MARGALI'S WEBLOG

zaterdag 28 februari 2004

Goh, 2 weken niks gepost.....de tijd vliegt. Had wat problemen op m'n werk (mag blij zijn dat ik werk hb als ik naar andere mensen kijk) en het allerbelangrijkste: mijn zusje was over uit Seattle. Kort bezoek van 8 dagen waarin iedereen aan z'n trekken moest komen, en wij hebben een grote familie. Vanochtend is ze tussen de sneeuwbuien door weer weggevlogen.....bleehhhhh. Altijd zo moeilijk als je hart op 2 continenten ligt.

Ze heeft leuke foto's gemaakt van mij met de katten, aangezien die rotzakken nog steeds weigeren om zelf eens de camera te pakken. Zij staan er altijd op, en ik nooit.....
Hier Coco die af en toe als Joris niet kijkt iets van mij mag snoepen. Ben interesseert het toch niet.



Ook bij Ben zijn nieuwe ontwikkelingen. Na de urinetest op 9 februari hebben we een bloedtest gedaan die prima was. Het kalium-niveau was keurig een beetje gestegen maar niet teveel. Was nu netjes in het midden. Dat betekent dat we door kunnen gaan met het kalium-citraat in capsules. Hij heeft nu de goede pH bereikt, en krijgt 4x daags een capsule van 220 mg. Plus nog de 2 SEB capsules plus een kwart Pepcid in capsule.... Hij vindt het allemaal prima. En nu maar regelmatig testen om te zorgen dat Ben niet stiekum struvieten gaat zitten maken met die mooie hoge pH. Dus ik moet maandagochtend (dus nacht) weer een plas opvangen. Hier zijn wat foto's van het ritueel rond het water geven. Ben verandert het steeds een beetje. Nu gaat hij eerst eten, en dan sjeest hij de boom uit, naar de keuken. Op het aanrecht wacht hij braaf op een capsule als toetje plus de nodige spuitjes water. Als ik niet snel genoeg ben dan gaat meneer keihard schreeuwen. Joris zit vaak mee te kijken. Toch wil hij zelf niet meedoen met de spuitjes. Jammer want hij kan het goed gebruiken.






En als toegift dan maar dit plaatje hieronder. Wat een heerlijke knuffel is hij toch. Omdat hij zoveel zorg vraagt heb ik het niet alleen met hem extra druk, maar ook met de anderen. Want die mogen niet het gevoel krijgen dat ze tekort komen. Coco met haar afstandelijkheid mag me niet tussen m'n vingers glippen, dus in het weekend slapen we uit. Extra lang want het is de enige keer dat ze in m'n arm gaat liggen slapen. Joris ligt iedere avond op schoot.....die komt niks tekort.



zondag 15 februari 2004



Gisteravond kreeg ik bericht van Jan.
Heel sporadisch hielden we nog contact. Toen zijn Minou er slecht aan toe was, was dat veel vaker. Minoutje knapte echter op, en kon zelfs mee op vakantie met de hele familie naar Center Parcs. Kinderen en kleinkinderen waren gek met Minou. Maar ze werd weer ziek, en had pijn. En nu is ze er niet meer.......

Lieve familie, heel veel sterkte wens ik jullie.

Lieve Minou, je hebt nu geen pijn meer, rust maar zacht..........

maandag 9 februari 2004

Vanochtend om 3 uur moest ik op. Plas opvangen. Ik ben met een pot koffie aan m'n pc gaan werken. Na een uur ging ik eens kijken: waren Ben en Joris weer broederlijk in mijn bed gaan liggen, de schooiers....... Maar goed, om 6 uur deed Ben toch een plas. Keurige tijd. Vlak voordat ik naar de dierenarts ging wou ik m'n contactlenzen indoen: de rechterlens zat niet in het doosje. Blijkbaar is gisteravond de lens aan m'n vinger blijven plakken terwijl ik dacht dat-ie netjes in het doosje ging. Dat ding zal wel nooit meer gevonden worden.
Resultaat van de urinetest:
pH 7.0 /bloed- /glucose- /proteine+ /soortelijk gewicht >1.050/sediment:neg.
Voor het eerst dus een voor Ben gewenste pH. Eindelijk! Soortelijk gewicht is nog steeds belabberd, en dat krijg ik niet beter....hij drinkt gewoon veel te weinig. Nu moeten we oppassen dat hij met die pH geen struvieten gaat maken, want dan zijn we even ver van huis. Vrijdag gaan we bloed testen.
Toen ik thuiskwam ben ik op m'n knien toch maar het hele huis doorgekropen op zoek naar die lens. Ben en Coco naast me, zeer geinteresseerd in wat ik deed, 2 natte kattenneusjes naast de mijne, speurend......maar helaas...

zondag 8 februari 2004

Zondagochtend. Om 4.00 uur ben ik eruit geweest om Ben te voeren. Nog te vroeg voor z'n K-citraat, dus in plaats daarvan de capsule met Pepcid gegeven. Om 6.30 gaat de wekker. Alle katten beginnen te rennen en te schreeuwen. Iedereen flitst van bak naar bak.....ik trek me tactisch terug op het toilet, maar hoor driftig gegraaf. De een piest, de ander poept, en Coco - efficient poesje - doet allebei. Shit city.....het stinkt hier binnen 10 seconden naar limburgse kaas.

Ben zit de afgelopen week zo lekker in z'n vel....hij eet prima, en zelfs likt hij al het nat op van z'n blikvoersoep. De rest van de dag weigert hij dat, alleen 's ochtends wil het nog wel eens lukken. Hij slobbert lekker. Ik lees een lief bericht van een onbekende, vanaf m'n website gestuurd. Iemand met een oude kat met plotselinge blaasproblemen. Ze had m'n site gevonden en was ontroerd door de In Memoriam pagina. Ik heb haar getipt dat ze beter ook even een bloedonderzoek kan laten doen i.v.m. mogelijke nierprobleem.



Terwijl ik typ heb ik ook oog voor wat er achter m'n rug gebeurt....Joris en Coco zijn altijd uit op elkaars voer. Ben niet.....die interesseert dat niet. Als er niet meer gegeten wordt, zet ik de bakjes veilig hoog in de kast, en ga door met beantwoorden van post.
Er wordt intussen door de kattten eerst gewassen en gepoetst, en dan krijgt Joris het op z'n heupen. Hij wil naar buiten, maar het hagelt en stormt, dus het luik blijft dicht. Hij rent heen en weer, en schreeuwt en brult. En opeens blijft het stil........ het duurt even voordat ik het echt bewust registreer. Stilte betekent niet veel goeds..... Ik ga zoeken, en kan hem niet vinden. Roep Joris maar geen antwoord. Opeens een heldere ingeving. Voorzichtig op m'n tenen loop ik naar het toilet en doe de deur open. En jawel: daar staan meneer op z'n achterpoten, met een elleboog steunend op de toilet-bril, en met de andere poot vissend in de pot naar een restant 3 dagen oude Gourmet van Ben dat ik weggegooid heb....... Jammer dat ik geen camera in m'n handen heb......

woensdag 4 februari 2004

Het gaat goed met ons Benneke. We hebben blijkbaar een goed compromis gevonden: 's ochtends en 's middags een capsule van 350 mg K-citraat, en 's avonds een capsule van 175 mg. Dit is nu de 2e dag dat hij zich beter voelt. Hij eet meer, en is alerter. Dus dit is blijkbaar de goede hoeveelheid op dit moment. Volgende week plas controleren, en dan een bloedtest laten doen.

Z'n neus ziet er nog niet echt beter uit.....

Wat jammer dat het nog zo hard waait. Op zich is het een lekker temperatuurtje. Ik weet dat het een beetje onnatuurlijk is, maar van mij mag het ! Ik hoef geen ijs en sneeuw. De katten zitten op het balkon pal in de wind, dus niet lekker. Ben is slim: hij gaat binnen zitten op de deurmat, naast het kattenluik dat altijd open staat, en kijkt dan schuin naar buiten zodat hij toch alle vogels ziet vliegen maar niet in de wind zit. Trouwens een prachtig gezicht zoals de katten in de wind zitten, met wapperende haren, kraag of broek die compleet de verkeerde kant opwaaien.....

maandag 2 februari 2004



Vandaag is Benneke jarig !!! Hij is nu 6 jaar geworden. Met een gehavende neus zit hij momenteel ernstig misselijk te zijn sinds we vrijdag van 2 capsules kalium-citraat op 3 per dag zijn overgestapt. En blijkbaar is dat toch teveel van het goeie. Omdat ik hoopte dat z'n maag er aan zou wennen heb ik niet meteen opgegeven. Hij at zaterdag nog 40 gram, gisteren 30 gram. Vannacht heeft hij me niet wakker gemaakt dus dat was al een veeg teken. Vanochtend na 6 pogingen at hij gelukkig 7 gram. Dus maar weer een capsule gegeven, maar voor mezelf heb ik besloten weer terug te gaan naar 2 per dag wat vrij goed ging, en ook een goed resultaat had. Probleem is dat de dierenarts met vakantie is en haar collega's hier niet van op de hoogte zijn. Dus ik besluit zelf. Probleem is ook dat als hij te lang in die neerwaartse spiraal blijft een totaalweigering om de hoek ligt. Probleem is ook dat hij die k-citraat absoluut moet hebben omdat hij anders gegarandeerd stenen gaat maken. Kortom.....ons pad gaat niet over rozen.

De gehavende neus dankt hij geloof ik aan Joris tijdens een flinke stoeipartij. Tenzij het een spontaan uitbrekende rottigheid is van binnenuit. Bij Ben is alles mogelijk.



En nog even over Hope van Lynn: in haar dagboek zegt ze dat het consult bij de nier-specialist is heel goed verlopen. Bloeddruk bleek prima, en eigenlijk was de hele aanpak van Lynn en haar dierenarts prima. Lynn en Hope hoeven daar niet terug te komen. Lynn is helemaal gelukkig.