MARGALI'S WEBLOG

woensdag 26 november 2003

Ik moet nu toch lachen: vanavond heb ik Ben meteen maar een Pepcid gegeven. Een kwart van een tabletje, en dat 1 keer per 2 dagen. Dat stukje tablet stop ik in een capsule vanwege de bittere smaak. Maar dat is dus een bijna lege capsule, veel groter dan dat stukkie pil. En veel lichter van gewicht dan wanneer die capsule gevuld is met Slippery Elm Bark. Ben wist dat niks-wegende ding er meteen weer uit te wurmen. Ik moest het wel 5 keer opnieuw proberen. Dit vraagt dus om een fijnere werptechniek.

Overigens: het is wel bijzonder dat mijn dierenarts akkoord gaat met Pepcid. Hier in Nederland wordt normaliter bv. Zitac gegeven als maagzuurremmer. Veel mensen van de CRF-Support groep geven echter Pepcid omdat het langer werkt.

Eindelijk, eindelijk: er is bericht over de kalium-citraat voor Benneke. Bij Hill's vinden ze het een acceptabele optie. Alleen moet mijn dierenarts de dosis nog ontvangen. Als dit niet werkt dan adviseren ze plaspillen, maar daar is mijn dierenarts niet voor. Ik ben meteen gaan bellen, want ik krijg dus straks een recept om naar de apotheek te brengen. Maar welke apotheek kan me helpen? Ik heb me suf gebeld en uiteindelijk was de 12e apotheek in staat en bereid om capsules te vullen volgens aanwijzingen van mijn dierenarts. Ben kan er misselijk van worden en gaan braken. Dan moet ik iets uit de capsule gieten, en het opnieuw proberen. In ieder geval moet hij eerst gegeten hebben voordat hij een capsule krijgt, want het doet heel heftige dingen in de maag. Hij moet er flink van gaan drinken, is de bedoeling.



Gisteren had ik weer een plas ter controle ingeleverd. Mazzel dat ik hem in het voorbijgaan kon opvangen. Alles in huis staat natuurlijk op z'n kop: we wonen nu in het voorgedeelte. Dus ook de kattenbakken staan nu in mijn slaapkamer, die nu even poezenkamer is. Alles is onwennig en vreemd. Ben's plas was totaal niet vebeterd door de verlenging van de antibiotica. Ik ben daar nu dus mee gestopt.
Ook mag ik eindelijk de Pepcid AC aan Ben geven, dus hopelijk is dat geknabbel aan de kunstblaadjes van de klimboom nu over.



Joris kijkt hier beteuterd in de achterkamer. Daar zijn de schilders nu bezig. Het gaat geweldig met de opknapbeurt van mijn appartement. De schilders zorgen overal voor, en houden heel erg rekening met de katten. Iedere middag wordt de hal helemaal leeggeruimd en schoongemaakt zodat de katten veilig daar doorheen kunnen op weg naar balkon of keuken.

zondag 23 november 2003

Ik haat dit:
achterin m'n tuin hoor ik een luid gekwetter.
Bovenin de heel hoge boom zit een papegaai (aan de afmeting te zien).
Net als ik probeer een vogelopvang te bereiken gaat elders een deur open en vliegt hij weg.
Ik stond te bedenken dat ik op het dak kan gaan staan om hem te lokken (is dezelfde hoogte). Maar wat dan??? Stel dat hij op m'n hand komt zitten, wat moet ik er dan mee???
Hij gaat vast niet in een kattencaddy....

De dierenambulance verwijst me naar de dierenkwijtlijn morgen na 13.00 uur.
Ik ga maar weer verder hier met inpakken. Morgen moet ik verhuizen naar de voorkant van m'n huis. Dit zal voor de katten heel wat moeilijker worden, want alles gaat nu opeens veranderen. Al hun vaste plekjes raken nu ontoegankelijk. En woensdag moet ik plas van Ben opvangen......wordt ook interessant.

dinsdag 18 november 2003

Sinds gisteren zijn de schilders bezig. Ben en Joris moesten vanachter de schuifdeuren toekijken. Vonden het zeer interessant. Joris had graag meegeholpen.



Ben was gisteren echt hondsberoerd en wou nauwelijks eten: straalmisselijk zat hij voortdurend te knagen aan de kunstbladeren van de klimbomen. Ik hield m'n hart vast: hij is in staat om ze echt op te eten. Kattengras mag hij nog steeds niet: de dierenarts is nog aan het navragen wat het gras verandert aan z'n pH. Ook een maagzuurremmer mag nog steeds niet. Het schijnt deze week allemaal afgerond te zullen zijn, en dan krijg ik hopelijk een nieuw behandelplan te horen. De kalium-citraat heeft nadelen (verhoogde bloeddruk), maar ik moet iets: hij is nu al oxalaten aan het maken.....dat kan niet anders. Het mag alleen in capsules gegeven worden, want het is ontzettend smerig. Boffen wij even dat Ben capsules prima vindt !! Als ik thuis ben kan ik hier niks doen. Dus is alle tijd voor de katjes. Ben lag aanminnig op schoot: driftig slikkend en liplikkend....zo misselijk maar toch op schoot.
Vandaag merk ik niks van misselijkheid gelukkig. Hij heeft nu al net zoveel gegeten als gisteren, en 's avonds eet hij altijd nog meer. Dus ik ben happy.

donderdag 13 november 2003

Joris heeft zich netjes gedragen gisteren. De dierenarts mocht rustig naar z'n longen luisteren, die gelukkig nu schoon zijn. Geen bijgeluiden meer. Maar wat hoger, in de buurt van z'n keel, klinkt het nog een beetje nattig. Kan kloppen want als hij luid snorrend op bed ligt, klinkt het een beetje rochelig. Geen reden echter om door te gaan met de Synulox. Even afwachten hoe het nu verder gaat en of hij beter gaat eten. Want dat gaat nog steeds met ups en downs. Mogelijk is er toch iets anders aan de hand en hebben we bij toeval de bronchitis ontdekt.

Natuurlijk hebben we uitgebreid over Ben gesproken. Er is nog steeds geen uitslag van het bloedonderzoek binnen. En ook geen bevindingen van de Hill's arts over de toediening van kalium-citraat. Ben gaat nu nog eens 2 weken Synulox krijgen. Het wordt dus een lange kuur.
Ik gaf aan dat ik nu toch wel heel snel iets wil doen, want Ben drinkt nog steeds nauwelijks. Mijn dierenarts zei dat hij in ieder geval afgelopen maandag nog schoon van sediment was. Waarop ik haar dus een domper moest geven: in Ben's urine is nooit sediment gevonden. Terwijl hij toch vol oxalaat-stenen zat. Dat was toch wel een ontnuchterende mededeling (ik kan mijn d.a. niet kwalijk nemen dat ze niet alles in haar hoofd heeft......er is zo'n enorme hoeveelheid informatie over Ben).

Het lijdend voorwerp van dit alles liet vandaag het volgende gedrag zien: vannacht om 4.15 uur begon hij te schreeuwen om eten. Dat heeft hij gekregen. Eten weiger ik nooit. Ik weer naar bed, en korte tijd later hoorde ik hem schreeuwen in de keuken om spuitjes water. Ik dacht: "bekijk het maar....je hebt 6 waterbakken om uit te drinken"..... Net toen ik weer wegzakte in een diepe slaap hoorde ik een donderend geraas: in het donker was hij bovenop de hoge kast gesprongen. Toen ik aan kwam lopen sprong hij vanaf die hoogte weer op de eettafel die de klap overleefde. De hele dag door heeft hij prima gegeten, is hij levendig geweest, heeft hij om spuitjes water gevraagd, en die genomen zonder zich te verslikken, én.....heb ik hem voor het eerst uit een waterbak zien drinken...... Wat is het heerlijk om hem zo te zien.

dinsdag 11 november 2003

Na ruim een week Synulox voor de beide heren wordt het tijd om weer eens na te denken over controle. Dus met de dierenarts gebeld.
Joris moet morgen opdraven om te zien of zijn "bronchitis" inderdaad nu verdwenen is.
Ben zou morgen een plas moeten inleveren. Maar die moest supervers zijn vanwege eventueel aanwezig bloed en bacterien. Ik voorzag alweer een doorwaakte nacht. Hij plast zo weinig dat ik pas later vanavond op zijn volgende plas rekende ..... en die kon ik dus niet gebruiken. Ik heb een truuk uitgehaald: thuisgekomen heb ik alle deksels van de kattenbakken afgehaald, en ben vervolgens driftig gaan typen aan m'n pc. Benneke vindt bakken zonder deksel altijd zeer interessant, en als ik zit te typen let ik dus niet op hem (denkt hij). Binnen de kortse keren deed hij een extra klein plasje tussendoor dat ik met een noodgang naar de dierenarts bracht vlak voor sluitingstijd. Het bloed is nu verdwenen (niemand kan zeggen of dat door de Synulox komt, of dat het zowiezo verdwenen zou zijn), de pH was nog steeds te laag 6.5, en het soortelijk gewicht vér boven de 1.055. Verder alles negatief, dus ook geen gruis (wat niks zegt wat toen hij vol oxalaten zat was er aan de plas ook niks te zien). Dus eigenlijk is er verder geen verandering behalve dat het bloed weg is.

Er wordt op verzoek van mijn dierenarts door iemand bij Hills uitgezocht wat de invloed van Pepcid is op de pH. Sinds een paar weken gaf ik Benneke een kwart Pepcid om de andere dag voor z'n maagzuur/misselijkheid. Een tip van de CRF-Support list waar bijna iedereen dit gebruikt voor z'n nierkat. Ik moest daar dus nu mee stoppen. Ook wordt uitgezocht of het mogelijk is om hem kalium-citraat te geven. Dus ik moet weer wachten.... De uitslag van het bloedonderzoek is ook nog niet binnen. De creatinine was weer helemaal normaal, dat weet ik wel, maar de rest ???

Zondag moet ik de helft van m'n woning leegruimen, en maandag komen de schilders. Ik hoop echt dat die katten zich gedeisd houden.

zondag 9 november 2003

Zondagochtend huize de Boer.
Om 6.15 uur gaat de wekker. Spitsuur naar de bakken (en het toilet :-) ): iedereen heeft hoge nood.
Behalve Ben.
Vorige plas was 23.30 uur dus ik begrijp dat er voorlopig nog niks komt. Tenzij hij eindelijk zelf is gaan drinken. Er zit momenteel zo'n 15-17 uren tussen 2 kleine plassen.

De dagelijkse medicijnen en kambeurten worden gegeven.
En opeens zie ik Ben plassen.
Laat hem rustig z'n gang gaan, en ga dan kijken. Tot mijn grote vreugde een flinke natte plek.
Maar ik heb argwaan. De plek is zo groot.....het bestaat niet dat die korte plas-sessie zo'n grote plas veroorzaakt heeft. Er zit maar één ding op: met de blote vinger het hoopje onderzoeken. En wat ik al dacht: een klein plekje zo groot als een gulden is warm, de rest is steenkoud. Gezien de tijd van de vorige plas bestaat het niet dat Ben in 7 uur tijd een grote en dan nog een klein plasje fabriceert. Dus de grote plas is van een andere kat.....helaas....

dinsdag 4 november 2003

Sinds het vorige bericht is er veel gebeurd. Gisteren bracht ik alvast een plas van Ben naar de dierenarts. De plas bleek vol bloed te zitten. Vier plussen. En een voor hem veel te lage pH van 6.0-6.5 en een soortelijk gewicht dat niet te meten was. Flink meer dan 1.050. Dit maakt het onvermijdelijk dat binnen de kortste keren de oxalaatstenen terug zullen zijn. En dan moet er dus weer geopereerd worden.

Ik moet bekennen dat ik het gisteren niet meer zag zitten. Helemaal wanhopig, en hartstikke bang. Mijn leven wordt zo langzamerhand geregeld door het eten van Ben. Ik besteed er zoveel tijd aan om hem te laten eten, dat het me soms naar de keel grijpt. En dan is hij nog niet eens vreselijk ziek..... Ik weet niet hoe ik hem meer kan laten drinken. Sinds de operatie zie ik hem nauwelijks zelf drinken. Wel wilde hij spuitjes van mij, maar dat is nog lang niet voldoende. Hij moet meer dan 200 ml per dag hebben. Ik geef hem nu 3x per dag een soep van Gourmet. Hij drinkt het water op, en laat het vlees staan. Maar nu wil hij weer geen spuitjes van mij. Wat ik op één punt win, verlies ik op een ander punt. Hij heeft ook weer een antibioticum gekregen. En morgen wordt de bloedtest gedaan, en praten we verder.

Hij moet meer eten, zodat z'n pH omhoog gaat.
Hij moet meer drinken zodat hij spoelt.
De mensen op de CRF-list kunnen mij dit keer niet helpen. Een nierkat hoort een verdunde urine te hebben. Ben heeft het tegenovergestelde: super-super geconcentreerd. Wat doet die rare kat toch? Ik heb wel iets gehoord over kalium-citraat dat in dieetvoeders ter preventie van oxalaten schijnt te worden toegevoegd. Misschien kunnen we iets extra toevoegen. Het is een poeder, maar dat maakt voor Ben niet uit: ik stop het wel in een capsule.

Vanmiddag ben ik toch met Joris naar de dierenarts gegaan. Die ups en downs met dat eten bevielen me niet. Steeds als ik naar de dierenarts wou, begon hij opeens weer beter te eten. Dus dan ging ik weer niet. Hij lijkt een bronchitis te hebben, maar het vreemde is dat hij niet hoest. Toen hij een thermometer in z'n kontje kreeg begon hij te grommen. Steeds harder, met z'n kop onder m'n arm. En opeens viel hij uit en beet me in m'n pols. Gelukkig net niet door. Ach, wat lief van hem....zei de d.a. ....hij houdt echt rekening met je :-) Zij had makkelijk praten zo veilig vanaf z'n achterkant. Joris krijgt nu dus ook Synulox, net als Ben. De eerste pil heb ik er vanmiddag in gekregen. Ik hoop dat het blijft lukken. '

Tijdens het onderzoek zei de d.a. trouwens dat ik de enige in haar praktijk ben, die zo gemakkelijk een plas opvangt in een kommetje. Ik heb haar verteld dat er mensen via mijn website geleerd hebben hoe het moet, en dat die precies hetzelfde doen. Eentje - zei ik -duwt zelfs een soeplepel onder haar kat z'n kont..... Ze verslikte zich bijna.... Misschien moet ik plasopvang-college's gaan geven.

zondag 2 november 2003

Afgelopen week was een week vol confrontaties: met onder andere m'n angst of m'n katten de stress aankunnen van een complete schilderbeurt in mijn woning. Ik zit er al tijden over te dubben, want na 18 jaar is het hard nodig. Maar ik wist niet hoe, wie... Nu mijn huis aan de buitenkant op een prima en prettige manier geschilderd is, heb ik besloten om maar door te gaan. Met diezelfde schilders. Ze houden rekening met mij en met de katten, en zijn zelfs bereid wat grote meubels te verplaatsen. Dus op 17 november gaan ze begnnen.

Op mijn werk gebeurden dingen die mij zo vreselijk kwaad maakten dat ik niet anders kon dan daar iets mee doen. En dat vergde weliswaar heel veel tijd en energie (vandaar opnieuw weinig bericht hier) maar het resultaat was er dan ook naar.

En dan Joris....die de laatste tijd vaak slecht at (niks voor m'n alleseter) én die plaste op een manier die me zorgen baarde: recht naar achteren in plaats van gewoon naar beneden. Afgelopen vrijdagochtend schoot ik om 6 uur wakker, zag dat Joris al opgestaan was, en vloog naar de poezenkamer. Ik was net op tijd om een schaaltje onder z'n kont te steken...keurige nuchtere ochtendplas! Tot mijn opluchting is hij schoon, met een pH van 6.0 maar met een soortelijk gewicht van 1.055. Dat is veel te hoog. Blijkbaar drinkt hij niet genoeg, ondanks 3 maaltijden natvoer per dag met extra water.



Wat mij wel eens verbaast is de manier waarop mensen voelen dat er iets aan de hand is met hun kat, en dan liever hun kop in het zand steken en het maar afwachten. Ik probeer niet voor elke poep en scheet naar de dierenarts te gaan, maar alles wat afwijkt bekijk ik toch wel met een zeer kritisch oog. Het is toch vreselijk om een mail te krijgen van iemand die al een aantal weken zag dat haar oude kat slecht at en er slecht uitzag, maar die er niks aan deed. Tot het in een paar dagen tijd helemaal fout ging en de kat overleed. Nu achteraf zitten ze met een groot schuldgevoel......

Morgen ga ik de dierenarts bellen voor een afspraak voor woensdag. Ik wil weer een bloedtest bij Ben laten doen. Hij zit nu ruim een maand op z'n nierdieet, en dit keer moet er een goede bloedtest gedaan worden. Ik heb bedongen dat hij niet nuchter hoeft te blijven vanaf 18.00 uur de dag ervoor, maar vanaf middernacht. Ook heb ik overlegd met iemand van de CRF-Support list, en weet nu hoe de test eruit moet zien: Creatinine, Ureum, potassium, phosphor, calcium, HTC en magnesium. Het laatste vanwege Ben's oxalaatstenen. Het schijnt dat magnesium precies in het midden moet zitten, niet te hoog of te laag. Of mijn dierenarts zal begrijpen waarom ik dit allemaal wil weten ???? We zullen zien. Hij moet in ieder geval een gedeelte opsturen naar Utrecht, zoveel weet ik wel.