Mijn foto
Naam: marga

zondag 18 juli 2004

Vanmiddag ging ik zoals gewoonlijk naar mijn moeder. Moest stoppen bij een stoplicht aan het begin van een lange rechte weg langs het spoor naar de wijk waar zij woont. Er wordt altijd harder gereden dan de toegestane 60 km. Geen fietsers. Wachtend voor het stoplicht zag ik een herdershond die zo maar in z'n eentje op mijn weghelft voor mij uit aan het draven was. M'n keel kneep dicht. Ik moest rijden, zette onmiddellijk mijn panieklichten aan en reed heel langzaam de hond achterop. Geen tegenliggers goddank. Ik was nog een stuk verwijderd en begon hard te toeteren. Hij keek om zich heen, zag aan de andere kant van de weg in een parkje een paar hondjes die bij mensen hoorden, en wou de andere weghelft oversteken. Tegenliggers leken niet geneigd te stoppen, dus ik knalde mijn groot licht erop en stak gebiedend mijn hand uit het raam. Gelukkig stopte de vent. De hond nam een spurt het parkje in. Ik kon verder niks....niet stoppen ..... niks. Hoopte dat de mensen daar hem zouden opvangen.
Een half uur later reed ik daar weer, dit keer met mijn broer, en vertelde over de hond. Laat hij nou potverdorie - een heel stuk verderop langs diezelfde weg - weer voor ons uit draven?
Voorzichtig genaderd, m'n broer zette de auto aan de kant en ik begon hem te roepen. Hij keek verheugd op, zag wie ik was, en dacht duidelijk: "da's de verkeerde. Die mot ik niet".... en liep door. Goddank even verderop van de weg af door een hek heen. Onbereikbaar. Dit keer reden we naar het politiebureau om melding te maken. Mijn broer (ex-politieman) kwam terug met de mededeling dat de politie dolblij was met de melding: het was een ontsnapte politiehond. Die dus nooit van z'n leven naar me toegekomen zou zijn of in m'n auto gestapt was..... Paar uur later heb ik gebeld: hij was gevonden goddank.
Ik ht dit ......