MARGALI'S WEBLOG

 Mijn foto
Naam: marga

dinsdag 31 augustus 2004

Ik heb een uitstekend consult gehad bij de internist. Erg vriendelijk. En vooral duidelijk.

Luisterend naar mij vond hij dat het niet-eten toch ook meteen meegenomen moest worden. Ben was z'n laatste patient, en hij bood aan om alles meteen te doen (behalve natuurlijk bijschildklier-operatie): rofo, echo, beenmergbiopt n endoscopie. Daardoor verviel mijn plan om naar Noordwijkerhout te gaan voor radiologie.

Echo:
- n nier is flink kleiner dan de andere (maar ach, de waarden en vooral Soortelijk Gewicht van de urine zijn goed). Hmmmm, ik heb het nagekeken: op 30 augustus 2002 hebben we ook een echo gedaan en toen waren de nieren prima. In 2 jaar tijd is n nier dus flink kleiner geworden.
- in de blaas zag ze steentjes of gruis. Zij noemde het weinig, mij leek het veel maar wat weet ik ...

Toen narcose met infuus, en rontgenfoto van de borst: ziet er prima uit.

Er is een biopt van het beenmerg genomen: ik mag a.s. vrijdag bellen voor uitslag.
Maar hij verwacht geen kanker gezien de rest van het verhaal.

Endoscopie: alles zag er goed uit. Van n klein bultje in de maag (als ik me goed herinner) heeft hij ook wat weefsel weggenomen en opgestuurd: vrijdag over 1 week uitslag. Heeft een flink stuk in de dunne darm gekeken: alles ziet er verder prima uit.

Als er vrijdag niks uit de beenmergbiopt komt (en dat is de verwachting) dan is naar zijn mening de kalium-citraat de veroorzaker van de te hoge calcium. Hij had daar een mooie redenering over die ik niet meer weet:-).
Hij heeft geprobeerd op internet naar bijwerkingen te zoeken, maar niks gevonden.

Verder kan die heel slechte eetlust samenhangen met de hoge calcium.
Ik wacht even af wat er tussen Liesbeth en hem besproken gaat worden, want het lijkt erop dat wt we ook doen, dat er ergens anders iets in de knel komt.

Als de kalium-citraat gestopt moet worden omdat de calcium te hoog wordt, wat moeten we dan doen om de oxalaat stenen te voorkomen. En de slechte eetlust is inderdaad sinds begin dit jaar steeds erger geworden....maar was vroeger ook al niet best.

Ben heeft nog enigszins onvast op de poten zich meteen op een bak met k/d brokken gestort. Ik heb hem echt moeten doseren want onze stress-vreter hield niet op. Hij heeft alles binnen gehouden :-)

Morgen ga ik bellen voor een eetlustopwekker....er moet iets gebeuren want hij is volgens mij sinds vorige week nog meer afgevallen. Ik weeg hem nu op 6.4 en volgens mij is mijn weegschaal hetzelfde als op de praktijk.

Coco ligt nog steeds onder het bed. Joris vloog Ben 2 keer aan, dus heb ik zowel hem als Ben ingesmeerd met valeriaan. Tot nu toe helpt het.
Dat was 'm dan....ik ben opgelucht ( en 500 euro lichter).

maandag 30 augustus 2004

Gisteravond ontving ik een email van Liesbeth, mijn dierenarts. Met de melding dat de internisten zich willen richten op de Hypercalcaemie, die naar hun mening prioriteit heeft boven een endoscopie. Ik moet bekennen dat ik schrok van de onderzoeken die genoemd werden. Ook al is het nog niet gezegd dat het allemaal moet gebeuren toch zal het een zware dobber gaan worden. Het wordt een zoektocht: door allerlei zaken uit te sluiten zal er hopelijk uiteindelijk een diagnose gesteld kunnen worden.

Mogelijke onderzoeken: nieren, maar die zijn al zo'n tijd onder controle, rntgenfoto van borst, echo van buik, biopten van beenmerg en lymfknopen, dit alles om zoals Liesbeth het mooi zegt "maligniteiten uit te sluiten". Als dat niets oplevert onderzoek van bijschildklier d.m.v. operatie.
Ik was totaal de kluts kwijt, vooral omdat ik niet wist waar ik heen wou voor de onderzoeken: in Amsterdam blijven of naar Utrecht gaan. Liesbeth heeft me geweldig en openhartig geholpen in het nemen van een beslissing. Ik ga naar de internisten van Amsterdam, wil radiologie in Noordwijkerhout laten doen, en verder wordt het even afwachten.

Het lullige bij mij is dat ik zelf al jaren in de medische molen zit, en al heel veel missers en onnodig belastende dingen heb meegemaakt. Omdat het nu om Benneke gaat wil ik dat uit alle macht proberen te voorkomen en ga dus eigenwijs doen en zelf oplossingen verzinnen. Liesbeth is zeer geduldig met me, en ik ben nu gekalmeerd.

Ik heb een afspraak bij de internisten morgenmiddag om 15.45 uur. Ben moet nuchter blijven (alwr....zucht) vanaf vanavond 22.00 uur. Hij eet vandaag echter geen moer, dus er moet morgen wel iets op dat niet eten verzonnen worden want dit kan niet langer zo. Ben's status heb ik vanmiddag opgehaald op de praktijk waar het al voor me klaarlag.
Morgen moet ik weer gaan werken na 3 weken vakantie. Ik werk tot 13.30 uur dus hoef geen vrij te nemen. Wel goed voor me....ben ik er even uit.
Hier een fotootje van Benneke van eergisteren.

vrijdag 27 augustus 2004

Nog geen bericht van Liesbeth, dus de heren internisten hebben blijkbaar wat meer tijd nodig.

Maar vandaag is ondanks dat een dag met een gouwen randje....want Ben eet.
Gisteren was hij duidelijk nog onder de indruk van het bloedprikken, en had hij een eindscore van 35 gram brokjes. Afgelopen nacht werd ik maar n keer wakker gemaakt om 3.30 uur. En toen at hij flink. Verder kon ik doorslapen en dat had ik hard nodig. Ik ben echt door alles behoorlijk aangeslagen merk ik. Ben krijgt nu geen medicijnen meer tegen misselijkheid, en voelt zich in ieder geval vandaag een stuk beter .... Hij eet prima en slaapt veel.
Hier een fotootje. Niks bijzonders maar zo zat hij vanmiddag te eten....een heerlijk gezicht.

Eindtotaal van deze dag: 58 hele grammen !!! en met smaak gegeten zo te zien.
Hij drinkt nu ook veel meer sinds ik n druppel valeriaan in de drinkbak gooi. En sinds vandaag heb ik daar 2 druppels EBT van VSM aan toegevoegd op advies van degene die zich op afstand met Ben bezighoudt. Ook met die toevoeging blijft hij goed drinken.

donderdag 26 augustus 2004

Twee grote ogen kijken me verwijtend aan.....het is ontbijt-tijd en Ben wil nu toch wel eten. Gisteren bijna niks, maar nu natuurlijk wel....en nu mag-ie niet.... Zittend achter m'n bureaustoel gaat hij soms op z'n achterpoten staan en legt z'n voorpoten op mijn schouders. De schat ...
Nog even volhouden Ben (en Marga).....ik haat dat nuchter houden, vooral bij hem.

Even later....hij heeft het begrepen. Heeft zich nu taktisch teruggetrokken op de bodemplaat van z'n klimboom, omringd door 8 dikke boomstammetjes. Dat gaat een toer worden om hem eruit te krijgen.



Nou moet ik zeggen dat ik hem met PSP oogjes heb gegeven in deze foto, want dat waren 2 lichtbolletjes. Misschien dat hij daarom extra wantrouwend en angstig kijkt, maar zo voelt hij zich ook wel een beetje. Hij is even uit de boom geweest toen ik Joris per ongeluk op z'n staart trapte die vervolgens "dus" een doodsschreeuw gaf. Ben komt dan toch meteen tevoorschijn om te kijken wat er precies aan de hand is, moet altijd op de voorste rang zitten. Maar zodra hij hoorde dat ik uitgebreid excuses maakte, schoot hij weer terug naar z'n "hok"

woensdag 25 augustus 2004

Naar Liesbeth de dierenarts:Het is prima gegaan. Weet niet eens meer precies hoe het ging, maar hij was tussen de boomstammen uit gekomen. Ik kon hem keurig oppakken en in de keuken parkeren zodat ik de carrier kon pakken. Zo zielig (ik moet daar op gaan letten): hij heeft een handdoek op het aanrecht waar hij z'n pillen en spuitjes op krijgt. Dat is een veilig en prettig plekje voor hem (ik snap dat het voor buitenstaanders vreemd klinkt, maar wij maken er een spelletje van en hij vindt spuitjes meestal heerlijk). En daar was hij helemaal in elkaar gerold en angstig op gaan liggen. Volgende keer moet ik zorgen dat ik dat matje eerst weghaal. Want later - toen ik thuis kwam en hij wat gegeten had, wou ik hem zijn kalium-citraat geven en wou hij niet meer op z'n matje liggen......

Maar goed; de bloedtest wees uit dat hij nog steeds te hoog calcium heeft: het was geen vergissing van het lab. Eiwit en albumine is prima. Het is dus nu een groot vraagteken waarom hij hypercalcemie heeft. Ik heb begrepen van Liesbeth dat hij niet nog hoger calcium moet krijgen want dan wordt het dus echt gevaarlijk. Ze heeft meteen weer de internisten gemaild voor advies, en hoopt dat vandaag nog te krijgen.
Ben's probleem, wat het dan ook is, bestaat naar Liesbeth's gevoel uit een heleboel kleine stukjes. Het niet-eten is nu prioriteit nummer 1. Als hij nog meer gewicht verliest moet ik aan dwangvoeren gaan denken, en dat wil ik echt niet. Hij is groot en toch best sterk, ik ben alleen, ik weet bij god niet voor hoelang zo iets zou gaan duren want hij eet al zo lang zo slecht, en hij zou alle vertrouwen en veiligheid verliezen. Liesbeth heeft alternatieven genoemd, maar ik schuif dat even van me af.... Er zal een moment komen, zo heb ik begrepen, dat ik een beslissing moet gaan nemen waar hij stress door zal oplopen maar wat dan toch zijn leven moet redden.

We zitten nu te wachten op verder bericht. Het kuiltje in de rug zat niet op de plaats waar de rontgenfoto een licht verschoven wervel liet zien. De Orthomanueel specialist ziet een behandeling zeer zeker zitten, en heeft vaker maag/darmproblemen in samenhang met rugproblemen gezien. Ik hou het achter de hand....dit heeft nu niet eerste prioriteit (ook al is het best mogelijk dat Ben hier ongemak van ondervindt, het verklaart bv niet de hypercalcemie)
En voor Marloes: ik heb 2 klimbomen van CatPalace hier staan, met een kleine meter ertussen. Zodat ze heen en weer kunnen springen. De tussenruimte is trouwens wat kleiner geworden dan op de foto omdat Coco dat niet meer redt met haar losse knieschijven.

dinsdag 24 augustus 2004

Gisteren merkte ik dat Ben's ruggegraat een soort kuiltje leek te hebben. Ik meldde dat aan Liesbeth die me vervolgens vroeg wr dan wel....en tja, toen stond ik met m'n mond vol tanden. Mijn kennis van anatomie is praktisch nil, dus ik heb een plaatje van een kat's inwendige organen gevonden, en kon Liesbeth melden: "het kuiltje zit ongeveer op de eerste letter e in het woord spleen"......
Ze gaat het vergelijken met de rontgenfoto. Ook zou ze contact opnemen met de Orthomanueel specialist over de mogelijkheid dat deze afwijking in de rug mogelijk misselijkheid en maag/darmproblemen kon veroorzaken.

Vervolgens merkte ik dat Ben moeizamer ging eten, en na 8 uur 's avonds wou hij niets meer. De hele nacht weer doorgeslapen, maar dit keer was ik er niet blij mee. Ik werd wakker en keek stiekum met een half oog naar hem: hij lag als een zielig vogeltje tegen me aan gedrukt. Is denk ik de hele nacht niet uit bed geweest. De Primperid werkt dus uiteindelijk niet goed (genoeg).

Vanmiddag kreeg ik bericht van mijn dierenarts dat Ben's bloeduitslag uit Utrecht binnen was. Calcium is te hoog. Rest is goed. Beetje vreemd beeld want bij hoog calcium zou je laag phosphor verwachten maar dat is niet het geval. Ze heeft onmiddelijk de internisten gemaild voor advies. Dat advies kwam al snel vanavond en ze adviseren een nieuw calciumonderzoek plus totaal eiwit en albumine. En uiteindelijk komen ook zij aan met een endoscopie.

Afspraak voor het bloedonderzoek is meteen door Liesbeth gemaakt voor morgenochtend 10.15 uur. Ook een paar enge muizenissen die ik in mijn hoofd haalde werden supersnel door haar weggevaagd ...... ik vind dat ik een super-dierenarts heb.

zondag 22 augustus 2004

Ongekende luxe .... afgelopen nacht heb ik voor het eerst sinds begin dit jaar ongestoord geslapen, met Ben dicht tegen me aan gedrukt. Vlak voor het afgaan van de wekker maakte hij me pas wakker. M'n haren stonden rechtovereind, m'n lijf helemaal stram van het niet opstaan 's nachts .... en ik was kipfit.
Ben slaapt blijkbaar heel goed op de Primperid die hij sinds vrijdag krijgt. De Pepcid voldeed niet meer, en hebben we dus gestopt. De Primperid is ook - heb ik duidelijk te verstaan gekregen van Liesbeth - een hulpmiddeltje voor tijdelijk, want op den duur zal ook dat niet meer voldoen. En we moeten natuurlijk toch proberen de oorzaak van deze ellende aan te pakken.
Na het ontbijt was Ben zo ongelooflijk knuffelig....hij zat te vrijen met m'n handen, en kon niet genoeg krijgen van de borrel-blup-blup-kusjes bovenop z'n lieve koppie. Ik had m'n ouwe lieve Ben weer helemaal terug. Hij is er weer!!

zaterdag 21 augustus 2004

Ik was gisteren alleen nog maar in staat om m'n dierenarts even te bedanken. En daarna was het gewoon op.

Een tijdje stilte inderdaad vanwege een heel leuke vakantie die ik met mam heb gehad. De eerste 3 dagen hittegolf heeft ze aan de airco gekluisterd gezeten, maar daarna hebben we iedere dag tochtjes met de auto gemaakt. We hebben genoten; m'n nieuwe auto is een verademing.....een automaat dus ik zat heel relaxt mee te genieten, zonder pijn in m'n voet. De tochtjes moesten kort blijven omdat ik weer op tijd terug moest zijn voor Ben's medicijnen, maar mam's krachten zijn ook minder geworden dus alles paste weer keurig in elkaar. Als je maar geen dingen gaat willen waar je niet (meer) toe in staat bent.

En zo is mam donderdag weer naar huis gegaan, met verdriet want ze vindt het hier zo heerlijk. Ook ik vind het moeilijk om haar te laten gaan, en Benneke vond het maar niks en ging bovenop haar tassen zitten.



Diezelfde avond werd het voor mij al een beetje spannend. Ben moest vanaf 22.00 uur nuchter blijven omdat hij de volgende dag - vrijdag dus - een vrij uitgebreid onderzoek zou krijgen plus een schoonheidsbehandeling. Ik had van tevoren per email aan Liesbeth, mijn dierenarts, een waslijst opgestuurd van dingen die ik graag gedaan wou hebben.
Allereerst moest Ben een routine bloedonderzoek ondergaan i.v.m. zijn nierprobleem n vanwege zijn kalium-citraatgebruik. Liesbeth kan echt feilloos bloed prikken.....in een keer raak, en een fluitje van een cent.

Ik had haar al gemeld dat Ben 600 gram gewicht verloren had, en dat bleek te kloppen. Liesbeth vond dit net als ik toch wel zorgelijk veel.

Vervolgens wou ik graag dat ze naar zijn poten zou kijken. Deels vanwege mijn eigen observaties, maar vooral ook omdat ik van iemand die paranormaal begaafd is en die aangeboden had om zich met Ben bezig te houden de tip had gekregen dat hij een probleem in z'n poot zou hebben. Zelf had ik al vastgesteld dat Ben's rechtervoorpoot niet goed was: ik mocht de middelste nagels van die poot niet meer knippen. Bovendien vond ik z'n achterpoten steeds meer in een x-stand staan en al vanaf dat ik hem hier in huis kreeg in 1998 viel zijn achterlijf soms plompverloren om terwijl zijn voorste helft bv rechtdoor aan het rennen was.....ik noemde hem vaak m'n lompe knuppeltje, en weet het aan z'n lange onhandige lijf..... Door de opmerking van de paranormaal begaafde besloot ik hier extra naar te laten kijken omdat Ben toch onder narcose moest voor z'n kam- en ontklitbeurt. Ik had ook nog een rontgenfoto van nieren en blaas willen laten maken, maar daar had Ben voor gecatheteriseerd moeten worden en dat brengt toch onnodig ongemak en risico met zich mee.

Dus Ben kreeg een spuit, was heel snel buiten westen, en er werden diverse foto's genomen. Resultaat: de rechtervoorpoot heeft een gescheurde polsband, die niet geneest omdat hij steeds opnieuw grote sprongen maakt vanuit de klimboom naar beneden op de tafel en dan op de grond. Zinloos om hem te vertellen dat niet te doen, dus daar zal hij mee moeten leven... En de rug bleek krom te staan doordat een wervel verkeerd zit. Hiervoor zullen we dus naar een orthomanuele therapeute moeten gaan, Dorit Aharon. Misschien kan die de wervel op z'n plaats krijgen.
Vooral dankzij de paranormaal begaafde tipgever hebben we nu opeens informatie die we eerst niet hadden. Hopelijk zal dit Ben verlossen van een flink stuk pijn.
Het gewichtsverlies is zodanig dat er iets moet gebeuren. Vandaar dat Liesbeth een maagonderzoek en endoscopie wil laten doen. Er is iets wat Ben onmogelijk maakt om een beetje behoorlijk te eten. Hij is vaak misselijk, zonder dat hij kotst, maar ook vaak verdrietig en mistroostig en volkomen in zichzelf gekeerd. Iedere nacht, al maanden lang, schreeuwt hij me 2 tot 3 keer wakker omdat hij iets wil. Als ik geluk heb is dat eten, maar soms ook merkt hij dat hij toch niet eten kan. En ben ik voor niks opgestaan. Ik hou dit na zo'n 8 maanden niet meer vol, vooral omdat hij ondanks alles toch zo afvalt.

En toen kon ik eindelijk aan de slag gaan....Ben's vacht die me al tijden een doorn in het oog was. Ik vond het doodeng om die "bag of bones" te moeten kammen met die scherp gepunte hark. Uiteindelijk bleek dat er eigenlijk niet eens veel klitten waren maar wel gewoon een superdikke ondervacht. En die is er stukje bij beetje gewoon uitgekamd. Er is zowat een halve Ben verdwenen: al dat haar verdween in een zak die naar een allergie-centrum wordt opgestuurd waar mensen voor kattenallergie getest worden. Ik kreeg van diverse kanten hulp: mensen die me zagen stuntelen en enge gezichten zagen trekken. En oh wat is Ben geknuffeld op de praktijk...ik geloof dat hij daar wel wat harten veroverd heeft.

Al met al ben ik met hem op de praktijk geweest van 10.15 uur tot 13.30 uur. Vandaar mijn grote waardering en dank aan mijn dierenarts, want het was voor mij heel prettig dat ik Ben zelf kon kammen, en de hele tijd bij hem mocht blijven.

vrijdag 20 augustus 2004

Speciaal voor Liesbeth Winius, Ben's favoriete dierenarts:

babyvalkparkietjes, 2 weken oud

Lieve Liesbeth, dank je wel voor al je zorg en aandacht.
Ben is weer lekker wakker, en heeft al 20 gram k/d gegeten. Even een beetje bijkomen en dan melden we ons voor de endoscopie (brrrr)..... en Herman, het was heel erg gezellig en bedankt voor je hulp. Waarschijnlijk zit je nu nog haren te eten

dinsdag 3 augustus 2004

Mam heeft al 2 dagen achter elkaar een huilbui gehad....vrij uniek omdat ze al jaren - sinds ze Seroxat gebruikt na het overlijden van mijn vader - eigenlijk nauwelijks nog huilt.
Reden: haar Vriendje het musje is voor haar ogen door een kat te grazen genomen. Ze heeft last in haar tuin van 3 katten: een rooie, een cyperse, en een zwart-met-witte. En die laatste sprong eergister vanachter een struik tevoorschijn met een musje in z'n bek. Mam maakte een schrikbeweging en dat was genoeg om de killer weg te jagen....met musje nog stevig vast. Sindsdien is Vriendje niet meer geweest, dus ze weet zeker dat hij het slachtoffer was.... Hij kwam altijd met haar mee de keuken in, ging voor de keukenkast zitten waar het brood was, en at de kruimels tussen haar voeten op. En als hij honger had, en mam was in de tuin, dan ging hij zelf alvast voor het kastje zitten....en dan maar tekeer gaan....
Ik probeer haar te overtuigen dat Vriendje heus nog wel tevoorschijn komt....maar ze weet het zeker....

Vriendje met duifje

zondag 1 augustus 2004

Ik had dit weekend weer eens lekker in dit blog willen schrijven, maar het is er niet van gekomen. Eigenlijk ben ik nu een beetje lamgeslagen, en heb tegelijk toch het gevoel dat ik hier moet zijn.

Gisteren heeft Dirk namelijk alweer een katje verloren. Het is niet te bevatten.
Afgelopen december stierf Jeep, zwaar suikerpatient. Dat was treurig maar te begrijpen. Het verhaal van hem en zijn broer Teaser kun je hier lezen. Jeep was helemaal op, en kon gewoonweg niet meer verder. Maar toen, zeven maanden later op 5 juli stierf zijn broertje Teaser, totaal onverwacht en plotseling. Dirk dacht van verdriet en gemis van Jeep. Op 12 juli kwam Dirk thuis uit zijn werk en vond hij Serra dood op zolder. Vreselijke paniek....We begonnen te praten en zoeken naar een oorzaak. Of was het toch gewoon toeval ??? .... En gisteren 31 juli, is Daisy plotseling ingestort en in de spoedkliniek ingeslapen. Met een fatale bloedarmoede. Het was niet eens meer mogelijk om een foto te maken van hart en longen omdat er vocht vermoed werd (en HCM)..... het bloed dat afgetapt werd was bijna water.

Het verdriet om Daisy werd overschaduwd door de angst wat er in godsnaam aan de hand is. Er moet iets zijn. Ik kan alleen maar proberen om mee te denken en te helpen zoeken. Al pratende kregen we een vermoeden, maar op de spoedkliniek kreeg Dirk tegenstrijdige antwoorden (een bevestiging en een ontkenning). Waarschijnlijk vinden specialisten het zo-wie-zo niet leuk als je op hun stoel gaat zitten en dan is het antwoord al gauw negatief.....denk ik.
Dirk gaat nu verder met raadplegen en onderzoeken want dit mag zo niet doorgaan... dat is voor hem en z'n arme katten niet te dragen.