MARGALI'S WEBLOG

 Mijn foto
Naam: marga

zaterdag 19 juni 2004

Alweer ligt Coco naast me op de bank. De katers zijn in geen velden of wegen te bekennen. Waarschijnlijk is er buiten op het balkon veel te veel te beleven. Maar gelukkig heb ik hier ook nog een vriendinnetje ..... hoewel ze me vanochtend een paar keer probeerde te grijpen en te bijten tijdens het kammen. Om een of andere reden mocht het niet.



De Feliway stekker zat trouwens weer even een dagje in het stopcontact. Gisteren was ik Ben aan het behandelen in de keuken toen we opeens een gekrijs hoorden. Ben begon meteen te grommen en was niet meer op het aanrecht te houden. Snel naar de voorkamer en ja hoor....bonje tussen Joris en Coco. Vlokken haar vlogen ons om de oren. Ik kon Joris nog net in z'n nek en staart grijpen. Hij wrong zich in alle bochten, maar beet me niet. En ik hield vast. Hup, mee naar de keuken, want hij was door het dolle heen. Toen Ben ook weer naar de keuken gebracht en gewoon weer doorgegaan met pillen, lactulose, ogen schoonmaken en spuitjes water geven, terwijl Joris lag uit te hijgen. Ben raakt altijd een beetje over z'n toeren als er gevochten wordt. Eerst dacht ik dat hij alleen maar nieuwsgierig was. Maar hij vindt het niet leuk. En een keer zag ik zelfs dat hij in z'n zenuwen keihard z'n vriendje Joris aanviel omdat die weer Coco aanviel ...... kettingreaktie.

Vandaag, zoals altijd op zaterdag, kattenbakken verschoond. Een nieuwe baal Kittyfriend Extra opengemaakt, en kwam tot de ontdekking dat die echt bomvol met stof zat. Zo kon het niet de bakken in, zeker niet met Joris en z'n lichte bronchitis. Dus ik heb een half uur staan zeven op het balkon aan de voorkant waar een flinke wind staat. Grote stofwolken ... ik was het zat. In een andere dierenwinkel hadden ze Kittyfriend Super, en bovendien bezorgen ze tot op 2-hoog voor de deur. De prijs voor mijn grit is nu wel - incl. bezorgen - gestegen van 7.50 euro naar 11.75 euro per grote zak van 20 kg. Maar als Joris straks een chronische bronchitis of erger krijgt vergeef ik het mezelf niet. En bovendien wordt het sjouwen mij te zwaar. Dus het moet.

woensdag 16 juni 2004

Nouuuuu .... een paar dagen na de vorige post zaten Ben en ik al weer in de volgende crisis. Met een dieptepunt van 16 gram in ruim 24 uur. Ik begon al visioenen te krijgen van dwangvoeren, iets dat ik dus echt niet wil. 's Nachts werd ik 3 tot 4 keer wakker geschreeuwd. Af en toe omdat Ben eten wou, maar vaak ook gewoon om niks. En dat brak me toch heel erg op.

Ik kon m'n frustraties heel fijn kwijt in een vriendinnengroep, en daar kreeg ik een idee aangedragen. Vaststaat voor mij dat ik moet proberen om op een andere manier met Ben's conditie (zijn nier- en blaasprobleem) om te gaan. Want dit is een killer voor ons allebei. Hij heeft in die crisisdagen geen enkele vreugde, begon zich zelfs van mij af te keren, dook weg onder m'n handen, weigerde elk vocht dat ik met z'n favoriete spuitje wou geven. En ik....ik raakte echt wanhopig want ik deed toch zo m'n best. En zo zaten we op het laatst ook mekaar een beetje gek te maken. Daar moet dus een beetje ontspanning in gaan komen.

Ik denk dat ik een methode gevonden heb: ik heb me opgegeven voor een Reiki-1 cursus. Omdat ik geen weekend weg kan, en zelfs niet een hele dag, heb ik een Reiki-teacher bereid gevonden om mij privé les te geven. In 3 dagdelen van 5 uren zodat ik steeds weer op tijd thuis ben om Benneke zijn pillen te geven. Ik heb haar verteld dat ik niet in helende krachten van Reiki "geloof" maar dat ik hoop dat er tussen Ben en mij - in die moeilijke tijden - weer een gevoel van ontspanning en vrede kan ontstaan. Lachend vertelde Sara, de teacher, mij dat ze zelf ook niet geloofde toen ze ermee begon.
Komische noot: ik vroeg of mijn gebruik van Tegretol voor m'n aangezichtspijn een belemmering kan vormen tijdens de cursus (ja weet ik veel). Maar al pratende kwamen we erachter dat het waarschijnlijk zelfs een pré kan zijn: ik kijk met Tegretol achter m'n kiezen nauwelijks verder dan m'n neus lang is, en ben erg bezig met het moment van nu.

Wordt vervolgd....zeg ik met Coco naast me op de bank. Dat poesje heeft eindelijk ontdekt dat ze weliswaar niet op schoot wil, maar dat het naast mij op de bank wel erg gezellig is (plus een extra bonus oplevert van een poaar stukjes kaas).

zaterdag 5 juni 2004

Joris is intussen ook 9 jaar geworden. Een beetje vergeten door alle emoties.

Mieke, je vraagt hoe het nu met mij is.... en dan heb ik moeite om het bij mezelf te houden, en je een duidelijk antwoord te geven. Het wordt een beetje chaotisch ben ik bang.
Eigenlijk kom ik sinds het overlijden van mijn vader in 1999 niet echt vaak aan mezelf toe. Ik vind het best wel prettig om weer alleen te zijn nu mam terug is naar haar eigen huis, en kan daar prima tegen. Tenslotte woon ik al 18 jaar alleen. Ik heb daarvoor 13 jaar lang samengewoond en zelfs ook samengewerkt - intensiever kan bijna niet. Dus ik ken ook dat. Heb indertijd ervaren dat je samenwonend soms nog erger alleen kunt zijn dan wanneer je alleen woont. Ik ben heel erg een mens die het leven neemt zoals het zich opdient.... geen verlangens en wensen voor de toekomst, en al helemaal geen verwachtingen ..... die heb ik zelfs nog nooit van m'n leven gehad gek genoeg.
Nu ik weer alleen ben moet ik wel weer even wennen aan het niet hoeven zorgen voor mam, maar doordat er een heuse crisis ontstond tussen Benneke en mij had ik weinig tijd om daar last van te hebben. Dingen delen met mam kan wel, maar altijd rekening houdend met haar toch wel kwetsbare fysieke en mentale toestand.. Eigenlijk loop ik altijd te zorgen voor..... en rekening te houden met.....ik weet het. Het is zo gegroeid. Ik ga ook nog iedere 2 weken naar tante Dora in het verpleeghuis op bezoek, het enige familielid dat m'n moeder nog overheeft. Ik merk dat voor zowel m'n moeder als Dora het belangrijk is dat ik ga....en ik heb het hart niet om te weigeren. En dus zorg ik dat ik het prettig en zinvol vind om te doen. Als ik met weerzin zou gaan zou ik het nooit volhouden, en ik doe het al sinds 1999 toen mijn vader overleed.

Op vakantie gaan, of een weekend weggaan, kan niet. Ik kan niemand vragen om 3 katten 3 dieten te geven, meerdere keren per dag. Ik kan niemand vragen om Ben medicijnen te geven, en dan ook nog zo vaak (minimaal 5 keer en liefst eigenlijk 7 keer, met een aantal uren tussen elke capsule). Dus ik zit muurvast aan alle kanten, en ik weet mijn moeder daar dan nog in te passen. Goddank werk ik maar 20 uur per week, anders zou ik het allemaal niet kunnen.

Ben en ik hebben zoals gezegd een crisis acher de rug. Ik had hem heel langzaam in 2 maanden tijd overgezet van Hill's k/d nierdieet op Royal Canin Nierdieet, omdat ik het gevoel had dat dit toch wat beter zou zijn. Op zich lukte de switch wel, maar ik merkte dat hij slechter ging eten. Na 10 dagen op 100% Royal Canin vertrok mijn moeder, en toen ging Ben praktisch in hongerstaking. Hij lijkt zo relaxt, maar zoals Dirk me gisteren nog vertelde: Benneke is zeer gevoelig, en miste mam. Hij liep voor me weg, ontweek me, en ik voelde gewoon de connectie tussen ons ontbreken. Hij keek me ook niet meer aan. Of wel, maar dan dwars door me heen. Ik begon bang te worden, want zijn oude dieet wou hij ook niet meer. Niks meer, in een neerwaartse spiraal van steeds minder eten....niet te stuiten. Opnieuw heb ik gezien dat je niet mag tolereren dat een kat langdurig weinig eet.....je loopt risico dat hij niets meer wil.
Twee dagen na mams vertrek heb ik echt tijd voor hem genomen. Ik stopte met hem eten aan te bieden behalve op de momenten dat hij echt moest eten voor z'n medicijnen. Daartussendoor gaf ik hem niks meer en negeerde hem. Ik gaf hem bovendien weer een mix van Royal Canin en z'n oude vertrouwde k/d. Dat negeren was de correcte aanpak. Want nu moest hij naar mij toekomen voor aandacht en knuffels, en dat herstelde de connectie. Bovendien vond hij het eten stomweg lekkerder zo. Nu eet hij weer zo'n 55 tot 60 gram.
En ik haal opgelucht adem en kom nu toe aan mezelf.

dinsdag 1 juni 2004

Tijdje stil geweest. Ik had teveel andere dingen, zoals het klaarmaken van m'n moeders huis voor haar terugkeer. Heerlijk om domweg met je handen te werken in de tuin. Onkruid wieden is zeer verslavend heb ik ontdekt. Als je eenmaal begint hou je niet meer op. Ik vergeleek het met een zonverbrande huid waar ik altijd de loshangende velletjes aftrek....kan ik ook niet mee stoppen.
Ook was ik tussen de bedrijven door de engelse vertaling aan het maken van Dicky's kittensite en dat moest echt in gestolen halve en hele uurtjes. Maar het kwam klaar op mam's laatste dag hier.
Gisteren is ze naar haar eigen huis teruggekeerd. Best wel angstig, want nu moet ze alles weer zelf doen en is ze alleen in huis, ook al heeft ze dagelijks bezoek van mijn broers. We zullen zien hoe het gaat. Misschien is het allermoeilijkste voor haar dat ze de katten gaat missen. Ik heb gisteren gemerkt dat de katten in ieder geval totaal van slag zijn en haar zoeken. Ze zijn hun favoriete leunplek in bed kwijt.