MARGALI'S WEBLOG

 Mijn foto
Naam: marga

woensdag 29 september 2004

Goed, ik heb hier grote problemen met Ben op het ogenblik.
Of liever: Ben heeft problemen met mijn laptop. Hij vond het nodig om er bovenop te springen terwijl hij toch zag dat ik dat ding op schoot had. Hij had ruimte genoeg want ik had m'n benen op de voetenbank, maar neeeeee .... hij sprong middenop m'n laptop, waarop die met een hoge toon begon te gillen, waarop Coco, die naast me lag, geschrokken wegsprong, waardoor Ben een halve pirouette op de laptop draaide, en passant de Alt-toets meenam, op het bijzettafeltje naast me sprong, de afstandsbediening van de video een trap gaf waardoor die bijna onder tafel in de grote drinkbak verdween ..... en vervolgens zaten 3 katten hijgend tussen de palen van de klimbomen in de achterkamer....

Ik zette de laptop - nu met gat op de plek van de alt-toets - weer op het tafeltje, ging de katten troosten (ik weet het....het is verkeerd) en probeerde te verbergen dat meneer Ben me nu langzamerhand genoeg geld heeft gekost. Ik kom in 4 weken tijd op ca. 1000 euro, en nu ook nog een kapotte laptop.

Op een gegeven moment hoor ik Coco driftig drinken, dus ga ervan uit dat alles weer bedaard is, pak m'n laptop op, Ben schrikt van dat bewegende zwarte ding en maakt meteen weer een luchtsprong waardoor Coco half in de drinkbak tuimelt, water eroverheen klotst, alles weer begint te racen, en vervolgens zit uit te hijgen in de poezenkamer....
Ik heb 't effe helemaal gehad met katten.... nu eerst maar dweilen....

PS: ik ben apetrots!! Na een uur pielen heb ik de Alt-toets weer op z'n plaats gekregen. Niet alleen het plaatje was eraf, maar het hele mechanisme waar de toets op veert lag er uit....minuscuul kleine dingetjes. Ik heb het voor mekaar... YES!!

Speciaal voor Dirk :)
Urinecheck: glucose - / proteine trace / pH 6.5 / bloed 1 spikkeltje
Ben is dus heel constant.
Uitslag uit Utrecht van Natrium, Kalium, Calcium en Phosphor: alles prachtig normaal.
Kortom ???? .... wie het weet mag het zeggen. Op het moment van het bloedonderzoek waren alle waarden, ook de crea en ureum - mede dankzij het nierdieet natuurlijk - binnen normaal. Ik ga dus voorlopig door met bijvoeren met a/d, want zoals Liesbeth zojuist zei: Ben heeft toch wel een flinke jas uitgetrokken, dus er mag voorlopig wel wat bij. Ze lag trouwens in een deuk. Ik vertelde wat ik voor spuiten gebruik zodat ik geen last heb van verstoppingen door de a/d. Ik gebruik namelijk anaalspuiten waar ik de lange tuut van af knip.... de opening is veel groter dan van een normale spuit. Beetje vreemd idee, maar het werkt wel. En Ben weet van niks.



Vanmiddag heb ik me beetje boos gemaakt in de Albert Heijn. Ik stond bij de kassa, en hoorde de juffrouw van de informatiebalie roepen: "nee jongetje, je moet je gezicht niet zo dicht bij die hond houden".... maar ze bleef wel achter de balie staan (instruktie waarschijnlijk). Ik keek en er lag een hond keurig vastgebonden terwijl baasje boodschappen deed. Klein jongetje op z'n knietjes naast de hond, gezichtje er heel liefelijk vlakbij terwijl hij aarzelend af en toe een aaitje over die flinke kop gaf. Oren van de hond in de nek, maar bek gesloten. Geen mama of papa in velden of wegen te bekennen. Ik onmiddellijk erop af, op het oog relaxt "hee jongetje ben jij dat hondje aan het aaien ??...." en ging op m'n hurken naast hem zitten en haalde hem rustig naar me toe. Jongetje bleek engels te spreken, had dus niks begrepen van de baliejuffrouw, mama was ook in de winkel. Ik heb hem uitgelegd dat het vast een heel lief hondje was, maar dat hij nooit zo maar vreemde hondjes mocht aaien voordat het baasje zei dat het mocht..... je moet er toch niet aan denken....

Mijn bestelling bij de dierenarts vandaag: 10 Monoject anaalspuiten plus een pot urine combi-stix .... zou ik een fixatie hebben ??

zaterdag 25 september 2004

Het gaat nog steeds geweldig. De laatste twee dagen at Ben 63 en 65 gram k/d brokken plus 3/4 blik a/d. Daarnet probeerde hij me duidelijk te maken dat hij nog wat brokjes wou door achter m'n pc-stoel te gaan staan en z'n lange voorpoten op m'n schouders te leggen (en me een minder-subtiele massage van de schouderspieren te geven). Toen hij niet onmiddellijk z'n zin kreeg begon hij de tent af te breken met een pingpongballetje. Het gaat dus wel goed geloof ik.

Ikzelf heb blijkbaar nu een weerslag: doordat m'n orthopedische schoenen niet meer goed zijn te repareren door de orthop.schoenmaker, kreeg ik begin deze week last van m'n knie, en nu van m'n rug....logisch ook met alle spanningen daarbij opgeteld. Maar ik voel me dus 30 jaar ouder op het ogenblik.

Gisteren kreeg ik bezoek van Alice, de vriendin bij wie Elwood nog een heerlijke laatste tijd heeft mogen beleven. Hier heb ik een aparte pagina over onze onvergetelijke Elwood (sorry Alice, maar het moet even).
Alice vond dat er een tweede nestbed bij moest komen, en kwam dat gisteren dus brengen. Hartstikke lief! De katten waren prompt een beetje in de war....opeens hoefde er niks meer ingepikt te worden want er waren twee nesten.... Ik kreeg helaas op een gegeven moment instortingsverschijnselen...we zaten heerlijk relaxt op de bank te kletsen en ik hoorde opeens Alice's stem ver weg klinken en weer dichterbij....dat ging dus niet goed. We moesten midden in een oergezellig gesprek afbreken. Ze begreep het gelukkig. Tja ik had ook geen middagdutje gehad....
Alice: hier zijn ze dan: vanochtend in bed.

woensdag 22 september 2004

Ik zat in de wachtkamer met de man van Liesbeth, mijn dierenarts, over computers te praten (hij is de systeembeheerder daar) toen ze met de uitslag van de bloedtest in de hand naar me toe liep met een stalen gezicht. Ik dacht: "da's foute boel...." Gaat naast me zitten, wijst met haar vinger naar de calcium, en mijn enige reaktie was "dat bestaat niet...."..... en toch was het zo.....

De bloedtest van vanochtend is gedeeltelijk bij mijn dierenarts gedaan:
Calcium : normaal
Creatinine, ureum, albumine: normaal.

Het andere gedeelte gaat naar Utrecht:
calcium (double check), phosphor, natrium en kalium.

Dit betekent (voor wie dit nog niet in zich opneemt) dat Ben's bloeduitslag tot nu toe normaal is. Geen Hypercalcaemie meer. En door het a/d eten is de creatinine niet gestegen (wat je zou verwachten) maar zelfs nog licht gedaald.
En toen brak de vreugde los. Tranen, zakdoekjes, omhelzingen, stomverbaasde client met kat die ook in de wachtkamer zat. Andere dierenarts die naar me toekwam om te feliciteren, assistente.....
Moet je toch nagaan dat Ben bijna geopereerd was, en alleen dankzij de gigantische glucose-reaktie op de Prednisolon aan die operatie ontsnapt is. Wat er gebeurd is in dat lijf begrijpen we niet, maar tot vrijdagavond ging het heel slecht met hem. De ommekeer is gekomen toen ik hem een blik a/d per dag ging bijvoeren.

We moeten de uitslagen uit Utrecht nog krijgen, dus daar kunnen nog verrassingen in zitten. Ook moeten we niet vergeten dat Ben in 2 jaar tijd een sterk verkleinde linkernier heeft gekregen. Dus er is wel iets gaande, dat echter met k/d dieet goed binnen de perken blijft. Zodanig dat zelfs a/d goed gegeven kan worden.

Ben doet dingen die niet kunnen, die niet te begrijpen zijn, laat staan te voorspellen. Hij heeft me een kapitaal gekost met die rare fratsen. Maar oh wat zijn we allemaal gelukkig.
Liesbeth heeft uren van haar privtijd besteed aan het zoeken naar een mogelijke oorzaak en oplossing. Haar gevoel zei na de heftige Pred-reaktie: afwachten en niks doen. Wat ben ik haar dankbaar.....

dinsdag 21 september 2004

Proest.....vanochtend werd ik schuddend en bevend wakker, met trillende handen alsof ik zwaar gezopen had. Mijn Tegretol-dosis van gisteravond lag nog pontificaal in het pillendoosje op het aanrecht..... dat was dus de oorzaak. Maar ja, vervolgens moest ik toch een huzarenstukje uithalen. Ik vertrouwde Joris namelijk al een paar dagen niet vanwege afwijkend kattenbak-gedrag. En hij spritste nogal eens recht naar achteren, met een hoop gemiauw. Het kan zijn dat het "haantjes-gedrag' is omdat hij jaloers is op de lekkere a/d spuiten die Ben krijgt, maar het zou natuurlijk ook gewoon mis kunnen zijn met zijn blaasprobleem.
In ieder geval: hij ging plassen, recht naar achteren met een stevige aan-uit straal, terwijl mijn handen al trillend van links naar rechts schudden. Resultaat was een minuscuul urinemonster....de rest was overal tussendoor gespoten. De hele tijd keken Joris en ik elkaar strak aan...."pak het dan als je kan".....hrde ik hem denken....
De urinetest was OK behalve een te hoge pH van 7.5 en natuurlijk zoals altijd een te hoog soortelijk gewicht....na ja....ik moet hem goed in de gaten houden.

Ben gaat geweldig goed!! Door de a/d is hij dikker geworden, energieker, slaapt niet meer de hele dag, is niet meer mistroostig en depressief. Hij eet nu iedere dag flink van de k/d harde brokken, en de rest vul ik aan met a/d met de spuit. De eerste dagen was dat 1 blik a/d en nog maar weinig brokjes, maar hij doet nu steeds beter zelf z'n best.
Zou het dan echt zo belangrijk zijn om altijd voor voldoende voeding te zorgen? Dat hoe minder een kat eet, hoe minder trek hij heeft, hoe minder hij eet enz enz ???

Morgen gaan we dus voor de zoveelste keer een bloedtest doen. Liesbeth en ik hebben de stiekeme hoop dat de calcium op wonderbaarlijke manier gedaald zal blijken. Die hoop is uitsluitend op Ben's goede gedrag gebaseerd. Blijkt de calcium gestegen, dan wordt de situatie echt urgent, en moeten we iets beslissen.
Dus duim asjeblieft voor ons!!!

zaterdag 18 september 2004

Vanochtend was hier opeens een interessante situatie ontstaan: Ben's nest-bed was gekaapt. Joris vond het wel welletjes met die uitzonderingspositie van meneer Ben en greep z'n kans terwijl Ben weer apart in de keuken door mij gevoerd werd.... Die "heerlijk" ruikende a/d is ook voor de anderen te ruiken....Coco wordt er helemaal opgewonden van en wil ook.....dus ja, vind je het gek dat Joris wraak neemt? Ben de lieve goedzak ging er dus maar naast liggen.

Gisteren heeft hij een heel blik a/d gehad, en desondanks kwam hij me om 4.30 uur roepen. En heeft brokjes gegeten. Vanochtend toen ik opstond was het ouderwets: iedereen plassen, poepen, toiletmaken en hoi hoi we krijgen eten..... Ben heeft k brokjes gegeten. Totaal 15 gram. Ik pas de hoeveelheid a/d een beetje aan, en hopelijk heeft hij vanmiddag dan ook weer honger genoeg om zelf aan de slag te gaan.



Terwijl jullie meeleefden en dachten dat het met Ben weer wat beter ging, en dat gelukkig de Glucose weer genormaliseerd was, ging het hier dus opeens waardeloos.
Woensdagavond rond 7 uur at Ben nog wat op de naween van de Prednisolon (die hij dus absoluut niet meer hebben mag) en toen was het "stop".....
Gisterochtend was hij wel vrij levendig, en vreg ook wel om eten, maar at slechts 5 gram. 's Middags niks, en 's avonds nog eens 4 hele grammen...... En toen werd me duidelijk dat er iets moest gebeuren. Ik heb altijd geroepen dat ik niet ga dwangvoeren. Maar daar had ik een beeld bij van een doodzieke kat die zielig in een mandje ligt en nauwelijks meer kan lopen (beetje overdreven gezegd). Maar wat doe je als je hier een graatmagere kater nog steeds in z'n klimboom ziet springen, en een hangend balletje een jens ziet geven....die kun je niet laten kreperen.

Dus haalde ik in een dichtbijzijnde praktijk een paar blikken a/d plus een grote spuit, en heb Liesbeth gemaild om te zeggen wat er aan de hand was. Ze was met me eens dat het waarschijnlijk tijd was om te gaan dwangvoeren (rotwoord), en dat het in haar ogen zinloos was om te wachten of het de volgende dag beter zou gaan. De hoge Calcium bevorderde zijn eetlust bepaald niet, en hij had al zoveel gewicht verloren. Ze verwachtte geen verbetering van z'n eetlust.
Ik gaf Ben nog de hele avond de kans, maar het eindresultaat was slechts 23 gram of zo. Dus opgewekt een kwart blik a/d aangemaakt met wat water, en toen in etappes met de spuit gevoerd. Hij vindt a/d duidelijk niet vies, en lebberde eventjes zelf uit het bakje, maar geloofde het toen wel. Ik zat ook een beetje te klooien met een sputterende spuit, waar Ben natuurlijk van schrok, maar al met al was ik niet ontevreden. Moest wel wat a/d uit m'n haar en van m'n neus afhalen.

En vandaag zijn we doorgegaan: ik zorg ervoor dat er voor Ben geen connectie is tussen brokjes eten en voeren met de spuit. Ik laat daar een flinke pauze tussen. En wacht eerst echt tot hij zoveel mogelijk zelf gedaan heeft. En dan kom ik.....
Het is nu bijna 18.00 uur, en hij heeft 8 gram brokjes op (nu echt geen honger meer door de a/d natuurlijk). Hij heeft zowel vanochtend als vanmiddag bijna 1/3 blikje binnengekregen, en ik voel grote opluchting. Het ging prima. Geen grote stress. Wel nog wat gewriemel als ik per ongeluk uitschoot......en naderhand krijg ik gewoon weer een kopje, en gaan we opgewekt weer verder.

Afgelopen nacht heb ik wel wakker gelegen: we zijn een grens gepasseerd, en dat voel ik donders goed. Hij is nu qua eten van mij afhankelijk, en eet nauwelijks meer zelf. Maar er is geen andere weg dus zal het zo moeten blijkbaar. De sfeer is hier trouwens opgewekt. Ik heb geen pijnaanvallen meer. Zorg erg voor rust, doe het minimale in huis, ga wel nog werken natuurlijk (druk druk!!), en doe de boodschappen voor mam in Beverwijk. Doe m'n Reiki-oefening paar keer per week en heb geen tranen meer momenteel. Hier wat foto's die ik net gemaakt heb: Joris en Coco die me zo helpen met hun rare fratsen, en Benneke die zo eindeloos lief is.


gestoord in z'n slaap.....


blijft onverstoorbaar pitten....


en Ben houdt zoals altijd alles in de gaten....nieuwsgierige Coon.....

donderdag 16 september 2004

Vanochtend om 3.30 uur urine opgevangen en getest......glucose nu negatief.
Niks meer te zien......
Dat is dus de Prednisolon geweest.

18.00 uur:

Vanochtend is de urine ook nog gecontroleerd door Liesbeth. Voor Ben's doen was de urine volkomen normaal. Geen spoor van glucose meer.
Liesbeth heeft het gevoel dat er toch iets anders aan de hand zou kunnen zijn dan eerst gedacht. Ben heeft een paar keer eerder zonder enig probleem Prednisolone gehad. Nu opeens reageert hij daar heel heftig op. En dat zit haar niet lekker.
De operatie wordt dus even voor ons uit geschoven.

Het behoorlijk uitgebreide antwoord van Dr. Larry Nagode op mijn verzoek om hulp is door haar bekeken. Ze wil met de info hieruit toch nu eerst verder gaan zoeken, en neemt contact met hem op. Het blijft dus nu even afwachten. Het grote raadsel dat Benneke heet........

Hij ligt heerlijk te slapen, heeft vandaag goed gegeten, is alert en legt contact, en vraagt regelmatig om spuitjes water. En dat is altijd een teken dat hij zich goed voelt. Als hij zich ziek voelt wil hij niks en drinkt hij niks.

woensdag 15 september 2004

Opnieuw ontwikkelingen.
Gisteravond wou Ben niks meer eten.
Tegen middernacht kwam er een email van Dr. Larry Nagode, expert op het gebied van Calcium, die ik om advies had gevraagd. Heel aardig, en vooral uitgebreid en technisch. Adviseerde een bepaalde test voordat geopereerd zou worden. Mogelijk of onmogelijk hier in Nederland??? Ik ging naar bed met een beetje rotgevoel.

Vanochtend kon ik een plas van Ben opvangen. Leek me goed om de pH te testen vr de operatie. Why not.... En toen schrok ik me rot terwijl ik naar de strip keek: glucose die altijd negatief was werd nu steeds donkerder.... ++++ (volgens het potje is dat >20 maar dat is natuurlijk heel onnauwkeurig). Ik was even in paniek....weet niks van diabetes. Zou hij in een coma raken? Moest ik hem eten geven of juist niet omdat hij getest zou moeten worden??

Eerst Dirk gebeld (voor mij is Dirk = Diabetes i.v.m. m'n chocoladevriendje Jeep)en toen toch maar de Spoedkliniek want het was nog voor 7 uur. Mocht hem gewoon eten geven want er zou nu verder toch niks gedaan worden.
Vervolgens de internist gemaild die meteen (het was nog maar 8 uur) adviseerde om de operatie te cancellen. Vervolgens met Liesbeth details besproken: Ben zal nu veel eten en drinken en plassen. Ik moet hem vanaf komende middernacht nuchter houden, en proberen morgenochtend weer een plas op te vangen. Kijken hoe de glucose dan is, en eventueel langskomen op de praktijk voor een nieuwe bloedtest. Uiteraard de Prednisolon meteen gestopt, en laten we hopen dat dat de oorzaak is, en niet bijvoorbeeld de nieren.
Stel je toch voor dat Ben nu ook echte Diabetes zou hebben.
De operatie gaat in ieder geval voorlopig even niet door.......

dinsdag 14 september 2004

Het gaat allemaal opeens heel snel. Gisteravond laat kreeg ik bericht van Liesbeth: de internist had de uitslag van de gestegen calcium gekregen, en adviseerde exploratieve halschirurgie. Toen ik Liesbeth vroeg of het slim was om nog heel even te wachten tot Ben een beetje aangesterkt was (hij eet nu tenslotte op de Prednisolon) was haar antwoord dat aansterken niet mogelijk was: het calcium-gehalte wordt alleen maar hoger.
Daarom heb ik vanochtend eerst de internist gemaild, die me verwees naar de chirurg. En daar konden we overmorgen al terecht. Woensdagochtend 9.30 uur moeten we in de kliniek zijn voor de operatie aan de bijschildklieren.
De internist verwacht niet dat er een tumor gevonden zal worden, dus dat is geruststellend. Toch hou ik met alles rekening.

Zelf werd ik vanochtend eindelijk weer fit wakker. Nog steeds gebruik ik een grote dosis Tegretol, maar ik ben helder en vrij energiek. Het afgelopen weekend heb ik echt voor pampus gelegen van de laatste pijnaanval.
Ik ben vandaag (m'n vrije maandag) een paar uur gaan werken. Mijn baas en collega's zijn trouwens ontzettend lief en solidair: ze leefden erg mee, en ik kon zonder enig probleem m.i.v. woensdag de rest van de week vrij krijgen indien nodig. En dat terwijl een andere collega op vakantie is.

Ik heb een beetje in huis schoongemaakt, want met 3 langharige katten komt er heel wat los, en ik had echt de vorige week niks gedaan. Vloeren gedweild, en zelfs m'n Reiki-oefening gedaan. Frappant dat die oefening me altijd veel goed doet. En nu zitten we op de bank. Benneke op m'n benen, diep in slaap, en Coco naast me. Ik rust zoveel mogelijk, en voel me goed....

maandag 13 september 2004

Gisteren een totaal van 44 gram. Het lijkt alsof Ben zich op de Pred-dagen minder lekker voelt dan op de Pred-loze dagen (zoals vandaag). Om 3.30 en 4.30 uur kwam Ben zich melden....en heeft flink gegeten. Ik had het er met liefde voor over. Zelf had ik vaag pijn op de achtergrond, dus ik kon er best op slapen. Voor ontbijt wou meneer graag weer soep, en heeft op die manier toch 60 ml water binnen gekregen.... Ik heb hem met die klotsbuik maar niet uit de boom laten springen toen hij klaar was.

Joris en Coco deden ook goed hun best, en de kambeurt na het ontbijt was echt even knuffeltijd. Die twee zitten goed in hun vel tegenwoordig. Joris is natuurlijk helemaal gelukkig met z'n Urinary kuipjes. Ik heb nu eindelijk voor hem beter grit gevonden. Kittyfriend Super, wat ik vroeger zo goed vond, is niet fijn meer. Stuift wel degelijk, absorbeert wel snel, maar stinkt ongelooflijk. En je kunt een plas er niet naderhand uitscheppen omdat die al helemaal opgedroogd is. Ik gebruik nu Bogena Stofvrij. Kleinere en duurdere zak, maar cht stofvrij (goed voor Joris z'n gevoelige longen) en de katten vonden het duidelijk fijner dan KittyFriend. Dus da's ook weer opgelost.

zondag 12 september 2004

Inmiddels ben ik zo'n 36 uur verder, en eindelijk - vanochtend - begon de pijn in m'n gezicht te zakken. Niet te geloven, ik voel me alsof er een vrachtwagen over me heen is gereden.

Maar alla.... gisterochtend evengoed de bloedtest gedaan. We hadden dus verwacht, door de kalium-citraat te stoppen en de Prednisolon te geven, dat het calcium niveau zou dalen. Laat het aan Benneke over om dwars te liggen: de calcium was nog verder gestegen. Van 3.11 naar 3.33 (normaalwaarden 2.36-2.86).

Dit betekent dat we terugmoeten naar de internist (woensdag moet ik bellen), en dat een operatie aan de bijschildklieren onvermijdelijk lijkt. We hebben immers alles gedaan wat de internist adviseerde, behalve de plaspillen. Misschien dat hij dat nog als tussenstapje wil proberen, maar ik geloof er geen moer van dat het helpt. Liesbeth gelooft het ook niet echt.

Intussen heeft Ben gisteren 61 gram gegeten. Dit op een Pred-loze dag, maar gelukkig gaat hij door stress altijd eten. Vandaag, mt Pred, gaat het nog maar heel matig. Wel een bakkie blikvoer-soep gegeten vanochtend, maar dan hoeft hij meteen voorlopig geen brokjes meer.... Misschien moet ik vanavond weer een autotochtje met hem maken..

vrijdag 10 september 2004

Dat komt nou verrekt ongelukkig uit.....
Morgen - dat wil zeggen vandaag - krijgt Ben een bloedtest en moet vanaf middernacht nuchter zijn. Ik ben lekker gaan slapen na een zware dag, die Ben overigens afsloot met een score van 55 gram - maar werd net een kwartier geleden wakker van een vreselijke aangezichtspijn. Het enige dat er op zat was m'n bed uitgaan en afleiding achter m'n pc zoeken. Anders is het niet uit te houden. Maar ja.... Ben vindt dat een goede gelegenheid om ook op te staan en om brokjes te gaan zeuren....en nu komt Coco ook al. Straks als ik weer terug naar bed kan dan doe ik de deur dicht en hoop ik dat ze verder rustig blijven. Tot dat moment moet ik hier echt blijven zitten .... de straat oplopen is nu ook niet zo verstandig.....deze buurt wordt geloof ik beschouwd als de meest criminele van Amsterdam.

donderdag 9 september 2004

Het lijkt alsof de nieuwe manier om Prednisolon te geven goed werkt.
Gisteren at Ben maar liefst 72 gram, en vandaag gaat het iets minder enthousiast, maar nog steeds lekker. En wat me met stomheid sloeg vanochtend: toen ik het natvoer voor Coco en Joris naar de gebruikelijke eetplek bracht, leek Benneke super enthousiast. Als de donder maakte ik een bakje r/d voor hem (het voer van Coco vond hij in een heel ver verleden nog wel eens te pruimen, maar helaas is dat r/d een afvaldieet) en dat werd met een noodgang soldaat gemaakt. Ik wist niet wat ik zag.

Vanmiddag zat Joris op de balustrade naar de buren te kijken. Heel gefascineerd. Ik zag later pas waarom....Hella had alle knuffels gewassen van dochtertje Bente. En de hele verzameling hing te drogen in de zon. Grappig gezicht.

dinsdag 7 september 2004

Maandagochtend 10 uur.... m'n eerste fitness na de vakantie. M'n manueel therapeut heette me welkom met een grote grijns. Het was heet in de trainingsruimte van de praktijk. Eerst wat simpele gewichten voor de benen. Ik huldig het principe dat ik nu de leeftijd heb om niet meer te hoeven presteren, en ben al tevreden als m'n ademhaling snel gaat en ik een klein beetje nattigheid op m'n voorhoofd voel.
Bij het roeien voelde ik echt het bloed naar m'n hoofd stijgen, en toen ging het fout: pijn in m'n kaak en kiezen en wang. Kortom: mijn aangezichtspijn liet weten dat-ie er nog was ondanks de 900 mg Tegretol iedere dag. Stommerd die ik was ging ik door. En zit nu nog met de gebakken peren. De pijn werd 's middags cht hels, dus ik moest meer gaan slikken.

Intussen had ik 's ochtends nog wel voor Benneke, die als grootste probleem van de dag het niet-eten had uitgekozen, een heerlijk slaapnestje gekocht. Van pluche een grote ovale bodem met een dikke rol als opstaande rand, zodat hij daar lekker z'n koppie op kon leggen en lange poten overheen kon laten hangen. Ik legde hem op m'n bed neer, en het was of ze allemaal wisten voor wie dat bedoeld was: Joris snuffelde even en liep weg, Coco keek er niet eens naar, en Ben ging er meteen in liggen alsof hij dat ding al jaren had.



Ben wou dus echt nauwelijks eten: keek naar die bruine dingetjes alsof ze from outer space kwamen...of keek naar het plafond. Weigerde pertinent spuitjes water van mij, maar ik heb hem toch met zachte hand een paar keer 10 spuitjes gegeven. Is max.10 ml .... is dus niks.
Met Liesbeth afgesproken om de halve Prednisolon per dag te veranderen naar een hele om de andere dag. Blijkbaar gewent hij heel snel, dus gaan we nu een shock-therapietje proberen. Lukt dat niet dan krijgt hij iets anders, en daar wordt hij suf van. We sloten de dag af met 29 gram brokjes.

Vannacht werd ik wakker van de pijn: pillen waren uitgewerkt. In wanhoop extra geslikt, achter m'n pc gezeten, en opeens stond Ben achter me: wou eten. Om 3 uur heb ik hem vervolgens z'n Prednisolon gegeven en nu sinds 6.30 uur heeft hij weer 2 keer gegeten en staat nu al op een totaal van 31 gram. En vooral: hij kijkt weer pienter uit z'n oogjes, en loopt hier lekker rond te banjeren.... Leve de Pred !!!
Ook heeft hij geplast.
En vrijdagochtend hebben we weer een bloedtest om te zien of de calcium zakt....

maandag 6 september 2004

Gaat cht lekker vandaag ..... vanochtend om 7 uur had Ben dus geplast, en nu pas om 23.20 uur kwam de volgende plas. Hij heeft gelukkig geen aandrang meer gehad overdag, maar wel liggen slapen. Tussen de middag met heel veel moeite 10 gram gegeten in 2 sessies. Was daarna nog een tijdje heel onrustig. Ik bleek mee te moeten naar de bank: blijkbaar wou hij tv kijken . Maar dat paste toch echt niet in mijn schema. Dus ik heb hem geparkeerd in een nestje dat ik van een handdoek maakte, bovenop de voetenbank. En toen was hij weer helemaal tevreden en heeft verder liggen maffen.
En dit alles met een halve Prednisolon op?? Het is alweer het bekende werk van eerst bij een nieuw medicijn een opleving - en Marga stinkt er iedere keer in en is enthousiast - en dan na 3 dagen komt er weer de dip .... Hij kijkt weer heel zielig, drinkt alleen wat water van mijn spuitjes. Drie van de vier drinkbakken hebben een druppel valeriaan, plus EBT, maar het doet hem niks.

Ik ben het zo ontzettend moe...dit begint een obsessie te worden waar zelfs ik genoeg van begin te krijgen (ik heb het maar niet over familie en vrienden, want die zijn hier allang gek van geworden volgens mij). En toch zal ik door moeten.... hij is het nog steeds waard. Eindeloos lief, maar hij lijkt wel onmachtig om te zorgen dat hij blijft leven door voldoende te eten en te drinken.

zondag 5 september 2004

Gisteren kon ik lekker bakken op m'n balkonnetje...het leek net een beetje vakantie. Wat een eindeloos weer. Ik heb voornamelijk liggen slapen, maar toch..... ben een beetje aan het bijkomen van een behoorlijk stressvolle week. Waarin ik toch vreemde dingen gedaan heb.... zo ben ik al 3 dagen op zoek naar een half aangesproken kuipje Becel dieetmargarine dat onvindbaar is. Hele koelkast ondersteboven gekeerd....niks. Dat kuipje komt dus waarschijnlijk over een jaar compleet beschimmeld uit een kleerkast o.i.d. tevoorschijn

Gisteren begon Ben wat minder en moeilijker te eten. Natuurlijk was het warm weer, maar hij was ook teruggetrokken. En afgelopen nacht was weer ouderwets onrustig. Drie keer door Ben eruit gehaald. Slechts 1 keer wou hij eten. Na de 3e keer heb ik alle katten uit de slaapkamer gezet (arme Coco onder luid protest) en kon ik verder slapen.
En 's ochtends zag ik iets wat ik dus cht niet wil zien: alle katten hadden keurig hun behoeften gedaan, en 3 kwartier nadat Ben geplast had ging hij weer op de bak in de plashouding, om meteen weer op te staan en weg te lopen. En dan schiet m'n hart onwillekeurig in m'n keel. Misschien heeft er een gruisje dwars gezeten - maar dan zit het nu, vanmiddag, nog steeds dwars want hij eet maar een paar gram. Een poging om te poepen kan het niet geweest zijn, want dat heeft hij gisteren uitgebreid gedaan. Dat is gelukkig weer mooi op gang gekomen na die etmaal vasten: een drol zo groot als van een volwassen kerel.....
Er zit niks anders op dan hem goed in de gaten te houden. Ik heb gelukkig spullen in huis. Want ik mag hangen als ik naar de spoedkliniek ga, behalve natuurlijk als hij echt verstopt. Tot nu toe blijft hij rustig.... dus duimen maar.

zaterdag 4 september 2004

Vanochtend te horen gekregen dat het beenmergbiopt in orde was. Wel was er een voor de internist onbegrijpelijk beeld (had iets te maken met rode en/of witte bloedlichaampjes) waar hij eigenlijk het lab uitleg over zou moeten vragen. Maar omdat de bloedtests van 20 en 25 augustus goed waren liet hij het maar zitten. Zo heb ik het tenminste begrepen.....het kon mij ook minder bereiken want ik hoorde alleen maar de woorden "Ben heeft geen tumor".....
Over een week zou ik pas uitslag krijgen van het biopt van het bobbeltje in de maag, maar tot m'n verrassing kreeg ik na een uur alweer de internist aan de lijn: de uitslag was binnen en helemaal goed. Maag en darmen waren dus niet de oorzaak voor het slechte eten. Ikke blij ......

Stand van zaken nu:
De Hypercalcaemie wordt aangepakt door de kalium-citraat te stoppen. Hopelijk zorgt dit voor een verlaging van het calcium. Ook de Prednisolon werkt calcium-verlagend.
Het niet-eten wordt aangepakt d.m.v. Prednisolon
De calcium-oxalaat stenen in de blaas ????? daar heb ik nog geen antwoord op. De internist adviseert plaspillen, en zou met Liesbeth overleggen. Dus ik wacht even rustig af. Bovendien heeft de internist een bevriende specialist gemaild die veel weet van calcium-oxalaat stenen. Helaas is deze mevouw op huwelijksreis dus het kan even duren voordat we antwoord krijgen.

vrijdag 3 september 2004

En ja hoor ....vanmiddag kwam ik thuis uit m'n werk, deed de huisdeur open, en daar stonden 2 katers, blrend en met grote opgewonden ogen.... WE WILLEN ETEN !!!
Ik kan jullie niet vertellen hoe gelukkig ik was. Wekenlang al was Ben me niet meer komen begroeten als ik thuiskwam. Hij bleef gewoon op de stoel of het bed liggen, en kwam dan later als ik de anderen eten gaf langzaam van z'n ligplaats overeind.
Ik was benieuwd hoe hij zou eten, en werd niet teleurgesteld: hij at of z'n leven eran afhing. Ik moest meteen door naar Beverwijk, en toen ik vanavond thuiskwam opnieuw een schranspartij. Daarna trokken de heren zich terug in 2 stoelen op het balkon, alwaar ze naar de voorbijvliegende duifjes gingen kijken en een dutje deden.
Wij dames hebben ons maar teruggetrokken op de bank.

Ook al is het Pred-nep....ik ben dolblij dat Ben zich momenteel zo goed voelt. Het werd hoog tijd, en ik geniet er heel erg van.

Morgenochtend moet ik de internist bellen voor de uitslag van het beenmerg biopt.

donderdag 2 september 2004

Die Joris!!
Ik hoorde dat er een nieuwe variant van Royal Canin Urinary op de markt was. Is me compleet ontgaan, maar ze blijken het ook niet te willen gaan voeren in de praktijk waar ik kom. Er is gewoon teveel aanbod. Ik heb het toch maar tussen alle ellende door besteld, want Joris at maar met moeite die folie-zakjes natvoer. En natvoer is nou juist zo belangrijk voor hem.
Ik heb vanochtend op nuchtere hongerige maag het kuipje opengemaakt: hmmmmm....er komt een heerlijke geur uit waar zelfs Ben op afkomt.....weliswaar is die onder invloed van Prednisolon, maar toch... Het blijkt qua struktuur en geur precies hetzelfde te zijn als het oude blikvoer van Waltham S/O Control....ik durf er bijna m'n hand voor in het vuur te steken. Dus Joris heeft z'n favo natvoer weer terug en vrat z'n bakje er bijna bij op .....

Ben maakte me vannacht maar n keer wakker en heeft toen vrij aardig gegeten.
Terug naar bed en weer in slaap gevallen tot vlak voordat de wekker moest aflopen. Ik voelde wat commotie op bed en keek voorzichtig met n oog. Het schonkige derriere van Ben stak omhoog terwijl hij met z'n voorpoten hangend over de rand van het bed probeerde om een bokswedstrijd van Coco te winnen.....
Zojuist heeft hij nog een keer gegeten, weliswaar met de nodige verleidingstruuks ..... Het houdt nog niet over, maar elk brokje is er n.

Wat hebben we afgelopen nacht heerlijk geslapen. Achter elkaar door. Op het kampeerbedje zodat ik de katten goed kon horen. Ben achter m'n rug dicht tegen me aan. Joris aan m'n voeten. Coco op afstand. De spanning tussen de katten werd met de Feliway feromonenverdamper duidelijk veel minder, en is nu weer weg.

Vanochtend op advies van Liesbeth gestopt met de kalium-citraat. Wat een heerlijk opluchting om niet meer in het keurslijf te zitten van 4x per dag een pil moeten geven en zorgen dat dat niet op een lege maag gebeurde. En dat met een Ben die toch al nauwelijks at....

Vanmiddag heeft hij z'n eerste Prednisolon gehad. Pas vanavond kwam zijn eten een heel klein beetje op gang: totaal vandaag was 32 gram..... Ik vind hem ietsjes onvast op de benen, maar hij heeft ook veel achter de rug.

Ikzelf voelde me vandaag een stuk beter: meer uitgerust na een goede nacht, en ook opgelucht dat die tests gedaan zijn. Maar ja, tegelijkertijd nu de zorg wat er moet gaan gebeuren. Want dat is een groot vraagteken. Er kan nu niets gedaan worden om die oxalaten in de blaas te bestrijden....
Eerst maar vrijdagochtend afwachten als ik de uitslag krijg van het beenmerg biopt.