MARGALI'S WEBLOG

maandag 29 september 2003

Hah....mijn katten zijn in ieder geval geen stresskippen. Vandaag stonden er onverwacht zo'n 10 potige kerels voor de deur die even een steiger kwamen neerzetten tot aan het dak. Zodat er morgen begonnen kan worden aan een grote schilderbeurt. Toen er opeens mannenhoofden boven de vensterbanken verschenen vonden Joris en Coco het best interessant. Benneke bleef in de achterkamer en verschanste zich tussen de stammen van de CatPalace. Maar bleef wel kijken...... en bleef goed eten..........

vrijdag 26 september 2003

Benneke-Ben....als ik jou niet had kwam er niks in dit dagboek te staan. Joris en Coco gedragen zich zo heerlijk rustig en probleemloos. Moet ik natuurlijk niet zeggen want dan gaat het juist fout.

Al 2 weken verbaasde ik me over het feit dat Ben's hechtingen nog steeds niet verdwenen waren. Ik had meteen na de operatie een maand geleden wel 3 keer gevraagd of ik daarvoor niet terug hoefde te komen. Antwoord: nee. Ze zouden vanzelf verdwijnen. Maar ik voelde ze nog steeds: een keurig rijtje stekelige draadjes (van nylon leek het wel?? dus niet verteerbaar dan?). Dat leek mij ook niet erg goed voor z'n tong als hij zich zou wassen.

Met al dat gedoe op m'n werk had ik geen fut gehad om de dierenarts te bellen. Maar vanochtend toch maar gedaan. Volgende week gaat m'n huis in de steigers, en dat betekent al genoeg stress. Nog een dierenartsbezoek daarbovenop vind ik teveel van het goede.
Ik kon meteen langskomen. Benneke werd door de assistente en mij op z'n rug gelegd, ik ging hem verhaaltjes vertellen (werkt altijd prima) en de dierenarts haalde met een mesje de 6 hechtingen eruit. Zijn commentaar: als die grote kater zich een beetje beter zou wassen waren die hechtingen allang verdwenen.........

woensdag 24 september 2003

Goed, vandaag heb ik te horen gekregen dat ik nog steeds een baan heb. Ik ben niet van plan om hier op internet details te gaan vertellen, maar toen ik gisteren hoorde dat het doek voor mij zou kunnen vallen kreeg ik het uiteraard benauwd. M'n allereerste gedachte is: hoe moet het met de katten in hemelsnaam? Kan ik hun voer en bloedtests nog betalen straks als er geen maandelijks salaris meer is, en de regering ook nog eens allerlei snode plannen ten uitvoer brengt t.a.v. de WAO. Wat gebeurt er in hemelsnaam..... Kortom: een hoop muizenissen en angst. Ik heb tot nu toe in 9 maanden van 2003 al € 1700 uitgegeven plus nog wat losse contante betalingen die ik natuurlijk niet meer weet. Eigenlijk viel het me nog mee want daar zit dan wel alle onderzoeken, de operatie plus alle dieetvoer bij inbegrepen. Ik laat het maar los. Want momenteel is het gevaar geweken, maar we zijn er nog lang niet.

Ik moet morgen even de dierenarts bellen om te vertellen dat Ben nog steeds hechtingen in z'n buik heeft zitten. Zeker een stuk of 3. Ze zouden vanzelf oplossen, maar deze blijven lekker zitten. Geen idee of het kwaad kan. Ik ben een nul op het gebied van wondverzorging.

zaterdag 20 september 2003

Een zware week, met privé nogal wat strubbelingen. En daar tussendoor dan de verbazing over het gedrag van Ben. Hij wil opeens eigenlijk niet echt meer spuitjes water hebben (waar hij vroeger om zat te schreeuwen), en ik zie hem ook niet meer uit de waterbakken drinken. Hij plast nog maar weinig. Hooguit 2x per etmaal. Gisteren deed hij pas na 17 uren een plas.....ik begon me toch wel ongerust te maken. Eten doet hij wisselend: soms weinig, soms wat beter, maar nooit genoeg. Soms slaapt hij bijna de hele dag, en regelmatig heb ik de indruk dat ik weer een autistische kat in huis heb. Hij kijkt me aan, maar ook weer niet....hij kijkt gewoon dwars door me heen. Ik probeer hem toch met spuitjes water te geven, want het is te merken aan de duur tussen de plasjes dat dat wel helpt. Ik weet niet wat er sinds de operatie veranderd is....kan het niet helemaal volgen.
Toch zie ik hem nog rollebollen met Joris, en speelt hij met een dik koord dat ik hem gaf alsof hij weer een kitten is.

zondag 14 september 2003

Iedere zondagmiddag ga ik naar mijn moeder. Half uur heen, half uur terug met de auto. Dit keer heb ik in totaal er meer dan 3 uur over gedaan.....alleen maar files, in de brandende zon. Toen ik behoorlijk oververhit de rustige woonwijk van mijn moeder binnenreed, had ik een snelheid van 20 km. Je mag er 30 rijden,maar ik weet dat het er wemelt van de loslopende katten, om van spelende kinderen niet te spreken. En oh mijn hemel....een grote angst werd bijna waarheid: ik kreeg een rennende kat voor m'n auto. Goddank kon ik bovenop de rem staan. Motor afgeslagen. Ik van schrik bijna in tranen. Gelukkig niks aan de hand. He was een heel opvallende kat die ik daar al vaker heb zien rondlopen: een prachtig smoke (kan dat?) Maine Coon-type. Om te stelen, maar oh zo brutaal. Ligt vaak bovenop een auto te zonnen en de wijk te overzien. Wat was er met me gebeurd als ik hem had doodgereden? Zo'n liefie.....er zou iets in mij ook doodgegaan zijn. Ik weet het niet. Ik kan niet veel meer hebben. Waarom laten mensen hun katten toch loslopen. Ze zeggen: een rustige woonwijk. Ja, ik rijd 20 km, en dat is nog bijna te hard. Ik zie ook auto's scheuren met 40 km.
En toen ik op de terugweg weer opnieuw in de file stond op de snelweg, liep er 5 meter van de vluchtstrook - in het gras - een zwarte grote kat. Wat doet zo'n beessie in hemelsnaam daar? Hij keek naar de koeien....ja...."hij heeft een heerlijk buitenleven" (zolang het duurt).
Ik wil niemand die dit leest voor het hoofd stoten, maar ze moesten eens weten hoe mijn hart iedere keer stilstaat.

vrijdag 12 september 2003

Vandaag een ATV dag....wat heerlijk. Beetje uitslapen, met ontbijtje op bed. Coco gaat dan onmiddellijk naast me zitten, met haar pootje heel lief op m'n arm. Ze is de enige die wel iets mag hebben, dus als de anderen niet kijken..... Daarna heerlijk met een boekje in de hand, en Coco in de kromming van m'n andere arm (met alle 4 pootjes erom heen geslagen), lekker beetje lezen en soezelen. De andere katten komen naderhand er ook bij, maar die hebben buiten ook zoveel te bekijken.
Wat een rijkdom als alles een beetje goed eet en tevreden is. En ik geen pijn heb.


Vanmiddag besloot ik plotseling om een plas van Ben op te vangen. Ik wist dat hij rond 14.00 uur zou gaan plassen, en inderdaad.... in het voorbijgaan hield ik een schaaltje onder z'n kont en klaar. De uitslag was goed. Hoog soortelijk gewicht nog steeds, maar wel een pH dat nu 6.5 was in plaats van 6.0. Verder geen bloed te zien. Dus heel mooi. Ik heb met m'n dierenarts besproken dat ik af wil van dat lange nuchterhouden voor een bloedtest. Het ontregelt Ben volkomen, en als ik pech heb gaat hij gewoon door met niet eten. Ik had gisteren op de CRF-list om commentaar gevraagd. Een paar mensen in wie ik heel veel vertrouwen heb reageerden. Ze hoeven hun kat niet nuchter te houden. Ik kreeg ook één reaktie waarin me uitgelegd werd waarom het wél belangrijk is. En dat klonk behoorlijk in de richting wat mijn dierenarts zei. Hij wil ook een zelfde startpunt houden zodat we kunnen vergelijken. Ik zei dus dat ik dan een nieuw startpunt wou! We hebben een compromis gesloten: vanaf middernacht hou ik hem nuchter. Eens kijken hoe dat bevalt...

zondag 7 september 2003

Vannacht ben ik gewoon in m'n bed gaan slapen. Ik kan dan wel niet horen wat Ben doet op de bak, maar m'n nachtrust wou ik even niet missen. En jawel: ik vond vanochtend een enorme bolus waar een volwassen kerel jaloers op zou zijn.... Dat zal hem wel opgelucht hebben. Of hij goed geplast had kon ik niet zeggen: hij en Coco hadden op dezelfde plek geplast.... zo langzamerhand kan ik bijna altijd zeggen welk plasje en poepje van welke kat is. Ben's oog ziet er goed uit, en hij at ook weer prima vanochtend. Helaas wel weer alles uitgekotst. Half uur later vroeg hij alweer om eten, dus het zal wel geen ernstige misselijkheid zijn.......Ben kennende zou hij dan absoluut niet eten.

Sorry dat er veel pies en poepverhalen zijn, maar momenteel is dat hier het meest belangrijke. Dat en eten!

zaterdag 6 september 2003

Tja......wil je bloggen en dan gaat het niet. Ze hebben af en toe wat problemen geloof ik.

Mensen wat heb ik de laatste paar dagen genoten, en ben ik een gelukkig mens. Ik kon met een gerust hart naar m'n werk. Ben doet 3 plassen per etmaal, en er was geen heibel meer met de andere katten. Hij eet lekker, gisteren zelfs 65 gram. Als ik dan zo bij z'n klimboom sta terwijl hij bovenin zit te eten, en ik kijk om me heen dan ben ik erg tevreden. Coco eet tegenwoordig vaak bovenin de andere boom, en Joris op het balkon. Balkondeuren wijd open, lekker temperatuurtje, huis gezellig.....smikkel smikkel hoor ik dan.....wat wil je nog meer.

Er zijn natuurlijk toch weer wat kleine dingetjes die ik in de gaten moet houden: Ben heeft nu al 3 dagen niet gepoept. Dus gaf ik hem vanavond een extra dosis lactulose. Als Ben met een spuitje iets in z'n bek krijgt, dan steekt hij wel 20 keer die lange tong uit om alles op te likken. Helaas was onze timing verkeerd, en stak hij net z'n tong uit toen ik een beetje lactulose in z'n bek spoot. Z'n tong vloog net op dat moment naar buiten, en een druppel lactulose vloog van z'n tong af en recht in z'n oog..... Vraag me niet hoe hij het voor mekaar kreeg. Oog dus dicht. Verder geen paniek. Ik heb het uitgespoeld met lauw gekookt water. Hoop dat het daarmee over is. En een half uur daarna was hij onrustig bij de bakken en deed een klein plasje, terwijl het nog lang geen tijd was voor een nieuwe plas. Dus nu dat maar weer in de gaten houden...

woensdag 3 september 2003

Goh, meer dan 2 maanden niet geblogd. Ik ga het weer proberen. M'n aangezichtspijn is toch verminderd sinds alle amalgaamvullingen verwijderd zijn. Nog steeds moet ik de medicijnen gebruiken, maar de pijnaanvallen blijven nu weg.

Allereerst een foto van Joris. In zijn bureaustoel (de mijne is het allang niet meer) is hij zo lief ...... om zo in dat buikie te bijten.

Hier natuurlijk weer van alles aan de hand geweest. Met arme Benneke.
De SEB (Slippery Elm Bark) waar ik eind juni over sprak is allang in huis. Ben heeft geleerd om capsules te slikken, zelfs de grote nummer 2. Ik heb echter bij de apotheek een enorme pot nummer 3 gekocht, en dat is precies de juiste maat. Zie mijn website over details.
Toen het eetprobleem een beetje opgelost leek, kwam er pas echte ellende. Eerst eind juli een oogontsteking....was alleen maar lastig. Maar 1 augustus merkte ik dat Ben na z'n plas nog een paar keer terugging naar de bak. En hij moest braken. Je snapt dat ik halsoverkop bij de dierenarts zat. De blaas was gelukkig leeg, dus geen verstopping. En tja, wat doe je dan.... We besloten om af te wachten. Een pijnstiller zou de aandrang moeten beteugelen, en ik zou vervolgens natuurlijk een plas moeten opvangen. Dat lukte dezelfde avond, en er zat weer bloed in. Géén gruis. Dus weer een antibioticumkuur omdat bacteriën zich héél erg lekker voelen in bloed. Dit was het begin van een hoop rottigheid.

Mijn vakantie begon, er heerste een hittegolf, mijn moeder kon de hitte niet meer bolwerken en werd dus door mij opgehaald. Ik had op de valreep nog ergens een airco weten te bemachtigen (lang leve internet!) en daar werd een gedeelte van m'n huis heerlijk koel mee gehouden. Een paar jaar terug had ik al overwogen zo'n ding voor de katten aan te schaffen (noem mij maar gek) maar het was er nooit van gekomen. Nu was het onverantwoord om er geen aan te schaffen.....wat laat zich raden: de katten hebben de hele hittegolf heerlijk in de hitte gelegen en moesten niks van de airco hebben. De ventilatoren vonden ze wel heerlijk....

Ben leek genezen, maar ik vertrouwde het voor geen cent. En rond 20 augustus begon de ellende opnieuw. Dit keer liet ik onmiddellijk een röntgenfoto maken: er was nooit gruis in de urine gevonden maar ik was erg bang voor oxalaten in de blaas, of eventueel nierstenen. De foto wees uit dat er een heleboel kleine steentjes in de blaas zaten. Dus toch......
Een paar dagen later zou Ben worden geopereerd. Ik had voor eventuele nood een rompertje gemaakt, want een kap zag ik echt niet zitten. De reaktie van Joris en Coco was voorspelbaar: STRESS !!! en zo'n kap zou niet helpen. Het rompertje stond hem enig, en hij vond het allemaal best na enig achteruitgeloop. De operatie verliep goed, en er werden inderdaad na enig zoeken heel wat kleine steentjes gevonden, die naar Hill's in de USA opgestuurd werden voor analyse. Maar de pech was nog niet over.


Toen ik Ben inleverde voor de operatie had ik een briefje erbij gedaan (ze hadden niet anders van mij verwacht, control-freak als ik ben) en gevraagd om bloedonderzoek vooraf en infuus tijdens de operatie. Ik was nog niet thuis van het wegbrengen of ik werd al gebeld: bloedonderzoek wees uit dat Ben wel degelijk een behoorlijk nierprobleem had met een creatinine van 260 (veilige marge 71-212). Sinds april 2002 had Ben alleen maar verhoogde en steeds stijgende waarden gehad, behalve die éne keer in februari dat we het bloed opstuurden naar Utrecht, en er een perfekte uitslag terugkwam. Ik mag het niet zeggen, maar heb altijd gedacht dat ze de verkeerde uitslag hebben gestuurd van een andere kat. Ik heb deze uitslag altijd gewantrouwd.

Ben (5 jaar oud) is dus nierpatient, en moet weer terug naar z'n nierdieet. Ik had geen tijd om heel veel verdriet te voelen, en bovendien heb ik vorig jaar het meeste al verwerkt. We gaan gewoon weer op de oude voet door. Hij is inmiddels aardig aan het herstellen. Plast goed, heeft vandaag de laatste Baytril geslikt en gaat dus hopelijk morgen beter eten van z'n mix van Hill's i/d en k/d. Ik hoop hem binnen 2 weken helemaal over te hebben op z'n nierdieet. Joris en Coco accepteren hem weer (heeft wel 5 dagen geduurd) en we slapen weer met z'n viertjes gezellig in het grote bed. Ik ben nog wel benieuwd naar de uitslag van de analyse van Hill's. Ik verwacht zelf dat het oxalaten zijn, en dat geeft gelukkig geen probleem met het nierdieet, dat ook oxalaatvoorkomend is.

Zo, ik ben een beetje bij.... De meeste mensen weten dit wel, want ik heb regelmatig een soort communiqué rondgestuurd. Maar ik heb gemerkt dat er ook mij onbekende mensen via Google op dit dagboek terechtkomen (krijg reakties over SEB bijvoorbeeld) dus toch maar even een samenvatting.