Ben's laatste weken





11 november 2008:  Ben is erg ziek

Het ging zo goed met Benneke sinds hij half september een Convenia-prik had gehad. Hij at weer vrij goed, was weer wat aangekomen. Maar een paar dagen geleden, in de nacht van vrijdag op zaterdag stopte hij opeens met eten. Zaterdagmiddag werd het me duidelijk waarom: hij deed een heel klein plasje. Er zat dus blijkbaar weer iets in die blaas te rommelen. Gisteren moest ik zelfs hals over kop met hem naar Liesbeth omdat ik bang was dat hij verstopt zat. Dat was niet het geval, maar zijn blaas bleek echt heel erg pijnlijk. Hij kreeg weer een Convenia prik voor de zekerheid. Is duidelijk beroerd, eet niet uit zichzelf en ligt maar te liggen.



Het gaat niet goed met Ben. Hij eet nog steeds niet uit zichzelf. Hij stinkt naar urine, ik kan alleen geen nattigheid voelen …… Hij loopt nauwelijks, en als hij loopt dan is dat met een beetje wijdbeens, en wankel.

Dit gedrag heb ik nog nooit meegemaakt, en het zit me niet lekker.



13 november 2008:  En jawel .....

De Cerenia tegen de misselijkheid heeft echt goed geholpen: hij braakt niet meer en is ook niet zichtbaar misselijk. Alleen eet hij nog niks uit zichzelf. De hoeveelheid a/d is nu veel groter, nog wel aangevuld met Reaktiv.

Hij drinkt zich nu een ongeluk. Zit als een gek in alle drinkbakken (van die grote hondenvoerbakken) te roeien zodat ik hier doorlopend aan het dweilen ben. Vanavond een plas getest: gelukkig geen suiker, maar wel flink bloed in de urine. Daar moet ik dus even op gaan letten: de Convenia moet haar werk nog doen.

Vanmiddag liet ik hem buiten, wankelend en al, even in het zonnetje zitten. Hij kreeg belangstelling voor het werkvolk dat achter bezig is met een renovatie, en opeens leek er een knop om: we hadden weer contact.
Hij laat zich beter spuitvoeren, en kwam vanavond op schoot. Kortom: vanmiddag durfde ik het nog niet te zeggen maar nu wel …..hij lijkt te gaan opknappen. Voor de zoveelste keer ……..




14 november 2008 : Betere tijden

Ben is vandaag weer wat beter. Hij staat wat steviger op de benen, hij komt kroelen, hij drinkt gelukkig nu iets minder, hij komt zelfs zeuren om eten, maar als ik hem in z’n boom zet met z’n bakje voor z’n neus, dan kijkt hij ernaar, snuffelt er aan, en gaat dan ernstig zitten nadenken.

Hij eet nog steeds niets uit zichzelf. Maar dat komt wel. Vanochtend nog even met Liesbeth overlegd. Ze wilde een plas, maar ik wou weten waarom want ik had zoveel te doen. Ze wilde vanwege het vele drinken het soortelijk gewicht controleren om te zien of de nieren opeens heel slecht gaan. Dus dat kan volgende week ook, want ik wil wedden dat hij dan normaal drinkt, en dus weer een geconcentreerde plas heeft…. Nu zou je een vertekend beeld krijgen. Liesbeth zei dat hij misschien nu zoveel aan het drinken is om zijn vochthuishouding weer op peil te krijgen. Bloed zit er nog steeds veel in.

Vanmiddag nóg een keer overlegd voor het weekend. Ze zei: “de dips komen vaker, en worden heftiger”…. ik weet het, maar tot nu toe krijgen we hem iedere keer er weer bovenop met wat simpele meds en vooral door het spuitvoeren…dus we gaan gewoon door.  Ik vind dat ik een goeie zorgzame dierenarts heb.



17 november 2008:  Toch niet goed?

Ik heb net een gesprek met Liesbeth gehad.
Het gaat niet goed met Ben: hij drinkt nog steeds heel veel, staat wel steviger op de benen, maar eet nog steeds niet zelf. Laat ik niet liegen: zaterdag was het 2 gram k/d brokjes en oh wat was ik blij, want ik dacht dat dit het begin was van de opleving. Zondag zelfs 6 gram …. en vandaag ook weer 6 gram. Maar dat is dus niet genoeg om een holle kies te vullen.

Dus nu opnieuw met Liesbeth gesproken over die plas die ze vrijdag al had willen hebben. Ze wil het soortelijk gewicht controleren. Logisch zal dat lager dan normaal liggen omdat Ben heel veel drinkt. Normaal voor hem is 1.065 en als het nu op bijvoorbeeld 1.015 zou liggen dan is er sprake van nierschade. Liesbeth zei “in dat geval moet je je gaan afvragen of je Ben nog veel langer op deze manier in leven wilt houden”.
Vrijdag gaf ze me al voorzichtig een waarschuwing, nu vanavond was ze duidelijk.

Ze zei: katten reageren heel verschillend op ziekte; sommige zijn van het minste ongemak al helemaal van de rel, en andere zijn keihard en gaan door. Liesbeth leek te zeggen dat Ben doorgaat omwille van mij. Terwijl hij eigenlijk geen kwaliteit van leven meer heeft.

Ik moet toegeven dat het er niet best uitziet. Hij ligt voornamelijk te slapen, komt niet meer bij me op bed liggen, komt af en toe nog wel even op schoot, maar vandaag niet. Er zit geen vooruitgang in. De spuiten accepteert hij, maar ik proef al een paar dagen een gelatenheid in hem.

Morgen zal ik een plas opvangen, en zal Liesbeth het soortelijk gewicht controleren. Op basis daarvan zal ik verder zien….


18 november 2008:  Morgenochtend ....

woensdag 19 november om 9 uur krijgt Ben z’n welverdiende rust.
Hij heeft jarenlang z’n best gedaan om te leven, en nu hoeft het niet meer……


19 november 2008:  Hoe het ging....

Dank voor de vele lieve reakties.
Ik was zo ontzettend moe, dat ik nu pas kan reageren. Iedereen die mij privé mailde: ik probeer jullie later te berichten.

Het is heel goed gegaan vanochtend.
Ben laten inslapen was niet moeilijk. Het was een heel vanzelfsprekende en natuurlijke stap, niet een einde maar een overgang, op weg naar een leven zonder Ben’s lijfelijke aanwezigheid, maar met zijn energie aanwezig in mij. Zoals iemand vanmiddag in een reaktie zei: “Pas toen jij klaar was om hem los te laten, kon hij jou loslaten en konden jullie de hechte relatie voortzetten op een heel ander niveau” en zo is het ook.

Gisteren - toen we die plas vol bloed zagen en de beslissing namen om hem in te slapen - kwam er een soort serene rust over me. Alsof ik opeens weer samen met Ben was, op één golflengte. Los van die gedachte om hem in leven te houden…ik keek naar hem en wist dat dit niet meer te herstellen was, en dus was het tijd.

Ik ben door Jan opgehaald met zijn taxi, en hij voelde goed aan dat ik Ben bij me op schoot wou houden. Hij wou niks hebben voor de rit, en zorgde dat ik later weer opgehaald werd door Fred, de man die mij het eerste jaar dagelijks naar Houten bracht. Zo had ik dierbare en vertrouwde mensen die me vergezelden. Vanavond belde trouwens Sietse de chauffeur ook nog op om te vragen hoe het ging. De mannen zijn lief …..

Liesbeth stond al klaar. De eerste spuit deed heel langzaam z’n werk, terwijl Liesbeth en ik als vanzelf elkaar bij de onderarmen vastpakten en zo een dichte cirkel om Ben heen vormden. We hielden elkaar goed vast en hebben zo een half uur zitten kletsen. Ben raakt langzaam weg, heel rustig en zonder angst of stress. Liesbeth vroeg of ik er klaar voor was, en zette de laatste spuit. Hij was heel snel weg. We hebben gehuild met z’n tweetjes, en ik heb haar verteld hoezeer ik haar waardeer, en hoe hard ze gewerkt heeft om Ben in leven te houden.

Thuisgekomen heb ik mam aan de eettafel gezet, en Ben in z’n mandje voor haar neergezet. En zo hebben we koffie gedronken.



En vervolgens heb ik hem op de grond gezet zodat ook Joris en Coco hem konden zien. Ze keken even en vonden het toen welletjes, en niet interessant. Vanmiddag heb ik Ben naar het crematorium gebracht, en vrijdag haal ik hem weer op.


Het is nog heel erg wennen: ik voel Ben’s aanwezigheid, maar in de praktijk heb ik nu opeens veel minder te doen. En oh wat is het stil in huis ….vreemd terwijl er “slechts” één kat minder is….



21 november 2008:  Ben is weer thuis

Hij staat op tafel, in z’n simpele witte urntje. Met een takje van z’n klimboom op het deksel: dat had hij vlak voor ons vertrek naar Liesbeth nog losgetrokken en lag op de grond.

Het gaat hier wel goed geloof ik. De katten zijn misschien wat onwennig, Joris zoekt me erg op, maar Coco gaat geloof ik normaal haar gang. Mam heeft vaak momenten dat ze volschiet: ze mist Ben veel meer dan ze voor mogelijk had gehouden. En ik ? …. ik heb rust van binnen. Geen twijfel, geen vragen, alleen maar het overheersende gevoel dat het goed was zo.

Het is ongelooflijk hoeveel Ben heeft losgemaakt in mensen. Ik had dat nooit kunnen denken. Zoveel reakties, zoveel mensen die hem bijna als een symbool van hoop zagen. Het maakt het fysieke gemis makkelijker te verwerken. Als ik behoefte heb om met hem te kroelen dan heb ik hier 2 dankbare plaatsvervangers rondlopen…..heerlijk die aaibare velletjes.



30 november 2008:  De stilte is oorverdovend.....

….. maar het begint te wennen.

Wat is het leven eenvoudiger geworden nu Ben er niet meer is. Ik slaap nu hele nachten door van circa middernacht tot 6 uur. Even wennen voor Coco die ’s nachts ook nog wel eens een hapje mee at als Ben gevoerd werd. Maar ze houdt zich muisstil en protesteert niet, schatje dat ze is. Verder is er een kattenbak naar zolder verdwenen, dus dat scheelt ook in schoonmaken, en hoef ik niet meer te dweilen bij de drinkbakken waar Ben altijd zo in zat te roeien. Ik hoef niet meer  -tig keren per dag te spuitvoeren, m’n routine ligt compleet ondersteboven zodat ik al 2 keer bijna vergeten ben om Joris z’n insuline te spuiten….

Dat krijg je als je tijd overhoudt: je raakt verdwaald in andere dingen waar opeens ruimte voor is, en vergeet dan dat er nog altijd taken liggen te wachten. Afscheid van Ben neem ik niet, want hij is voor mij niet weg. Maar afscheid nemen van zijn dingen, van de haren in z’n klimboom die ik gedachteloos de stofzuiger in zag schieten …. en weg waren ze voordat ik het wist ….. zijn mandje, zijn doosjes die hij als zijn “veilige plekjes” beschouwde … het is nu weg.


Ik moet mijn evenwicht nog vinden, maar voel wel rust en vrede van binnen. Het is een troost dat we geen vreselijke laatste fase hebben meegemaakt; dat we in alle rust hebben mogen besluiten dat het genoeg was. Geen enge toevallen, geen hartaanval, geen plotselinge gruisblokkade, geen nachtelijke spoedopname. Ik ben dankbaar dat het zo gelopen is.

Dag lieve Ben, ik ga proberen om op dit weblog door te gaan zonder jou ….