk, en gisteren heb ik een giga Ben-drol ontleed omdat er iets groens uitstak. Jawel: een keurig opgerold in de lengte-richting meegekomen kunstblad van de klimboom. Ik moet er niet aan denken wat dat scherpe steeltje had kunnen aanrichten in die darm.

Mijn hart is zwaar als ik naar het nieuws kijk. Alle berichten over brandstichting en politie-invallen vind ik erg verontrustend. Maar wat ik het allerergste vind is wat er met de kinderen gebeurt. Kinderen van islamitische scholen die bang zijn, en niet meer willen dat hun afgebrande school opgebouwd wordt als opniuw een islamitische school.... Wat gebeurt er in die koppies....hoeveel onrust en angst moet daar zitten.
Ik woon in een voornamelijk turkse en marokkaanse buurt. Mijn nieuwe huisarts is een jonge turkse vrouw die de praktijk heeft overgenomen. Mijn ervaringen met haar tot nu toe zijn zeer goed: vriendelijk, kordaat, heeft snel overzicht, en voert grondig en verstandig beleid. Mijn situatie is niet bepaald eenvoudig, maar ze laat zich niet door mij onder tafel kletsen :-)
Ik zie vooral meiden hier zich langzamerhand manifesteren als bewust werkend aan opleiding en carriere. Nog steeds een sluier dragend, maar jeetje .... wat kan dat er dan ook sierlijk en modieus uitzien. De hobbezakkerige hoofddoekdragende dikke dames achter kinderwagens zijn nog steeds talrijk, net als de witte volvette kaaskoppen achter hn kinderwagens .... maar allemaal hebben ze een mobiel aan hun oor geplakt. Waar is het verschil denk ik dan? En de kindjes, wat gebeurt er met de kinderen?

maandag 1 november 2004

"Kom op jongens !!! we gaan naar bed toe " ..... ik haal voorzichtig m'n benen van de voetenbank. Ben blijft daar nog even lekker op liggen, de voorpoten achteloos hangend over de rand. Hij kijkt net als ik naar de achterkamer waar Coco bokkesprongen begint te maken. Ze heeft net gepoept (dus alleen al vanwege de gigantische stankoverlast moet ik opbreken)en schiet heen en weer van balletje naar klimboom en weer terug. Opeens neemt ze een spurt en komt met de oren in de nek, staart recht naar achteren, aangeraced .... vlak langs de voetenbank. Ben geeft haar speels - als een ondeugende kerel bij een knappe meid - een tikje tegen het achterwerk, waarop de dame van schrik haar kont omhoog gooit en bijna tegen de tafelpoot oprent, onderuitglijdt en half op haar zij de slaapkamer inschuift.........helaas heb ik geen filmcamera, maar dit beeld neemt niemand me meer af. Kostelijk.